Happy New Year!

Χρόνια πολλά καλές μου (υπάρξεις).

Έμπρακτα αποδεικνύω άλλη μια φορά πως δεν είμαι κανας κουλτουριάρης, αλλά ένα λαϊκό παιδί από την Καλλιθέα, επιλέγοντας ως εορταστικό εικονίδιο αυτα τα 12 ζωγραφιεμένα οπισθιομαγουλάκια για να σας ευχηθώ.

Ολόψυχα σας εύχομαι να γίνετε περισσότερο γενναίοι το έτος που έρχεται, ούτως ώστε να μοιάζετε περισσότερο με τολμηρό μαυροντυμένο μασκοφόρο, δεινό γνώστη των πολεμικών τεχνών και του καμουφλάζ.

Τελικά, ω ναι! αυτή επιλέγω να να η ευχή μου.

Μας χρειάζεται περισσότερο θάρρος. Περισσότεροι Νίντζα.

Κλείνω με το πιο πρόσφατο μου ποιήμα (της σειράς "ήχος φως παραίσθηση")

με τίτλο: "Η Θάλασσα" το οποίο και θα γράψω τώρα πριν φυγω διακοπές (παρακαλώ προσοχή στη στίξη)

Θάλ, ω!

σ, σ,σ,σ,σ,σ,σ,σσσ,σ,σσσ,σσ,σσσσ,σ,σ,σ

Ω!

Πόσους μήνες ακόμα;

Φσσσσ

Σφφφφ

Φ,σσσς

Σ ....φφφφφ!

Λείπεις και σε βλέπω μόνο από μακριά.

Θαλ..σσ..α..θαλσ...α...ΘΑΛΑΣΣΑ!

θΑ ΣΟΥ ΡΙΞΩ ΔΥΝΑΜΙΤΗ

ΤΑ ΨΑΡΑΚΙΑ ΝΑ ΡΟΚΑΡΟΥΝ

ΚΙ ΑΣ ΦΩΝΑΖΟΥΝ ΟΙ ΟΙΚΟΛΟΓΟΙ

ΕΔΩ,

ΕΙΝΑΙ

ΒΑΛΚΑΝΙΑ.

ediToriaL (Αϊ Χάσου)

Σε ένα μήνα, η aRte poVerA θα κλείσει ένα χρόνο ζωής.

Αυτή κοντολογίς ήταν η δικαιολογία που έδινα χθες σε δύο φίλους για να απολογηθώ για την μειωμένη μου πλέον ενασχόληση με το μπλογκ, η οποία μεταφράζεται σε λιγότερες καταχωρήσεις, απουσία νέων διηγημάτων, περισσότερες αναδημοσιεύσεις από παλιά (κάποτε απουσίαζαν εντελώς), και με λίγα λόγια, λιγότερη έμπνευση.

Φυσικά με έκραξαν και καλά έκαναν.

-«Άσε τις παπαριές,» μου είπαν με μία φωνή. «Απλά τώρα άγιες μέρες κωλοβαράμε στη δουλειά, μπαίνουμε στο μπλογκ και δε βλέπουμε τίποτα καινούργιο.»

Συνέχισα τις υπεκφυγές, είπα πως: «ναι ρε παιδιά, έχω φρικάρει, ειδικά που δε γράφω πλέον κανα διήγημα…», «περνάω ζάχαρη με την Κ. και δεν ανοίγω το κοβιοτέρι» και άλλα πολλά, αλλά κατάλαβα πως ούτε και γω δε ξέρω τι μου γίνεται.
Το βράδυ στο κρεβάτι, προφανώς επηρεασμένος από το μεθυσμένο παύλα παραπονεμένο αναγνωστικό ντουέτο, αναφώνησα μέσα στα σκοτάδια:
«Αν συνεχιστεί αυτή η κατάσταση, θα το κλείσω το μαγαζί…»
Η Κ. άνοιξε το φως και μου πε να μη λέω χαζά.
«Δε θα σε αφήσω να κλείσεις την poVerA. Τόσος κόσμος διαβάζει…πόσοι μου πες; καμιά πενηνταριά την ημέρα; Δε θα σ΄ αφήσω.»

Πάνω που ήμουν έτοιμος να απαντήσω κάτι να πω κάτι κακόμοιρο, κάτι κάτι, αυτό το κάτι το γελοίο…ανοίξανε οι ουρανοί και έσκασε ένα τεράστιο πυροτέχνημα. Κόκκινο με μπλε τελίτσες.
Μέσα απ΄τη ντουλάπα βγήκε ο Αϊ Γιώργης καβάλα στο άλογο και με ένα πύρινο δόρυ με κάρφωσε επτά φορές.
Τα έβλεπα όλα αυτά, καιγόμουν από τις δοριές του Αγίου, μύριζα την καμένη μου σάρκα, πονούσα βρε αδερφέ, και ανήμπορος φώναζα:

«Παι χνί δια Μου στα κας, Παι χνί δια Μου στα κας»

Η Κ. όπως πάντα ψύχραιμη έφερε τον πυροσβεστήρα από την κουζίνα και ψέκασε πρώτα τον έφιππο Γιώργη έπειτα εμένα και τις πληγές μου.

Γύρισε μετά θυμωμένη προς το μέρος μου και μου είπε:

«Κανόνισε την πορεία σου. Από τότε που μένουμε μαζί έχουν σκάσει εδώ τρεις Άγιοι, επτά νάνοι, τέσσερα σούπερμόντελα και ο Κατέλης και όλα αυτά επειδή έχεις τύψεις και ενοχές. Βαρέθηκα σου λέω να μαζεύω το δωμάτιο. Του Γιώργη το άλογο αφήνει και καβαλίνες σα να μη μας έφτανε που έχουμε αλλάξει τρεις πυροσβεστήρες σε δυο μήνες. Νισάφι, κάνε κάτι. Και εγώ άνθρωπος είμαι. Χαλιναγώγησε επιτέλους το φαντασιακό θυμικό σου.»

Τότε έκλεισα τα μάτια μου και αποφάσισα να αρχίσω δίαιτα. Για όλα αυτά φταίνε τα γλυκά των διακοπών. Και τα δυο μπούτια γεμιστής κότας που έφαγα χθες στο πάρτι, πικραμένος από τα παράπονα των αναγνωστών.

(Δράττομαι της ευκαιρίας να εκφράσω τα θερμότατα συγχαρητήριά μου στην μητέρα του Μ. που τις παρασκεύασε, αλλά και στον ίδιο, για τη σωφροσύνη που επέδειξε ψήνοντας τις για δυο ολάκερες ώρες σε χαμηλή φωτιά. Όσοι έφαγαν, ξέρουν τι λέω και πως δεν υπερβάλλω. )

Σήμερα το πρωί, οι πληγές είχαν (όπως κάθε φορά) επουλωθεί.
Μέρα βροχερή, έξω κάνει κρύο, καιρός για δυο.
Αποφάσισα να γράψω δυο λογάκια. Δε θέλω να ξανάρθουν ούτε καβαλάρηδες δορυφόροι, ούτε νανάκια με σφυράκια, ούτε εκείνο το σκυλί που κατακρεούργησε το κασκόλ μου.

Θέλω την ησυχία μου.

Θέλω ένα σημάδι.

Δώσε μου ένα σημάδι.

Ένα οποιοδήποτε σημάδι.

Κάτι…

Η πόρτα ανοίγει και μπαίνει η κοκκινορεηβίτσα. Με κοιτάζει απειλητικά καθώς συνεχίζω να γράφω. Τα μάτια της βγάνουν φωτιές, νομίζω.
Πλησιάζει…

σηκώνει το χέρι και μου .,χχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχχ



Ξύπνησα γερμένος πάνω στο πληκτρολόγιο. Μόνος.

Θα επιλέξω μια εικονίτσα που να ταιριάζει με το κείμενο.
Θα το δημοσιεύσω. Και θα πάω να πάρω το σήμα για το παπί.
Το μάγουλο μου πονάει ακόμα από την σφαλιάρα.

Πήρα το μήνυμα.

Ευχαριστώ.

Η poVera
Ποτέ δεν πεθαίνει
Δεν την πιάνει
Φοβέρα
Καμιά
Μόνο λίγο
Καιρό ξαποσταίνει
Και ξανά προς την δόξα τραβά τραβά τραβά
Και ξανά προς την λόξα τραβά.
Σου τι έν.

(αφιερωμένο με αγάπη στους: The real ypoloipo Attikis, J. Rissar, και φυσικά στην Κ.)

The blues brothers

Μία ωραία πρωία ο φίλος μου ο Χ. προφανώς εξοργισμένος από την χρόνια εκ μέρους μου χρήση του ξενικού επιθέτου "cool" μου την έπεσε βάναυσα και απροειδοποίητα.

-"Τι κούλ και κούλ ρε μαλάκα, μίλα ελληνικά!" μου είπε πιάνοντας με από τον γιακά, χτυπώντας με ταυτόχρονα με ένα παλιό τηγάνι που μου χε αφήσει "προίκα" η συγχωρεμένη μου θεία η Αδαμαντία που μ' αγαπούσε πολυ, αλλά αυτό είναι άλλη ιστορία.

Αφού κάταφερα να ξεφύγω από τον μανιακό, δίχως να πω κουβέντα, έτρεξα για το μπουφάν μου.

Έβγαλα βιαστικά το πορτοφόλι καθώς ένοιωθα την διψασμένη για αίμα ανάσα του να με πλησιάζει με προφανώς άγριες διαθέσεις.

'Έχει κάποιο θεματάκι το παιδί' πρόλαβα να σκεφτώ πριν νοιώσω τι μπορεί ο Χ να κάνει αν προσθέσουμε μια δυσαρέσκεια κι ένα τηγάνι, άντε και ένα χαϊβάνι που στο μπουφάν του απροφύλακτο ψάχνει.

Αιμόφυρτος και τρομαγμένος κατάφερα να βγάλω μια φωτογραφία κονισμα των blues brothers που πάντα κουβαλώ ελαφρύ να ναι το χώμα που σκεπάζει τον άγιο κρεπάλης ημών και τα πάντα καταπιών Belushi.Με φωνή ξέπνοη του είπα:

"Κοίτα ρε μαλάκα, και προσπάθησε να μου μεταφράσεις αυτό που βλέπεις, είναι ή δεν είναι κούλ τα άτομα;"

Το τηγάνι ανεβοκατέβηκε αρκετές φορές.

Υπάρχουν άνθρωποι που εκ φύσεως δεν μπορούν να παραδεχτούν τα λάθη τους.

Παρόλα αυτά, έχετε κάθε δικαίωμα να με χαρακτηρίσετε με το πιο διαδεδομένο ελληνικό επίθετο που όλους μας ενώνει, καθώς, βρίσκω κουλ την μονοδιάστατη, αδιάλλακτη στάση του παλιού καλού μου φίλου Χ.

Everybody needs somebody

to love...

Να ζήσεις Χριστούλη και χρόνια πολλά, πίσω να έρθεις να ξεχωρίσεις τα καλά απ΄τα κακά παιδιά!

Σύσσωμη η συντακτική ομάς της aRte poVera σας εύχεται να βάλετε μυαλό,
να σταματήσετε
να τρώτε τα νύχια σας,
να χαζεύετε,
να ψηφίζετε δεξιά,
να μη σηκώνεστε να κάτσουν ηλικιωμένοι ή έγκυες ή γυναίκες που μοίαζουν αρκετά πειστικά με έγκυες στα λεωφορεία και στην εφορία,
να πετάτε φαγητό και γενικά να σπαταλάτε φυσικούς πόρους,
να ζητάτε τα ρέστα δίχως λόγο μόνο και μόνο για να πείτε "μπαγασάκο πάλι καλά τα είπες", να βρίζετε ό,τι ψηφίζετε,
να οδηγάτε σα τη μάνα μου
να κοιτάτε μόνο το πάρτυ σας
να κάνετε την πάπια, την κότα, το γάιδαρο, το γουρούνι, τον σκύλο και τη σκύλα.

Είναι απλό, κι ας μοιάζει περίπλοκο.

BE BRAVE, BE A NINJA!

Γράμμα στον Άγιο Βασίλη.

Καλέ μου Άγιε Βασίλη

Με λένε Δημήτρη και είμαι ενέα χρονών. Θέλω τώρα στις γιορτές, αν μπορείς + αν εφκαιρής να μου φέρεις ένα υπερόπλο.

Θα μου πεις, γιατί Δημητράκη, πιός σε πήραξε;

Και θα σου πω Άγιε Βασίλη, πως ο γιός του φούρναρη όταν με πιάσει, όταν δηλαδή δεν καταφέρω να του ξεφύγω, με βάζει να του φυλάω τα παπούτσια και να τον προσκυνώ σα να ναι κάποιος σούπερμαν.
Γιαφτό Άγιε Βασίλη φέρε μου το υπερόπλο να τον κάνω σκόνη γιατί αλλιώς θα αναγκαστώ να πάω ταε βοντό και να τον σπάσω στο ξύλο μόνος μου. Αλλά έτσι θα μου πάρει χρόνια και μέχρι τότε θα τα χω κάνει λαμπίκο τα παπούτσια του γύφτου.

Για αυτό σου λέω, αν ήταν δε θα σου ζητούσα.

Μυθιστόρημα; Κάτι παραπάνω, θα δεις.

Πριν από αρκετά χρόνια, τουλάχιστον δέκα, καθώς ως συνήθως χάζευα στο σαλόνι, το βλέμμα μου έπεσε πάνω σε ένα βιβλίο με μαύρο εξώφυλλο. Από τότε που το έπιασα στα χέρια μου για να το περιεργαστώ, δεν το έχω αποχωριστεί.
Ψέματα λέω, δεν τριγυρνούσα στα μήκη και στα πλάτη με την κόπια του «Ζωή οδηγίες χρήσεως» του Ζωρζ Περέκ υπό μάλης. Αλλά το χω διαβάσει ίσαμε έξι φορές, και πλέον καλά γνωρίζω πως αυτή η σχέση θα συνεχιστεί για πολύ καιρό ακόμη.

Δεν μπορώ να περιγράψω αυτό το βιβλίο. Δεν έχω και ιδιαίτερη όρεξη. Είναι το πιο «ξεχωριστό» βιβλίο που χω διαβάσει και θεωρώ πως θα σας χαλάσω την μαγεία αν αρχίσω να το περιγράφω. Καλύτερα να πάτε στο δέντρο παρά ν΄ αρχίσω να περιγράφω τις ρίζες , το φλοιό και τα πρασινοκίτρινα φύλλα για να ψαρώσετε.

Θέλει το χρόνο του, απαιτεί από τον αναγνώστη να βρει μια θέση βολική για να παρατηρήσει το απίστευτα διεισδυτικό βλέμμα του Περέκ, ο οποίος με σχολαστικότητα εντομολόγου συλλέγει κομμάτια από τις ζωές των ηρώων του έχοντας ως σταθερό πλαίσιο και σκηνή μια παλαιά πολυκατοικία των Παρισίων. Τι να λέμε τώρα…
Πάντως αν πιάσει κάνεις τον παλμό του παράξενου, ιδιότροπου, μαγικά ξεχωριστού βιβλίου του Περέκ, θα ανακαλύψει μια άλλη εκδοχή στο ερώτημα: «Μέχρι που μπορεί να φτάσει η λογοτεχνία;»

Σας το προτείνω λοιπόν , με επιφυλάξεις.

Σύντομο (πολύ) βιογραφικό:

Ο Georges Perec γεννήθηκε στις 7 Μαρτίου 1936. Το 1965 πήρε το βραβείο Renaudot για το πρώτο του μυθιστόρημα Les Choses [Τα πράγματα], και το 1978 το βραβείο Medicis για το La Vie mode d'emploi (Η Ζωή οδηγίες χρήσης). Πέθανε στο Παρίσι στις 3 Μαρτίου 1982.

La Vie mode d'emploi, Hachette/P.O.L. 1978




Συνέντευξη Ζ. Περέκ (κλεμμένη από κάπου)

Τι είναι Τέχνη για σας;
Τα μικρά πραγματάκια κάνουν την Τέχνη. Από τα πλακάκια στο πάτωμα του σπιτιού μου θέλω να μεταρσιώσω την ιδέα της σύλληψής τους. Είμαι κατά μια έννοια πλατωνιστής όταν αναζητώ την Ιδέα, οι αρχικές συνθήκες των αγέννητων πραγμάτων ενυπάρχουν πάντα εγκιβωτισμένες στις ηλεκτρικές συνάψεις του εγκεφάλου και το μόνο που χρειάζεται για να υλοποιηθούν είναι να σχηματιστεί η Μορφή τους. Από κει και πέρα, η Τέχνη δεν κάνει τίποτε άλλο εκτός από το να ξαναγυρίζει πίσω στην Ιδέα χρησιμοποιώντας τα εργαλεία εκείνα με τα οποία ορίζεται καθετί ως καλλιτεχνική δημιουργία.
Αν οι ιδέες και οι μορφές είναι αφετηρίες και συνιστώσες της τέχνης, πως ορίζετε ως ars minore ή ars magna το να περιγράφει κανείς τη ζωή και να δίνει οδηγίες χρήσης;
Η ζωή είναι το πεδίο εκείνο στο οποίο μόνο η αντίληψη μπορεί να εκδηλωθεί. Άρα ο ορισμός της δεν είναι ποιοτικός με την έννοια ότι η ζωή είναι το μέσο όπου εκφράζονται και αναπτύσσονται οι ιδέες και οι μορφές. Είναι σαν την παλέτα του ζωγράφου: δεν κρίνουμε ποιοτικά το υλικό της που είναι συνήθως από ξύλο, αλλά τη μίξη των χρωμάτων πάνω της ώστε να επιτύχουμε το καλύτερο δυνατό αποτέλεσμα στην επιζωγράφιση ενός πίνακα. Αυτή την έννοια έχει το βιβλίο μου Ζωή: Οδηγίες Χρήσεις, είναι μια παλέτα όπου οι ιδέες και οι μορφές καταλογογραφούνται, αναλύονται και αναδημιουργούνται σε έναν πεπερασμένο καμβά.
Αυτός ο πεπερασμένος καμβάς που λέτε, είναι προφανώς μεταφορά της Τέχνης…
…ξέρω τι θέλετε να πείτε, με παρεξηγήσατε, όταν αποκαλώ τον καμβά πεπερασμένο, αναφέρομαι στα πλατωνικά καλούπια όπου εγχέονται οι ιδέες για να αποκτήσουν τις επιδιωκώμενες μορφές. Έτσι, δημιουργούνται η λογοτεχνία, η μουσική, η γλυπτική κ.ο.κ. μέχρι μια πυρηνική βόμβα.
Ανοίγετε τη Ζωή με το σκηνικό μιας σκάλας, υπάρχει κάποια ιδιαίτερη ερμηνεία πέραν της προφανούς, ότι ο καλλιτέχνης, και κατ’ επέκταση ο άνθρωπος, βρίσκεται στο κατώφλι μιας μεγάλης διανοητικής και καλλιτεχνικής περιπέτειας;
Δεν έχετε απόλυτο δίκιο, ναι μεν δεν ήταν ο σκοπός μου να γράψω μια εντυπωσιακή εισαγωγή, αλλά να κάνω τον αναγνώστη να βρεθεί σε έναν οικείο χώρο. Δεν υπάρχει διανοητική και καλλιτεχνική περιπέτεια στο βιβλίο μου, ούτε προσπαθώ να φιλοσοφήσω, μα να καταγράψω και να αναδιατάσσω τα στοιχεία εκείνα τα οποία μπορούν να έχουν πολλαπλές ερμηνείες που μας έχουν διαφύγει. Σας το έγραψα στο Προοίμιο του βιβλίου μου με το παζλ: κάθε κίνηση που κάνει ο παίκτης του παζλ, ο κατασκευαστής την έχει κάνει πριν απ’ αυτόν.
Είστε μοιρολάτρης;
Όχι, παιχνιδιάρης! (γέλια)
Ο Θεός κάνει το παιχνίδι ή το παιχνίδι τον Θεό;
Ούτε το ένα, ούτε το άλλο. Είμαστε σαν τα χέρια του Esher που το ένα σχεδιάζει το άλλο. Η ζωή δεν είναι ωραία, όπως λένε κοινότοπα, αλλά η ίδια η ζωή που ζει από τη ζωή της.
Όπως ο εαυτός μου είναι εγκιβωτισμένος στο δικό σας.
Ακριβώς φίλε μου!

Σας ευχαριστώ πολύ κύριε Περέκ για την ωραία σύντομη κουβέντα μας.
Κι εγώ ευχαριστώ εμένα! (γέλια)

Αθάνατη Ελληνική Αστυνομία

Η αναφορά που ακολουθεί ανήκει στον Ιωάννη Πετράκη, υπαστυνόμο Κιλκίς, ο οποίος στις 7 Απριλίου 1923 αναφέρει στο τοπικό αστυνομικό τμήμα εγγράφως:

"Λαμπυριζούσης και σελαγιζούσης της σελήνης παρά λίμνην της Δοϊράνης, εωράκαμεν τους ληστάς. Κράζων δε "σταθήτε, ρε πούστηδες, γαμώ το σταυρό σας" και απαντησάντων "κλάστε μας τ' αρχίδια", απέδρασαν.

Μικρές Αγγελίες

Τέρμα το τοπικό πάχος. «Ελατρίν!» το φίμωτρο πατέντα, που σας επιτρέπει να μιλάτε κανονικά, χωρίς να μπορείτε να φάτε. Λειτουργεί είτε με κλειδί (που το δίνετε σε κάποιον άλλο για να μην μπείτε στον πειρασμό) ή με χρονοδιακόπτη. Δοκιμάστε το δωρεάν για μία εβδομάδα. Θα μας θυμηθείτε όταν θα δείτε το πάχος να υποχωρεί και να αντικαθίσταται από μια ευεξία πρωτόγνωρη. Τηλεφωνήστε τώρα: «ΚΑΡΑΜΠΑΣ S.A» 210 3489828, 210 3456826

Νεαρός εισοδηματίας επιθυμεί γνωριμία με νέους νέες ανάλογων προσόντων για την δημιουργία ομάδας επιτραπέζιας αντισφαίρισης. Τζίμης. 6976979743


Μεγάλος και δυναμικός κομματικός σχηματισμός του μεσαίου χώρου αναζητά νέα δυναμικά πολιτικά στελέχη για την ανανέωση του δυναμικού του σε βάθος χρόνου. Απαραίτητη προϋπόθεση η καλή γνώση αγγλικών, ένα χαρτί βρε αδερφέ, και κυρίως βίος ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΑ ηθικός και άμεμπτος, που να ΜΗΝ επιφυλάσσει ΕΚΠΛΗΞΕΙΣ. Κατόπιν ενδελεχούς αξιολογήσεως των ως άνω προϋποθέσεων τα στελέχη που θα επιλεγούν θα εκπαιδευτούν σε μαθήματα ήθους, σεμνότητας και ταπεινότητας και αδιάβλητου πολιτικού βίου, και θα ριχτούν στον πολιτικό στίβο καλώς εχόντων των πραγμάτων στα μέσα της επόμενης δεκαετίας. Μόνο σοβαρές προτάσεις. Κύριος Σόπουλος 2103879890


Πωλείται XT 650 2005 σε τιμή εξευτελιστική, λόγω πεθεράς. Μάνος 210 9647839

Τέρμα στο τσιγάρο. «Ελατρίν-Smoke»! το φίμωτρο πατέντα, που σας επιτρέπει να μιλάτε κανονικά, χωρίς να μπορείτε να καπνίσετε. Λειτουργεί είτε με κλειδί (που το δίνετε σε κάποιον άλλο για να μην μπείτε στον πειρασμό) ή με χρονοδιακόπτη. Δοκιμάστε το δωρεάν για μία εβδομάδα. Θα μας θυμηθείτε όταν θα δείτε την αναπνοή σας να καθαρίζει, τα δάχτυλά σας να παύουν να ναι κίτρινα, και την αντοχή σας να επανέρχεται σε νορμάλ επίπεδα για την ηλικία σας. Τηλεφωνήστε τώρα: «ΚΑΡΑΜΠΑΣ S.A» 210 3489828, 210 3456826


Αναλαμβάνω να καθαρίσω όποιον μου ζητήσετε,. Τιμές λογικές. Εχεμύθεια, τάξη. Χρησιμοποιώ δικά μου καλλυντικά και σφουγγάρια αρίστης ποιότητας, δερματολογικά ελεγμένα, δεν αγκυλώνουν ούτε ερεθίζουν το δέρμα. Κύριος Στάμος 6978989892

Ζητείται ψήστης πολύγλωσσος από γνωστή ψησταριά της Σταμάτας. Κύριος Κώστας. 6978890940


Ζητώ να μου χαρίσουν πικ απ που να δουλεύει με βελόνα σε καλή κατάσταση, γιατί η μάνα μου χάρισε το δικό μου σε ένα καθυστερημένο ξαδερφάκι μου στο χωριό και δε μου κάνει καρδιά να το πάρω πίσω. Η δισκοθήκη μου θρηνεί, το ίδιο και εγώ. Έχω να ακούσω Hendrix από τον περασμένο Μάιο. Παρακαλώ βοηθήστε. Νικόλας 6976979755.

Όποιος μας πήρε τηλέφωνο για λύτρα για το σκυλάκι μας το σέτερ που «χάθηκε» στο Κολωνάκι, το οποίο φέρει στο λαιμό του ταμπελίτσα με το όνομά του και το τηλέφωνό μας, να ξέρει πως αργά ή γρήγορα ο Θεός θα τον τιμωρήσει στέλνοντας του αναμφισβήτητα καρκίνο ή κάτι χειρότερο. Εμείς πάντως πήραμε άλλο σκυλάκι.


Κόψτε τώρα το τσιγάρο, αδυνατίζοντας! Μόνο με το «Ελατρίν-Dual Action»! το επαναστατικό φίμωτρο πατέντα, που σας επιτρέπει να μιλάτε κανονικά, χωρίς να μπορείτε να καπνίσετε ή να φάτε.. Λειτουργεί είτε με κλειδί (που το δίνετε σε κάποιον άλλο για να μην μπείτε στον πειρασμό) ή με χρονοδιακόπτη.
Δοκιμάστε το δωρεάν για μία εβδομάδα. Θα μας θυμηθείτε όταν θα δείτε την αναπνοή σας να καθαρίζει, τα δάχτυλά σας να παύουν να ναι κίτρινα, και την αντοχή σας να επανέρχεται σε νορμάλ επίπεδα για την ηλικία σας. Ταυτόχρονα θα δείτε το πάχος να υποχωρεί και να αντικαθίσταται από μια ευεξία πρωτόγνωρη.
Θα είσθε πλέον, άλλος άνθρωπος, πιο δυνατός, πιο υγιής. Χάρη στο «Ελατρίν-Dual Action».! Τηλεφωνήστε τώρα: «ΚΑΡΑΜΠΑΣ S.A» 210 3489828, 210 3456826

Πωλείται συλλογή ελληνικών ταινιών της χρυσής δεκαετίας του 80, (Στάθης Ψάλτης, Σταμάτης Γαρδέλης , Στηβ Ντούζος κλπ.) σε άριστη κατάσταση μόνο για 60 Ευρώ. Μαζί δώρο αυτόγραφα πολλών εκ των πρωταγωνιστών και μια αυθεντική κόκκινη διχτυωτή φανέλα του Σταμάτη μεγάλης συλλεκτικής αξίας. Ρένος 2106699878

Αν διαβάζεις τούτες τις γραμμές Σούλα, μάθε πως ακόμα να σε ξεπεράσω. Γύρνα σπίτι μας καλή μου και ας μην είσαι εντελώς πιστή. Απάντα τουλάχιστον στο τηλέφωνο. Και επαναλαμβάνω…δεν κοιμήθηκα με τη μάνα σου. Αυτά τα λέει η γειτονιά και η κακούργα κοινωνία. Ο Μάνος σου.

Κυριακή στο πάρκο.

Καθισμένος στο παγκάκι ο γέρος έψαχνε τα γυαλιά του. Ο ανοιξιάτικος καιρός ευνοούσε τη βόλτα στο πάρκο. Ούτε πολλή ζέστη, ούτε πολύ κρύο. Επέλεξε να κάτσει σε ένα ηλιόλουστο σημείο. Είχε βρει την ισορροπία που επιθυμούσε, ισορροπία φωτός και θερμοκρασίας σ’ αυτό το παγκάκι.
Ωστόσο ακόμα έψαχνε να βρει τα γυαλιά του.
Ήταν Κυριακή και το πάρκο είχε μοναξιές. Νέοι άνθρωποι πουθενά, μάλλον δε θα χαν ξυπνήσει από τις χθεσινές τους τσάρκες. Χαμογέλασε μ’ αυτή τη σκέψη. Αν και δεν ήταν και συχνό φαινόμενο οι νεανικές παρουσίες εδώ. Κρίμα, γιατί ήταν όμορφα. Ιδιαίτερα τώρα την άνοιξη, ούτε πολλή ζέστη, ούτε πολύ κρύο.
Λίγο ακόμα και θα έχανε την ψυχραιμία του. Τα γυαλιά δεν είχαν κανένα δικαίωμα να τυραννάν ένα γέρο άνθρωπο. Φωτίστηκε το πρόσωπό του σα τα βρήκε καθώς είχε περάσει απ’ το μυαλό το πώς τα ξέχασε σπίτι.
Η εφημερίδα δεν έλεγε και τίποτα καινούργιο. Όλο οι ίδιες ιστορίες. Για άλλη μια φορά κατέληξε στο συμπέρασμα πως η ζωή είναι και σήμερα δύσκολη για τους νέους. Και όχι μόνο για αυτούς. Για όλους. Και ας μην υπήρχαν πόλεμοι, Γερμανοί, φτώχια, ας μην υπήρχε ο βαρύς αέρας που σκίαζε την πολιτική ζωή και δεν έλεγε να φύγει, παρά μόνο στη μεταπολίτευση, και πάλι τότε σταδιακά.
Οι περισσότεροι συνομήλικοί του μάλλον θα διαφωνούσαν. Το ξερε γιατί σε μια συζήτηση στο καφενείο έπεσαν όλοι να τον φάνε. Ήταν τόσο κατηγορηματικοί πως «εμείς περάσαμε τα δύσκολα, τώρα δεν ξέρουν πώς να καλοδιασκεδάσουν και τρώγονται με τα ρουχαλάκια τους…». Ίσως κι αυτός να ταν μαζί τους, αν δε ζούσε μαζί με τον εγγονό του και αν δεν είχε διατηρήσει μια κοντινότερη ματιά στο πως βλέπουν τη ζωή οι νεότεροι, αυτοί που τώρα βγαίνουν για δουλειά, για να φτιαχτούνε. Τέλος πάντων.
Δίπλωσε την εφημερίδα και την έβαλε στη μικρή του δερμάτινη τσάντα.
Σήμερα δεν τον ενοχλούσε σχεδόν καθόλου το πόδι του. Ίσως γι’ αυτό να είχε τόσο καλή διάθεση.

ΚΑΙ ΤΩΡΑ ΕΠΤΑ ΠΙΘΑΝΕΣ ΚΑΙ ΑΠΙΘΑΝΕΣ ΣΥΝΕΧΕΙΕΣ ΤΗΣ ΩΣ ΑΝΩ ΙΣΤΟΡΙΑΣ

Α) Ο γέρος κάνει βόλτα στο πάρκο, συλλογίζεται λίγο ακόμα πάνω στη ζωή, και παθαίνει έμφραγμα. Διατηρεί τις αισθήσεις του και αυτοεξομολογείται τα εγκλήματα του, με μια μικρή προσευχή. (Είχε σκοτώσει τη γυναίκα του και ποτέ δε τον έκαναν τσακωτό)

Β) Ο γέρος κάνει βόλτα στο πάρκο, συλλογίζεται λίγο ακόμα πάνω στη ζωή, και παθαίνει έμφραγμα. Διατηρεί τις αισθήσεις του και αυτό εξομολογείται τα εγκλήματα του, με μια μικρή προσευχή. (Είχε βασανίσει στον εμφύλιο δύο αντάρτες μέχρι θανάτου.)

Γ) Ο γέρος κάνει βόλτα στο πάρκο, συλλογίζεται λίγο ακόμα πάνω στη ζωή, και παθαίνει έμφραγμα. Πεθαίνει και πάει στον παράδεισο. Εκεί τον υποδέχονται οι δύο αντάρτες που είχε βασανίσει. Αφού του δείχνουν τον παράδεισο τον οδηγούν στην κόλαση όπου και τιμωρείται παραδειγματικά καθώς και ο Θεός ο Ίδιος είναι ήταν και θα είναι κομμουνιστής.

Δ) Εμφανίζεται μια συμμορία μεθυσμένων κλάμπερς που κόβει από το πάρκο για να περάσει απέναντι. Τους φαίνεται καλή ιδέα να ληστέψουν και να πειράξουν το γέρο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να πάθει έμφραγμα και να ξεψυχήσει τα χέρια τους αφού πρώτα τους συγχωρέσει. Αυτοί, κατά βάθος καλά παιδιά, μετανιώνουν, αλλά την κάνουν δειλά δειλά γιατί στο κάτω κάτω της γραφής δε θα έβγαινε και τίποτα, δε θα ζωντάνευε ο άνθρωπος αν παραδέχονταν το έγκλημά τους. Η ιστορία τελειώνει με έναν αδέσποτο σκύλο να περιεργάζεται και να μυρίζει το πτώμα του γέρου.

Ε) Εμφανίζεται μια συμμορία μεθυσμένων κλάμπερς που κόβει από το πάρκο για να περάσει απέναντι. Τους φαίνεται καλή ιδέα να ληστέψουν και να πειράξουν το γέρο. Αυτό έχει ως αποτέλεσμα να φάνε το ξύλο της αρκούδας καθώς ο παππούς είναι γκραν κουμ φου μάστερ. Ζούσε στην Κορέα, όπου είχε πάει να πολεμήσει με το Ελληνικό εκστρατευτικό σώμα, για ένδεκα χρόνια, και από τότε ασκείτο αδιάλειπτα στο κουμφου το διαλογισμό και το τάι τσί.

ΣΤ) Έρχεται ένας άλλος γέρος, άσπονδος εχθρός του πρώτου και αρχίζει να τον προπηλακίζει όπως κάθε Κυριακή πρωί. Είναι η τιμωρία που χαν συμφωνήσει για να εξαγνιστεί που στη δικτατορία τον είχε κάνει του αλατιού όταν τον είχε συλλάβει ως αστυνομικός. Μετά το θεσμοθετημένο κοινά μισάωρο ύβρεων, θύτης και θύμα πηγαίνουν στην Αίγλη για καφέ και τάβλι.

Η) Ο γέρος χέζεται πάνω του και πασχίζει να φτάσει σπίτι χωρίς να τον πει κανένας «σκατόγερο» πράγμα δύσκολο γιατί χθές έφαγε όσπρια και ζέχνει ιδιαιτέρως. Συναντά πολλά εμπόδια μέχρι να φτάσει στην στοργική αγκαλιά της συμβίας του η οποία θα τον μπανιάρει και θα του δώσει καθαρά εσώρουχα. Αποφασίζει, στην τελευταία σκηνή του διηγήματος, να μη το βάλει κάτω, αλλά να ξαναπάει στο πάρκο την άλλη Κυριακή. Αδούλωτη ψυχή, που δε θα νικηθεί έτσι εύκολα από τα έντερα της.

Φτου! Μάλλον θα καθυστερήσουμε να μπουμε στο ΙΡΑΝ. Αλλά κάτι θα σκεφτεί ο Πρόεδρος. Κάτι...

Σέμνα και ταπεινά

υποκριτής ο [ipokritís] Ο7 θηλ. υποκρίτρια [ipokrítria] Ο7 στη σημ. I:
Ι. αυτός που υποκρίνεται, που προσποιείται ανύπαρκτα συναισθήματα ή συμπεριφέρεται με τρόπο που δεν ανταποκρίνεται στις πραγματικές διαθέσεις του.
ΙΙ. ηθοποιός του αρχαίου δράματος και γενικότερα ηθοποιός του θεάτρου συνήθως σε πρωταγωνιστικό ρόλο και σε έργα που θεωρούνται ότι έχουν υψηλή καλλιτεχνική αξία.
[λόγ. : II: αρχ. ὑποκριτής· I: ελνστ. σημ. · λόγ. υποκρι(τής) -τρια]

υποκρισία η [ipokrisía] Ο25:
η ιδιότητα και ο τρόπος συμπεριφοράς του υποκριτή:
Απεχθάνομαι την υποκρισία των ανθρώπων.
Αυτό που κάνεις είναι υποκρισία.
[λόγ. < σπάν. μσν. υποκρισία, αρχ. υπόκρισ(ις) & γαλλ. hypocris(ie) -ία < υστλατ. hypocrisis < αρχ. υπόκρισις] σεμνός -ή -ό [semnós] Ε1:
1. του οποίου η συμπεριφορά χαρακτηρίζεται από σεβασμό των συμβάσεων του κοινωνικού περίγυρου και εκδηλώνεται με συστολή και διακριτικότητα:
Σεμνή κοπέλα.
Σεμνό ντύσιμο.
2. που δε θέλει να προβάλλει τον εαυτό του, που δεν επαίρεται, δεν κομπάζει για τις επιτυχίες ή τις ικανότητές του:
Σεμνός επιστήμονας.
Σεμνός ομιλητής.

σεμνά ΕΠΙΡΡ: Φέρεται / ντύνεται ~. Έζησε ~ όλη του τη ζωή..
[λόγ. < αρχ. σεμνός `σεβαστός, μεγαλόπρεπος΄ κατά τη σημ. της λ. σεμνότητα] ταπεινός -ή -ό [tapinós] Ε1:
1. που έχει επίγνωση της αδυναμίας, της μηδαμινότητάς του. ΑΝΤ αλαζόνας:
Ο ταπεινός άνθρωπος δεν καυχιέται για τις επιτυχίες του.
Ταπεινός προσκυνητής.
2.
α. (για πρόσ. ) που δε διαθέτει εκείνα τα στοιχεία που του εξασφαλίζουν την κοινωνική προβολή, που είναι ασήμαντος:
Δεν έχει λάμψη η ζωή των ταπεινών ανθρώπων.
Μια ταπεινή χωριατοπούλα.
(ως ουσ. ) ο ταπεινός:
Η προσευχή του ταπεινού.
Οι ταπεινοί και οι καταφρονεμένοι.
β. (για αφηρ. ουσ. ) για κάτι που το χαρακτηρίζει η μετριότητα και που ταιριάζει σε κοινωνικά ασήμαντους ανθρώπους:
Έζησε μια ταπεινή ζωή.
Ο απόστολος Παύλος ασκούσε το ταπεινό επάγγελμα του σκηνοποιού.
Άνθρωπος ταπεινής καταγωγής., από χαμηλά κοινωνικά στρώματα.
Κατά την ταπεινή μου γνώμη., τυπική έκφραση ευγένειας, πριν εκθέσουμε κάποια άποψή μας.
γ. (για πργ. ) μικρός και απλός, που δεν εντυπωσιάζει:
Το ταπεινό ταβερνάκι της γειτονιάς.
Ένα ταπεινό ανθάκι φύτρωσε στη ρίζα του μεγάλου δέντρου.
3. που τον χαρακτηρίζει η μικροπρέπεια, η προστυχιά:
Ταπεινός άνθρωπος.
Άνθρωπος με ταπεινή ψυχή.
Ταπεινές σκέψεις.
Κινείται από ταπεινά ελατήρια.

ταπεινά ΕΠΙΡΡ 1. Tου ζήτησε ~ να τον βοηθήσει. 2. Έζησε όλη του τη ζωή ~. 3. Σκέφτεται και ενεργεί πολύ ~.
[αρχ. & λόγ. < αρχ. ταπεινός]

Κανένα σχόλιο. Καμία απορία.

Όταν το εκλογικό σώμα δεν διέπεται από σεμνότητα και ταπεινότητα, γιατί να έχει παράλογες απαιτήσεις από τους πολιτικούς που εκλέγει;

Ας μην υποκρινόμαστε.

Μας αξίζει κάτι καλύτερο;

Ρόμπες ξεκούμπωτες παντού.

Ξεκίνα κουμπώνοντας την δικιά σου.

Αλλιώς υποκρίνεσαι και πάλι ρόμπα γίνεσαι. (εις διπλούν πλέον.)

Καλή σας μέρα, Έλληνες ψηφοφόροι!

Κακό του κεφαλιού σου

Μίλτος Σαχτούρης ΚΑΤΑΒΥΘΙΣΗ 1990

ΣΤΟ ΒΑΠΟΡΙ

Ο αδύνατος ευγενικός κύριος με το βυσσινί πόδι
φαίνεται πολύ ευτυχισμένος
αντίθετα με το κοριτσάκι
που κλαίει διαρκώςγιατί η μαμά του δεν του αγοράζει
το μικρό ανεμιστηράκι·
κι εγώ πελιδνός ποιητής
«πράσινος ήλιος
τα δέντρα καίνε»
κάποτε θα περπατήσω
επί των υδάτων
όπως ο Ιησούς Χριστός.
Όμως επί του παρόντος
είμαι πολύ κουρασμένος
και σας Χαιρετώ
πέρα-για-πέρα
όπως ο Καραγκιόζης.

Καταδίκη Κ. Πλεύρη για φυλετικές διακρίσεις

Σε ποινή φυλάκισης 14 μηνών με τριετή αναστολή καταδικάστηκε από το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων ο δικηγόρος Κώστας Πλεύρης, ο οποίος κρίθηκε κατά πλειοψηφία ένοχος για παράβαση του νόμου περί φυλετικών διακρίσεων εξαιτίας των όσων αναφέρει στο βιβλίο του υπό τον τίτλο «Οι Εβραίοι. Ολη η αλήθεια». Παρά την αντίθετη άποψη της εισαγγελέως -η οποία υπεραμύνθηκε της ελευθερίας της έκφρασης επισημαίνοντας ότι «είναι απλώς ένα βιβλίο... δεν θεωρώ ότι είναι αντικείμενο ποινικής δίκης»- και ενός μέλους της έδρας, το Τριμελές Εφετείο Πλημμελημάτων έκρινε ότι το βιβλίο προτρέπει σε πράξεις βίας και μίσους κατά των Εβραίων και παράλληλα ότι περιέχει απαξιωτικές εκφράσεις σε βάρος τους.

Λίγη ώρα νωρίτερα, κατά τη διάρκεια της απολογίας του, επιχειρώντας να υπερασπιστεί τον εαυτό του, ο κ. Πλεύρης εξηγούσε τους λόγους που τον οδήγησαν να γράψει το βιβλίο και διευκρίνιζε τις θέσεις του. «Δεν είχα δόλο και ασχολήθηκα με το θέμα από δικαιολογημένο ενδιαφέρον. Είμαι Ελλην και χριστιανός», υπογράμμισε ξεκαθαρίζοντας εν συνεχεία ότι οι «Γερμανοί βεβαίως και έκαναν εγκλήματα! Αλλά οι Εβραίοι έκαναν χειρότερα. Εκαναν το Ολοκαύτωμα επιχείρηση και παίρνουν αποζημιώσεις από το γερμανικό κράτος...». Απέδωσε τις κατηγορίες σε βάρος του στον Εβραϊσμό, ο οποίος «αφού δεν μπόρεσε να με εξαγοράσει, προσπαθεί να με πολεμήσει με μια δίκη... για να μου κλείσει το στόμα». Απευθυνόμενος στο δικαστήριο υποστήριξε ότι ασκούνται πιέσεις στα μέλη του και διεμήνυσε ότι τυχόν καταδίκη του θα τις επιβεβαιώσει. «Ο,τι και να κάνετε, το βιβλίο θα κυκλοφορεί», είπε ο κ. Πλεύρης στην έδρα, προσθέτοντας ότι «θα συνεχίσει τον αγώνα του».

Εν συνεχεία τον λόγο έλαβε η εισαγγελέας, η οποία ζήτησε την αθώωση του κ. Πλεύρη αλλά και των τριών υπευθύνων της εφημερίδας «Ελεύθερος Κόσμος». Η εισήγησή της εισακούστηκε μόνο ως προς το δεύτερο σκέλος... «Πρόκειται για ένα βιβλίο που πραγματεύεται τον εβραιοσιωνισμό» επισήμανε η εισαγγελέας, η οποία επικαλέστηκε τον Βολταίρο και κατέληξε ότι «στη δημοκρατία δεν πρέπει να ποινικοποιούνται οι απόψεις».
Μεταξύ των μαρτύρων υπεράσπισης του κ. Πλεύρη ήταν και ο πρώην υπουργός επί δικτατορίας Σπύρος Ζουρνατζής, ο οποίος υπεραμύνθηκε της ελευθερίας του λόγου και υποστήριξε μεταξύ άλλων ότι «ο ίδιος και η κυβέρνησή του ήταν θύματα του σιωνισμού». Σε ανακοίνωση που εξέδωσε το Κεντρικό Ισραηλιτικό Συμβούλιο εξέφρασε την ικανοποίησή του για την απόφαση του δικαστηρίου, χαρακτηρίζοντάς την «καταλυτικό παράγοντα στον αγώνα της κοινωνίας του πολιτισμού και του ανθρωπισμού ενάντια στη βαρβαρότητα του ρατσισμού και του αντισημιτισμού».

Από την άλλη μεριά ο βουλευτής του ΛΑΟΣ Αθ. Πλεύρης, γιος του ως άνω καταδικασθέντος λάτρη της χούντας πρότεινε ούτε λίγο ούτε πολύ χθες στη Βουλή τον ευνουχισμό των παιδεραστών.

Η πρότασή του διατυπώθηκε στο πλαίσιο της συζήτησης επί των άρθρων -στην αρμόδια επιτροπή της Βουλής- της κύρωσης του Πρωτοκόλλου για τα Δικαιώματα του Παιδιού.Ο κ. Πλεύρης εξέπληξε αναπτύσσοντας την «προσωπική του» άποψη ότι «θα συζητούσε ακόμη και το ενδεχόμενο τεχνητής πρόκλησης ανικανότητας σε όσους καταδικάζονται για παιδεραστία», γιατί «σε πολλές περιπτώσεις, όταν βγαίνουν από τη φυλακή, επαναλαμβάνουν το ίδιο αδίκημα». Επικαλέστηκε μάλιστα ότι κάτι ανάλογο ισχύει και στις σκανδιναβικές χώρες.

Τα συμπεράσματα δικά σας. Εμείς επιφυλασσόμαστε να γράψουμε ένα άρθρο πάνω στην ελευθερία της έκφρασης με αφορμή την συγκεκριμένη απόφαση, όταν θα έχουμε λίγο περισσότερο χρόνο στη διάθεσή μας. Είναι σύνθετο και ενδιαφέρον το θέμα και είναι απλοϊκή η χουλιγκάνικη κωλοτούμπα χαράς για την καταδίκη ενός μισαλλόδοξου ακροδεξιού πολιτικού αν δε συνοδευτεί από ψύχραιμο προβληματισμό πάνω στην ουσία της θεματικής της αποφάσεως, την ελευθερία του λόγου, που σαφώς αφορά πλατύτερο κοινό από τους οπαδούς του «εβραιοφάγου» Πλεύρη.

Πάντως εγώ την κωλοτούμπα μου την έκανα, αλλά επιφυλάσσομαι, όπως είπα, να δω το θέμα πιο ψύχραιμα..

Πεφταστέρι περιστέρι παγωτό κρατώ στο χέρι.

Ήταν κάποτε σε μια πόλη ένας άνθρωπος φοβισμένος, σχεδόν απεγνωσμένος.
Τα γιατί και πως, αν ψάχναμε θα τα βρίσκαμε εντός. Ίσως και εκτός.
Αυτού.
Του μικρού του δόλιου τ’ εαυτού.
Με γόνατα λοιπόν κομμένα, τούτο μόνο μ’ αφορά, περπατούσε στα χαμένα, ψηλαφούσε ντροπαλά.
Κάθε λίγο και λιγάκι έπεφτε μες τα νερά, σηκωνότανε θλιμμένος, πάλι άρχιζε ξανά.
Κι οι φοβίες του παρέα τραγουδούσαν τρα λα λα:
«Είσαι μόνος, θα σαι μόνος, έρημέ μου φουκαρά».

Πήρ’ απόφαση μια μέρα να πετάξει από ψηλά, από του ουρανοξύστη την παρήγορη αγκαλιά.
Ανεβαίνοντας, στο πάτωμα άδεια κοιτούσε ο ανήρ, έμοιαζε αργός να είναι γι΄ αυτόν ο ανελκυστήρ.

Δεν τον πήρε μάτι ξένο, δεν τον ένοιωσε κανείς, σαν βγήκε στην ταράτσα του μεγάρου της βουής.
Η πόλη είχε πια ξυπνήσει, μελίσσι βουερό, ο χρόνος είχε σταματήσει κι ο ίλιγγος τον οδηγούσε βέβαια προς το κενό.

Τα χέρια άνοιξε εν τέλει φτιάχνοντας θαρρείς σταυρό, πήρ΄ ανάσα, είπε: «τώρα» κι όρμηξε στον ουρανό.

Τότε έγινε ένα θαύμα, σαν εκείνα της Γραφής, σύγχρονο τρανό κι ωραίο, της μονδέρνας εποχής. Δεκαπέντε κι άλλα πέντε, περιστέρια δυνατά, τον γραπώσαν απ΄τα ρούχα και τον πήραν μακριά.
Πέταξαν παν’ απ την πόλη, και μέσα στη βουή, η αρχιπουλάδα του δωσε να φορέσει ένα γυαλί.
Πράμα θάμα, πιο σπουδαίο κι απ την πτήση ητάν αυτό, αντίκριζε με μιας της πόλης τον πόνο τον χαμό.
Απ’ τη μια στην άλλη άκρη ένοιωσε το σύνολο, των χαμένων παραδείσων των κλεμμένων όνειρων. Είδε βλέμματα σκυμμένα, άμυνες, υπερβολές, είδε οργή και φασαρία, πόρτες ερμητικά κλειστές.
Και για πρώτη φορά τότε, είπε : «αχ, δεν είμαι μοναχός…της γης παλιά ιστορία είναι ο πόνος κι ο καημός»


Τα πουλιά σαν τον αφήσαν στον κήπο τον Εθνικό, άρχισε να περπατάει μ’ ένα γρήγορο ρυθμό. Πήρε μάλιστα απ΄ το δρόμο κι ένα σούπερ παγωτό, και του πάγωσε η γλώσσα πριν να μετρήσεις στα εκατό.

Κι όταν οι φοβίες του ήρθαν τραγουδώντας τρα λα λα:
«Είσαι μόνος, θα σαι μόνος, έρημέ μου φουκαρά».
Είπε:
«Μου το είπατε το ξέρω, μου το μάθατε αυτό, μόνο κάντε ησυχία, γιατί τρώω παγωτό.»

Έκαναν καιρό να τον επισκεφτούν, και κάθε φορά που δειλά επέστρεφαν, οι άλλοτε κραταιές, τον έβρισκαν να τις περιμένει μ’ ένα παγωτό ανάμικτο στο χέρι.
Με τον καιρό βαρέθηκαν και αραίωσαν τις επισκέψεις τους.
Ο ίδιος, παράτησε τη δουλειά του, και άνοιξε παγωτατζήδικο. Το μόνο παγωτατζήδικο που αν και κερνούσε αφειδώς τους περαστικούς, πήγαινε καλά.

Και έζησε αυτός….χμ….ου κέη

Και εμείς…χμ…......ολ ράητ.

ΣΥΡΙΖΑ :θΑ ΚΟΣΤΙΣΕΙ Η ΑΛΛΑΓΗ ΗΓΕΣΙΑΣ;

Ο ΝΕΟΣ ΕΙΝΑΙ ΩΡΑΙΟΣ

Ο ΠΑΛΙΟΣ ΕΙΝΑΙ ΑΛΛΙΩΣ...

ΖΗΤΩ

ΖΗΤΩ

ΖΗΤΩ

Ο

(wHY DID YOU DO THIS TO US ALEKOS? wHY? UP THAT WE WERE GOING WELL...)

Erik Satie

Κύριε Satie

θέλω σήμερα

ταπεινά

να σας ευχαριστήσω

με βοηθήσατε πολύ

θ' ακούω την 1ere Gnossienne

για όλη μου τη ζωή

Κύριε Satie

με νότες περιγράψατε

τη θλίψη που χω δει.

Και σε γλυκιά ανάμνηση

την μετατρεψατε,

όπως άφησα ήδη πιο πριν να διαφανεί...

Κύριε Satie με μαγέψατε.

Πορεία 12 Δεκεμβρίου 2007.

Ο συντάκτης της aRte poVera Ιωάννης Κ. απολύθηκε κακήν κακώς καθώς δεν συγκράτησε το μένος του για τις εξελίξεις στο ασφαληστρικό και έπληξε ομάδα χαμηλόμισθων εργαζομένων που λαμβάνουν μάλιστα βαρέα και φασιστικά με βομβα μολότοφ δικής του παρασκευής.

Ηπιότερες μορφές αντίδρασης (τις οποίες και επιδοκιμάζουμε) :

"Θέλω να γίνω

η κόρη του Μαγγίνα

να μπω και στον ΟΤΕ

να την περνάω φίνα."

"Γκαργκάνα θυμήσου

είμαστε μαζί σου,

δώσμας ένα δέκατο από

τη σύνταξή σου."

"Όταν ο Μαγγίνας πληρώσει τον Ινδό, τότε θα λυθεί

το ασφαλιστικό."

Αν βγήκατε στο δρόμο ξέρετε πως ήταν. Αν όχι, περιμένετε λίγο μέχρι την επόμενη φορά.

Έτσι απλά, γιατί μας αφορά.

ΕΚΠΤΩΣΕΙΣ

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΠΟΙΗΣΗ

Έγκλημα και τιμωρία. Έγκλημα και τιμωροί.

08/11/03

Η Ελλάδα έχει τον χαμηλότερο δείκτη εγκληματικότητας από όλες τις χώρες της ΕΕ, σύμφωνα με τα στοιχεία έρευνας που παρουσιάζει η Ελευθεροτυπία του Σαββάτου. Ωστόσο, οι Έλληνες πολίτες εμφανίζονται να είναι οι περισσότερο ανασφαλείς Ευρωπαίοι.
Αναλυτικά, με εξαίρεση τις ανθρωποκτονίες, στις οποίες η χώρα μας καταλαμβάνει την πέμπτη θέση της κατάταξης -χαμηλότερα όμως του μέσου όρου- η Ελλάδα βρίσκεται στην τελευταία θέση μεταξύ των χωρών της ΕΕ στην εγκληματικότητα.
Στις ανθρωποκτονίες, η Ισπανία και η Φινλανδία κατέχουν τις δύο πρώτες θέσεις, ενώ γενικά στα εγκλήματα φυσικής βίας (βιασμοί, επικίνδυνες σωματικές βλάβες, ληστείες) η Βρετανία κατέχει την πρώτη θέση, εμφανίζοντας γενικά υψηλούς δείκτες εγκληματικότητας, που την κατατάσσουν στην πρώτη θέση και με διαφορά από τις υπόλοιπες χώρες.
Είναι επίσης χαρακτηριστικό ότι η Ιταλία και οι χώρες της σύγκλισης, δηλαδή οι χώρες των οποίων το ΑΕΠ είναι μικρότερο από τον μέσο όρο της ΕΕ, καθώς και η Γερμανία με την Αυστρία έχουν χαμηλούς δείκτες εγκληματικότητας.

19/11/07

Την έκρηξη της εγκληματικότητας και την αδράνεια της ΕΛ.ΑΣ. αποκαλύπτει απόρρητη έκθεση που φέρνει στο φως τη Δευτέρα η εφημερίδα Τα Νέα. Η έκθεση συντάχθηκε από τη Γενική Αστυνομική Διεύθυνση Αττικής, με αποδέκτες τους διοικητές αστυνομικών τμημάτων και τμημάτων Ασφαλείας.
Στην έκθεση αυτή ο γενικός αστυνομικός διευθυντής Αττικής, υποστράτηγος Ιωάννης Μπούτσικας, παραδέχεται ότι υπάρχει «απογοητευτική» δραστηριότητα σε επίπεδο πρόληψης και καταστολής, αλλά και σημαντική αύξηση της εγκληματικότητας, διαψεύδοντας τους περί του αντιθέτου ισχυρισμούς.
Στην απόρρητη έκθεση, με ημερομηνία 22 Οκτωβρίου 2007, ο γενικός αστυνομικός διευθυντής Αττικής αποκαλύπτει τα πραγματικά ποσοστά της εγκληματικότητας στο Λεκανοπέδιο. Οι κλοπές οχημάτων στο πρώτο οκτάμηνο του 2007 παρουσίασαν αύξηση 9,1%, οι κλοπές-διαρρήξεις αυξήθηκαν κατά 7%, ενώ οι ληστείες τραπεζών επίσης αυξήθηκαν κατά 17,2%. Μείωση σε ποσοστό 2,8% καταγράφεται μόνο στις ληστείες.
Ωστόσο, τα ποσοστά εξιχνιάσεων είναι τραγικά λίγα, όπως εκτιμούν και ανώτεροι αξιωματικοί της ΕΛ.ΑΣ. Μόλις το 9% των κλοπών και διαρρήξεων που συμβαίνουν στην ευρύτερη περιοχή του Δήμου Αθηναίων εξιχνιάζεται. Παρόμοιο είναι το ποσοστό εξιχνιάσεων για κλοπές και διαρρήξεις που διαπράττονται στη βορειοανατολική Αττική.
Χαρακτηριστικά αναφέρεται στην έκθεση ότι η περιοχή των Αμπελοκήπων, από τις πολυπληθέστερες της Αθήνας και στην οποία καταγράφεται σημαντική αύξηση του εγκλήματος, μένει χωρίς περιπολία της Ασφάλειας από τις 10 το βράδυ μέχρι τις 6 το πρωί, ενώ Χολαργός, Παπάγου και Ζωγράφου μένουν γενικώς χωρίς περιπολίες.
Ίδια κατάσταση στα Καμίνια και το Κερατσίνι, ενώ οι κάτοικοι του Γαλατσίου που πέφτουν θύματα ληστών πρέπει να περιμένουν τους αστυνομικούς από το τμήμα της Κυψέλης...

Πηγή: in.gr/news


Τελικά είναι οι μπάτσοι ΓΟΥ ΔΟ;

1) Οι μπάτσοι ρε είναι παιδιά του λαού, σαν και μας,
πάνε για την μερόκα και όχι για να δείρουν. 12 (38%)
Τώρα αν μερικοί είναι φασίστες, αυτό είναι άλλη ιστορία.
(άλλωστε φασίστες υπάρχουν παντού)

2) Και ΓΟΥ και ΔΟ, και ΑΡΧ και πάν΄΄ απ όλα ΠΤΑΝΣΓΙΟΙ. 10 (32%)

3) Καλός ΜΠΑ ο ΝΕΚΡ ΜΠΑ. 5 (16%)

4) ΜΠΑ ΓΟΥ ΔΟ; Όταν όμως τους ΧΡΕΙΑΖΟΜΑΣΤΕ είναι καλοί και άγιοι.
Υποκρισία στο έπακρον αν θες τη γνώμη μου. 4 (12% )

Σύνολο: 31 ψήφοι

Πηγή:aRte poVerA/ερωτηματολόγια 2007.



Συμπεράσματα:

* Η Αστυνομία διχάζει τους πολίτες. Άλλοι της τα χουν μαζεμένα, άλλοι τη βλέπουν περισσότερο ως εκτελεστικό όργανο αποφάσεων που παίρνουν άλλοι, οι οποίοι και θα έπρεπε να φέρουν την πολιτική και συνολική ευθύνη για την κατάστασή της. (όχι μόνο για τις απεχθείς και παράνομες ενέργειες οργάνων της όπως η υπέρβαση εξουσίας με την υπερβολική άσκηση βίας κατά την καταστολή διαδηλώσεων ή όπως περιστατικά κηπουρικής τύπου «ζαρντινιέρας» και Κύπριου φοιτητή, αλλά ΚΑΙ για την προσπάθεια εκσυγχρονισμού αναμόρφωσης και εκδημοκρατισμού της.)

Δε φέρει ευθύνη μόνο η αστυνομία ως όργανο του κράτους, οι αστυνομικοί in personam για τις δικές τους ενέργειες και συμπεριφορές, αλλά κυρίως η πολιτική εξουσία που ανέχεται να έχει μια ανεκπαίδευτη, αναποτελεσματική, ανοργάνωτη, πολλές φορές διεφθαρμένη και σίγουρα ελάχιστα δημοκρατική αστυνομία. Όσοι λοιπόν από τους ερωτηθέντες εστιάζουν το φαινόμενο υιοθετώντας τον συμβολισμό «μπάτσος», αγνοώντας τα υπόλοιπα, φυσικό είναι να απαντούν «Καλός μπάτσος ο νεκρός μπάτσος (5/31 16%) ή «Και ΓΟΥ και ΔΟ, και ΑΡΧ και πάν΄΄ απ όλα ΠΤΑΝΣΓΙΟΙ».

* Η αστυνομία έχει τα μαύρα της τα χάλια και δε λέει να προκόψει. Πάλι γι’ αυτό υπάρχουν ευθύνες σε επίπεδο ηγεσίας, αλλά κυρίως σε πολιτικό επίπεδο, αφού το μεν καθορίζεται (ή μάλλον διορίζεται) από το δε. Αλλά και τα ίδια τα όργανα φέρουν ευθύνη που δεν είναι καλοκουρδισμένα, και που σε κάθε ευκαιρία που έχουν φαλτσάρουν με οικτρά αποτελέσματα. Και καθώς δεν έχουμε πια χούντα, όλο που και πού κάποιος μουσικόφιλος θα την πιάσει αυτήν την παραφωνία. «Θέλει δουλειά πολλή…» που λέει και ο ποιητής.

* Η εγκληματικότητα έχει αλλάξει στην χώρα μας. Έχει πάρει τα πάνω της. Αυτό είναι ένα πολυσύνθετο κοινωνικοικονομικόεγκληματολογικό φαινόμενο με πολλές παραμέτρους και συνιστώσες που μόνο ένας αφελής θα σύνεδεε αποκλειστικά και μόνο με την κατάσταση της Ελληνικής Αστυνομίας.

Πάλι επιστρέφουμε στην πολιτική, την οικονομία, την ανεργία, και στην αποτελεσματικότητα η μη του σωφρονιστικού και δικαστικού συστήματος.

«Θέλει δουλειά πολλή…» που λέει και ο ποιητής.

Θέλει μελέτη, υπευθυνότητα, σταθερή πολιτική που θα ακολουθηθεί (συναινετικά) από όσες διαδοχικές κυβερνήσεις χρειαστεί, και αποδοχή αρωγής και τεχνογνωσίας από άλλες χώρες. Για αποτελεσματικότερες λύσεις στην πρόληψη, καταστολή περιορισμό του εγκλήματος. Για ουσιαστικό σωφρονισμό και επανένταξη των κρατουμένων. Για να πάψει η απαξία της δικαιοσύνης και να λειτουργούν και να εφαρμόζονται οι Νόμοι και το Σύνταγμα από μια λιγότερο ‘απομονωμένη’ αστυνομία η οποία εκδημοκρατιζόμενη ορθολογικά και μεθοδολογικά θα κερδίσει την εμπιστοσύνη του πολίτη.

Αλλά πάνω απ’ όλα, επιστρέφουμε στην πολιτική για λύσεις.

Αυτός είναι ο προορισμός της, αυτό τα έργο της. Άξια αστυνομία και αδέκαστη και διαβασμένη δικαιοσύνη, δημοκρατικό και μοντέρνο σωφρονιστικό σύστημα είναι όλα θεμιτά, και κάποιος θα μπορούσε χαιρέκακα να πει: «όνειρα θερινής νυκτός μικρέ deadniro…». Αλλά δε θα καταφέρουν παρά ελάχιστα σε μια χώρα με υψηλούς δείκτες ανεργίας, φτωχική δημόσια εκπαίδευση, υψηλό πληθωρισμό και δημόσιο χρέος, αυτιστική συμμετοχή στα κοινά, και ανύπαρκτες νέες επενδύσεις.

Επιστρέφουμε λοιπόν στην πολιτική.

Στο σχεδιασμό, στις αποφάσεις, στις ρυθμίσεις.

Στην πράξη.

Με αφορμή το ΜΠΑ ΓΟΥ ΔΟ.

Στοκχάουζεν. Μουσικά μαθηματικά πλέον στον παράδεισο.

Απεβίωσε την Παρασκευή ο πρωτοποριακός Γερμανός συνθέτης Καρλχάιντς Στοκχάουζεν.
Η πρώην σύζυγος του γερμανού συνθέτη, Μαίρη Μπαουερμάιστερ, ανέφερε ότι ο συνθέτης «έφυγε από την ζωή ύστερα από βραχεία ασθένεια», σε ηλικία 79 ετών, στην κατοικία του, στο κρατίδιο της Βόρειας Ρηνανίας-Βεστφαλίας.
Ο Κ.Στοκχάουζεν απέκτησε μεγάλη επιρροή στα ευρωπαϊκά μουσικά δρώμενα και το έργο του θεωρείται πρόδρομος της ηλεκτρονικής μουσικής. Χρησιμοποίησε μαγνητόφωνα και τα μαθηματικά για να δομήσει τις συνθέσεις του ήδη από τη δεκαετία του 1950. Συνέθεσε περισσότερα από 300 έργα στα οποία συμπεριλαμβάνονται και έργα συμφωνικής μουσικής όσο και ηλεκτρονικής.
Στους καλλιτέχνες που δηλώνουν επηρεασμένοι από το έργο του συγκαταλεγόταν ο Μάιλς Ντέιβις, ο Φρανκ Ζάπα και, από τους πιο σύγχρονους, η Ισλανδή Μπιορκ.
Ο Στοκχάουζεν είχε συγκεντρώσει επικρίσεις στο πρόσωπό του όταν δήλωσε ότι οι επιθέσεις της 11ης Σεπτεμβρίου 2001 ήταν «το μεγαλύτερο έργο τέχνης του σύμπαντος». Αργότερα, όμως δήλωσε ότι οι δηλώσεις του παρερμηνεύτηκαν.
Ο ίδιος δεν πίστευε ότι έγραφε την μουσική του μέλλοντος, αλλά αντίθετα, έγραψε ότι «αυτό που είναι σήμερα μοντέρνο θα είναι παραδοσιακό στο μέλλον».

Iδού μια παρτιτούρα του:

ΠΕΡΝΑΕΙ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΑΠΟ ΤΟ ΣΤΟΜΑΧΙ;

Η Ελένη η ζωντοχήρα βρε τι έχει η κακομοίρα

ένα γέρο άντρα έχει κι η καημένη δεν αντέχει

κάθε μέρα αναστενάζει απ' το στόμα φλόγες βγάζει

νέα είναι δεν ταιριάζει και μετά με αγκαλιάζει

Το ξεπόρτισε και λεει τι να κάνω κι όλο κλαιει

ο μπακάλης τη λυπάται κάθε βράδυ τη θυμάται

κι ο μανάβης σαν περνάει φεύγει τη παρηγοράει

έτσι το 'φερε η μοίρα Λένη να 'σαι ζωντοχήρα

Σαν τ' ακούει το μπαρμπεράκι να και τρέχει με μεράκι

ελα δω βρε Ελενάκι να σου δείξω το φαρμάκι

το 'μαθε το χασαπάκι τηνε εστέλνει ένα αρνάκι

κάνε το με το σπανάκι γιατί θα 'ρθω το βραδάκι

Στίχοι: Γιάννης Εϊντζιρίδης, Γιοβάν Τσαούς

Μουσική: Γιάννης Εϊντζιρίδης, Γιοβάν Τσαούς

Πρώτη εκτέλεση: Αντώνης Καλυβόπουλος

ediToriaL

«Ωχ! αχ, βαχ, αγιατολάχ…» μονολογώ και θυμάμαι όλες εκείνες τις μέρες που πέρασα στον πλανήτη Ρικοτσέντρα παρέα με τον Κλιν τον Φαλ και τον Ζόρντρα. Με είχαν απαγάγει, αλλά κακώς θεωρούνται όλες οι απαγωγές τραυματικές εμπειρίες και συμβάντα που το «θύμα» προσπαθεί να ξεχάσει.

Εγώ περνούσα φίνα με τα πράσινο μωβ πλασματάκια που άλλαζαν μορφή κάθε τέταρτο της ώρας. Παιχνίδια και χαρά, μια ρολερκόστερ φάση, τραμπολίνο και υπεργαλαξιακό μαλλί της διαστημογιαγιάς, και γω στη μέση, το τιμώμενο πρόσωπο.

Σαν παραμύθι.

Και πιο πολύ απ’ όλα θυμάμαι την ικανότητα να αιωρούμαι σα σουπερήρωας και να περπατάω ανάποδα στο ταβάνι, δίχως να με νοιάζει η προοπτική κατάρρευσης του ασφαλιστικού συστήματος και η αδικία της ενοποίησης υγιών ταμείων με ελλειμματικά.

Ούτε το γήρας ούτε η ανεργία με φόβιζαν, εκεί πάνω στο απέραντο υπόστεγο του μακρινού πλανήτη, όπου σαν πούπουλο τραμπαλιζόμουνα ψάλλοντας όσο πιο δυνατά μπορούσα το my favorite «Χριστός ανέστη».

Ούτε η ανεργία, ούτε η άνοδος του πετρελαίου, ούτε η μιζέρια η λαμογιά και η κακομοιριά πολλών ομοεθνών μου, ούτε η βία η κοινωνική καταπίεση, ο ρατσισμός η ξενοφοβία και τα άθλια δημόσια οικονομικά της μικρής Ελλάδας περνούσαν στιγμή απ’ το μυαλό μου.
Απόλυτη νιρβάνα, λήθη και αιώρηση.

Δίχως ενοχές ιδεολογικές, δίχως φακές και μπάμιες.

Μόνο ψητό κρέας, σαλάτα ρόκα σπανάκι προσούτο παρμεζάνα, προφιτερόλ και σοκολατόπιτες.

Σοκολατόπιτες διαστημικές.

Φανταστρουφικές.

Τώρα που τελείωσε το πανηγύρι, και μόνος εδώ μονολογώ:

«Ωχ! αχ, βαχ, αγιατολάχ…»

τον εαυτό μου προσπαθώ να πείσω, πως οι εξωγήινοι θα ρθουν να με πάρουν ξανά, ο Κλιν ο Φαλ ο Ζόρντρα και τ’ άλλα τα πρασινομώβ (και κατά βάθος χρυσά) παιδιά.

Ταξίδια μακρινά, μακριά από τη σκατοκατάσταση που έχει κυριεύσει τα τελευταία κάστρα μας.

Το μόνο που έχω μέχρι τότε, είναι η αγάπη και η σκωπτική ματιά, το παιδικό μου γέλιο, και τα ανθρωποειδή που με παν μπροστά.

Και μιαν ελπίδα, πως…οι εξωγήινοι, θα ρθουνε ξανά.

Ο Κλιν ο Φαλ ο Ζόντρα και τ’ άλλα τα παιδιά.

ΖΩΔΙΑ ΔΕΚΕΜΒΡΙΟΥ

ΚΡΙΟΣ: Όλα θα πάνε καλά για σα αυτόν τον μήνα, γλυκά μου κριαράκια. Μόνο που εάν στο τέλος του, φανείτε ματζίριδες και δεν είσθε γενναιόδωροι με όσους ζητήσουν να σας πουν τα κάλαντα, τα άστρα θα σας «ανταμείψουν» είτε με στυτικές δυσλειτουργίες παροδικής ευτυχώς φύσης αν είσθε του φύλου του ισχυρού, είτε με απενεργοποίηση των οργασμικών σας δεξιοτήτων αν είσθε του ασθενούς.

ΤΑΥΡΟΣ:. Λυπούμεθα, αλλά αυτό το μήνα θα γίνετε για αντικείμενο χλεύης μέρους των οικείων σας για κάποιες από τις επιλογές σας. Αν αυτό δεν είναι συνηθισμένο και νοιώσετε κάπως άβολα, θυμηθείτε πως, με το που αλλάξει ο μήνας, αίφνης, όλα θα κοπάσουν και κανείς δε θα σας προσέχει ιδιαιτέρως.

ΔΙΔΥΜΟΙ: Ακυρώστε τις Χριστουγεννιάτικες διακοπές σας εκτός της πόλεως, χωρίς να το ψάξετε και πολύ. Τα άστρα μίλησαν και πιστέψτε με, δεν θέλετε να τους πάτε κόντρα.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ: Είναι η σωστή περίοδος να βάλτε το μυαλουδάκι σας να επεξεργαστεί πως σας βλέπουν οι άλλοι. Μην τρομάξετε αν ανακαλύψετε πως παλιές φιλίες δεν σημαίνουν πλέον και πολλά. Καλύτερα να σας ανοίξουν τα μάτια και να συνεχίσετε τη ζωή σας παρά να κατοικείτε μονίμως στο στρουμφοχωριό.

ΛΕΩΝ: Καιρός να αναμετρηθείτε με τις φοβίες σας. Τα άστρα θα σας δώσουν (ΠΡΟΣΟΧΗ : για αυτό το μήνα μόνο) ένα extra push σ αυτή την προσπάθεια. Να είστε τίμιοι, φιλότιμοι και θαρραλέοι. Ισχύει για κάθε είδους φοβία.
(αεροπλάνο, ανελκυστήρας, μίξερ, κομπολόι, σκοτάδι, φακές ή άλλα όσπρια, εφορία κλπ κλπ)

ΠΑΡΘΕΝΟΣ: Αν, λέμε αν, καταφέρετε να απέχετε εντελώς για ένα μήνα από την χρήση της τηλεόρασης, θα κερδίσετε ένα μήνα παραπάνω ζωής. Δύσκολο, αλλά αξίζει τον κόπο.ΖΥΓΟΣ: Αν δε σπάσεις κανένα αυγό, δε θα φτιάξεις ομελέτα. Συνεπώς, προσπαθήστε να προσεγγίσετε το αντίθετο φύλο, δίχως φόβο και πάθος, με μόνη πυξίδα την επιθυμία σας. Be brave, be a ninja!

ΣΚΟΡΠΙΟΣ: Να είσθε προετοιμασμένοι. Για τον μήνα Δεκέμβριο, κάθε παπαριά που θα λέτε θα μεταφράζεται αυτομάτως σε μια σουβλιά στο δεξί σας μηρό. Για να υποφέρετε λοιπόν λιγότερο, αλλά και για να μάθετε και κάτι, προσέξτε για πρώτη φορά τα λόγια σας. Αν πάλι γουστάρετε, έχει καλώς. Συνεχίστε.

ΤΟΞΟΤΗΣ: Τα βέλη του έρωτος, (οποία ειρωνεία) θα χτυπήσουν τώρα τους τοξότες. Άλλοι θα κάνουν τους Κινέζους, άλλοι θα ριχτούν στη μάχη. Από τους δεύτερους, κάποιοι θα βρουν γιατρειά, αλλά το μεγαλύτερο μέρος τους θα καταλήξει να βλέπει απογοητευμένο ρομαντικές κομεντί τρώγοντας σοκολάτες.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ: Μια από αυτές τις μέρες θα χάσετε κάτι πολύτιμο. Δε θα το ξαναβρείτε ποτέ. Αν όμως σταματήσετε και αναλογιστείτε ποια πράγματα, ποιοι άνθρωποι και ποιες σχέσεις πραγματικά αξίζουν για σας, θα ανακαλύψετε έκπληκτοι πως τελικά δεν γίνατε φτωχότεροι.
Απλά όμως να θυμίσουμε πως είναι μαλακία να αξιολογείτε μια «φιλία» ως πολύτιμη, αν δεν έχετε πρώτα βεβαιωθεί πως είναι ακόμα ζωντανή και χαίρει άκρας υγείας, και πως σύννεφα δεν καλύπτουν τον ουρανό της.(όσον αφορά στο άλλο πάντα πρόσωπο.)

ΥΔΡΟΧΟΟΣ: Ένα μεγάλο ποσοστό σας (περίπου 54,9 %) θα ανακαλύψει αιφνιδίως το σούσι. Ένα άλλο 20,1% την ανταλλαγή συντρόφων, ενώ το υπόλοιπο 25% θα συνεχίσει να πιστεύει ότι τα μεσημεριανάδικα είναι γραφικά και όχι επικίνδυνα για την πολιτισμική υγεία του Έθνους.

ΙΧΘΥΕΣ: Ουδέν σχόλιον. Τίποτα δε θα συμβεί αυτό το μήνα. Ή για να το πω αλλιώς τίποτα που να θυμάστε του χρόνου τέτοια εποχή. Εκτός αν…γιαουρτώσετε τον πιο τσιγκούνη φίλο σας ή την πιο φαφλατιασμένη κολλητή σας.

ΤΑ ΑΣΤΡΑ ΜΙΛΗΣΑΝ!

ANTIFA

ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗ ΕΠΙΘΕΣΗ σε 5 Πακιστανούς μέσα στο ίδιο τους το σπίτι στο Αιγάλεω

Τρόμος στο σπίτι

Αντιμέτωποι με τον τρόμο ήρθαν το βράδυ της Παρασκευής πέντε Πακιστανοί, οι οποίοι δέχτηκαν ρατσιστική επίθεση στο σπίτι που ζούσαν στην οδό Πλάτωνος στο Αιγάλεω.

Από τους οκτώ μετανάστες ένοικους της κατοικίας οι πέντε τραυματίστηκαν σοβαρά: ο ένας νοσηλεύεται ήδη από προχθές το βράδυ στο Θριάσιο, ενώ άλλοι τέσσερις δέχθηκαν ιατρική βοήθεια για τη συρραφή των τραυμάτων τους.Το επεισόδιο ξεκίνησε μετά τις εννέα το βράδυ, όταν ομάδα νεαρών άρχισε να τους προκαλεί με βρισιές. Στη συνέχεια απαίτησαν να βγουν από το σπίτι με το πρόσχημα ότι είναι αστυνομικοί και, όταν οι Πακιστανοί δεν τους πίστεψαν, έφυγαν για να επιστρέψουν, κατά τις 11.30, αυτή τη φορά καμιά 25αριά άτομα, «με ρόπαλα, σίδερα ακόμη και με πιστόλι», λέει στην «Ε» για το περιστατικό ο αντιπρόεδρος του Ελληνοπακιστανικού Συλλόγου Ανουάρ Ικμπάλ: «Φοβισμένοι όταν είδαν τόσους πολλούς, δεν άνοιξαν την πόρτα.

»Τα παιδιά είναι μπογιατζήδες, έτσι βρήκαν μία σκάλα στην αυλή τους, σκαρφάλωσαν και μπήκαν στο σπίτι σπάζοντας ένα ξύλινο παράθυρο στο ισόγειο. Τους έβρισαν και τους χτύπησαν πολύ σοβαρά, ο ένας είναι ακόμη στο νοσοκομείο με εγκεφαλική αιμορραγία, τρεις έχουν ράμματα στο κεφάλι και ένας στο μάτι. Οταν από τη φασαρία βγήκαν έξω οι γείτονες, αυτοί έφυγαν και σε όσους πήγαν να τους πλησιάσουν για να δουν τα αυτοκίνητά τους, ένας τους έδειξε όπλο και τους είπε: Μην πλησιάζετε αλλιώς θα σας ρίξω...».«Είναι πολύ φοβισμένοι», μας λέει ο Ανουάρ. «Δεν ξέρουμε ποιοι ήταν και γιατί το κάνανε, αλλά φαίνεται ότι είναι μια οργανωμένη ρατσιστική και φασιστική επίθεση· αυτοί που ήρθαν είχαν ξυρισμένο κεφάλι. Τα παιδιά δεν έχουν κόντρα με κανέναν και ζούνε 7-8 χρόνια εδώ».

Οι παθόντες κατέθεσαν το Σάββατο μήνυση κατά αγνώστων στο Αστυνομικό Τμήμα Αιγάλεω.Είναι η τρίτη φορά το τελευταίο διάστημα που τα δυτικά προάστια έγιναν θέατρο ρατσιστικής επίθεσης σε βάρος μεταναστών, θυμίζει το Δίκτυο Κοινωνικής Υποστήριξης Προσφύγων και Μεταναστών και επισημαίνει: «Η συγκεκριμένη επίθεση δεν είναι τυχαία, και δυστυχώς δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό. Βρισκόμαστε σε μια κρίσιμη καμπή, όπου ρατσιστικοί και ναζιστικοί θύλακοι μοιάζουν να ξεφυτρώνουν από παντού, ενισχυμένοι από την επιθετική νεοφασιστική ρητορική των ανεκδιήγητων εκπροσώπων του ρατσιστικού ΛΑΟΣ στη Βουλή και η δράση τους αποθρασύνεται με τη σιωπηρή ανοχή ενός κομματιού της ελληνικής κοινωνίας που μοιάζει να προσελκύεται από το βίαιο λόγο τους.

»Δεν πάνε παρά λίγες εβδομάδες που στη συγκεκριμένη περιοχή "αγανακτισμένοι πολίτες" πορεύτηκαν στους δρόμους, ζητώντας την απομάκρυνση των ξένων από το Αιγάλεω».Καταγγέλλει ακόμη ότι «η Αστυνομία δείχνει ανόρεχτη και απρόθυμη να εξετάσει τα περιστατικά και αρνείται να προχωρήσει σε έρευνες και συλλήψεις».

Από την πλευρά της η ΕΛ.ΑΣ. υποβαθμίζει το περιστατικό κάνοντας λόγο για «συμπλοκή», επισημαίνει ωστόσο πως γίνεται έρευνα και διενεργείται προανάκριση από το βράδυ της Παρασκευής

ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ - 03/12/2007

* ΓΡΙΦΟΣ:

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΦΙΛΟΞΕΝΙΑ ΜΕ ΤΑ ΟΛΑ ΤΗΣ. Η ΑΣΤΥΝΟΜΙΑ ΜΕΣΩ ΠΑΡΑΛΕΙΨΕΩΝ ΣΥΝΕΠΙΚΟΥΡΕΙ. ΕΜΕΙΣ ΠΑΜΕ ΓΚΑΖΙ ΓΙΑ ΠΟΤΑΚΙΑ, ΚΑΙ ΠΟΥ ΚΑΙ ΠΟΥ ΔΙΝΟΥΜΕ ΚΑΝΑ ΜΙΣΟΕΥΡΩ ΓΙΑ ΝΑ ΜΑΣ ΞΕΠΛΥΝΟΥΝ ΤΑ ΤΖΑΜΙΑ ΣΤΑ ΦΑΝΑΡΙΑ. ΕΛΕΥΘΕΡΟΤΥΠΙΑ ΒΗΜΑ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ. ΜΕ Ή ΧΩΡΙΣ DVD.

ΚΑΛΟΣ ΧΡΥΣΟΣ ΤΗΛΕΘΕΑΤΗΣ ΚΑΙ ΚΟΚΚΑΛΑ ΔΕΝ ΕΧΕΙ.

ΤΙ ΕΙΝΑΙ;

ΘΑΝΑΣΗΣ ΠΑΠΑΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ

ΑΓΡΥΠΝΙΑ

Αγρύπνια, αψηλάφητο ζώο!
Δίχως μια στάλα στοργή,
σ' όσους διψάν για χίμαιρες, γέρνεις
την κούπα σου που 'ναι πάντα αδειανή.

Κι ενώ περνά η νύχτα κατάλευκη,
βροχερή σαν Κυριακή,
ξέρω γιατί, στ' αυτί που σπαράζει,
χιμάς και γλύφεις σαν σκυλί.

Δεν αγαπάς! Αφήνεις τους ψύλλους σου,
τους ήχους που φτάνουν από μακριά;
αγρύπνια, κακόφωνο όργανο,
που αλέθεις των εκλεκτών το «ωσαννά».

Αγρύπνια, της κόλασης κήτος,
είναι το φιλί σου φωτιά.
Αφήνει μια γεύση από σίδερο,
πού 'χουν ξηλώσει από καράβια παλιά.

ΛΟΡΚΑ

Όνειρο η ζωή δεν είναι

κι όποιος πόνεσε στον πόνο

πάντοτε θε να πονάει

κι όποιος θάνατο φοβάται

θα τον κουβαλάει στους ώμους.

Ψέμμα είναι πως κοιμούνται

στ' ουρανού τα φυλλοκάρδια.

Ούτε ένας δε σταλιάζει.

Μ' αν κανείς τα μάτια κλείσει

μαστιγώστε τον αδέρφια,

μαστιγώστε τον για να 'χει,

να 'χει ορθάνοιχτα τα μάτια

και φλεγόμενες πληγές.

Κανείς στο κόσμο δεν κοιμάται

ούτε ένας δεν κοιμάται.

Διασκευή του Θανάση Παπακωνσταντίνου σε απόσπασμα του ποιήματος "Άυπνη Πόλη"

του F.G. Lorca, από τη συλλογή "ποιητής στη Νέα Υόρκη" όπως αποδώθηκε από τη Μαρία Ευσταθιάδη στα πλαίσια της μετάφρασης του θεατρικού έργου "η μοιρασιά του διαβόλου" του Πατρίς Μελκιό.

* Τελικά ποιά είναι η θέση της ποίησης στη ζωή μου;

Της τέχνης γενικότερα;

Ποιά η χρηστικότητά της;

Με οδηγεί κάπου;

Με γιατρεύει, μ' αρρωσταίνει, μ' αφήνει αδιάφορο;

Μου αλλάζει τη ζωή; Το βλέμμα, την ανάσα;

-Ή μήπως είναι απλώς άλλο ένα προϊόν που καταναλώνω για να αυτοπροσδιοριστώ;

Τελικά ρωτάω ποτέ τον εαυτό μου ποιά τελικά είναι η θέση της ποίησης στη ζωή μου; Της τέχνης γενικότερα;

Ε;