Το Σουηδικό μοντέλο και η πρακτική της δικηγορίας.

ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ


ΤΟ ΣΟΥΗΔΙΚΟΝ ΜΟΝΤΕΛΟΝ
ΚΑΙ Η ΑΠΟΧΗ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ

Αγαπητά μου παιδιά,
Εις παρελθόν μάθημα, ανεφέρθημεν εις το Σουηδικόν μοντέλον (βλ. ανωτέρω) και την Θεωρίαν περί του Μέσου Κοινωνικού Σπάιντερμαν άλλως – όλως περί της Ειδικής Δωσιδικίας των Δικαστηρίων της Σουηδίας.
Σήμερον, θα αποκοτήσωμεν ερμηνείαν τινά, περί τας πιθανότητας ταυτίσεως ημών μετά του Σουηδικού μοντέλου (μεταφορικώς), εν προκειμένω περί δυνατότητος εφαρμογής του ως άνω κοινωνικού μοντέλου εις την παρ’ ημίν Δικαστηριακήν και Δικηγορικήν πρακτικήν, μετ’ αναφορών εις την τρέχουσαν δικηγορικήν αποχήν.
Δέον όπως σημειωθή, ότι παρά τας επιπολαίας εκτιμήσεις των μπουρτζο-κολωνακιοτών βολευτών ημών, τοιαύτη επίτευξις ταυτίσεως, δεν είναι ευθέως και ανάλογως ευχερής προς την επίλυσιν του προσφιλούς Σκανδιναυικού Σταυρολέξου, αλλ’ ούτε και προς την ρίψιν λουομένων καλλιπύγων Βικινγκοπούλων, εις κλινήρεις – και μη – θερινάς ηδονάς.
Το Σουηδικόν μοντέλον, (αναδιανομή πλούτου, δικαία φορολόγησις, ειλικρινής πάταξις φοροδιαφυγής, συλλογικαί διαδικασίαι, συμμετοχή του πολίτου εις τα κοινά, σεβασμός εις τους νόμους –χωρίς ματσαράγκες-, κοινωνικόν κράτος και τα ρέστα) θέλει πολιτικόν τσαγανόν εις την εφαρμογήν του και εμπεδωμένην δημοκρατική κοινωνικήν συνείδησιν (βλ. consolidated Democracy). Οι Σκανδιναυοί, ακόμη κι αν ετρέφοντο αποκλειστικώς με βαλανίδια εις το παρελθόν, έχουσιν από μακρού προβιβασθή τουλάχιστον εις καταναλωτάς βαλάνων εις τα νήσους, ενώ από της κτίσεως της Ακροπόλεως, έχουν παρέλθει πολλά (φεύ !) στάσιμα έτη.
Παρά ταύτα, αληθεύει, ότι εν τω παρόντι - και μόνον τμηματικώς - δυνάμεθα να επικαλεσθώμεν ταύτισιν τινά προς το μοντέλον, εις την παρ’ ημίν Δικαστηριακήν και Δικηγορικήν πρακτικήν, ήτοι ταύτισιν της τελευταίας μετά του μη εικονιζομένου εις το παρόν υπογαστρίου (φέροντος πίλου) του πρώτου.
Δε μπειράζει, από κάπου πρέπει να ξεκινήσωμεν. Εξάλλου, όλοι από χαμηλά ξεκινούν και εν συνεχεία ανέρχονται, ως αι φθείραι (του εφηβαίου) και μόνος ο Καζαντζίδης έλαβεν αντίστροφον πορείαν, ήτοι απ’ τα ψηλά εις τα χαμηλά κι απ’ τα πολλά εις τα ολίγα.

ΥΠΟΘΕΣΙΣ
(Premises)

Ας βάλωμεν όμως τα πράγματα εις την θέσιν των. Ο άνδρας γεννά, η γυνή τίκτει. Ο άνδρας νυμφεύεται, η γυνή υπ-ανδρεύεται. Ο υπάλληλος απεργεί, ο δικηγόρος απέχει.
Απέχει? (υποβολεύς: Ουχί !)
Ερωτήματα ρητορικά (αναπάντητα):
Διατί οι Δικηγόροι, ενώ θεωρητικώς απέχουσιν των καθηκόντων των, ζουζουνίζουσιν εις την τέως Σχολήν Ευελπίδων, αναλισκόμενοι εις εξωτερικάς εργασίας ?
Διατί οι μη έχοντες ιδικόν τους γραφείον Δικηγόροι, υπάγουσιν εις τα γραφεία των μεγ-άλλων δικηγόρων και εργάζονται κανονικώς (sic) ήτοι υπερωριακώς άνευ αναλόγου αντιμισθίας ?
Διατί δεν δράττουσιν την [όμορφην] ημέραν ίνα ασχοληθώσιν και με τίποτ’ άλλο ? (βλ. «Ήλιε – Ήλιε αρχηγέ»)
Διατί οι νεανίαι διηγορίσκοι δεν επιθυμούσιν την αποχήν ενώ αι παλαιαί καραβάναι ευφραίνονται ?
Διατί αποτελεί πειθαρχικόν αδίκημα του Δικηγορικού Συλλόγου (μόνον) η παράστασις εις τα Δικαστήρια, ενώ αι λοιπαί εργασίαι δε μπειράζει ?
Διατί κόβουσιν το τσωμάκι του δικηγορόπουλου, το οποίον αμείβεται με την παράστασιν, ενώ οι καβατζωθέντες εις Δημοσίας θέσεις παλαίουρες σ(φ)υρίζουσιν αμερίμνως ?
Διατί αποφασίζουσιν διά την αποχήν των Δικηγόρων μόνον οι παλαιοί καθεκλοκένταυροι χείρονες των μαστερούχων νέων ?
Διατί ο νεαρός Δικηγόρος και ο ασκούμενος ούτος αμείβονται χειρότερον του ανειδικεύτου υδραυλικού ? (βλ. «Η Μεγάλη Απόφραξη»)
Διατί αι Δικαστικαί εγκαταστάσεις και Υπηρεσίαι, τουλάχιστον εν Αθήνησι, έχουν το μάβρον τους το χάλι ?
Διατί η ηλικιακώς ωριμάσασα έως σεσηπυία Δικηγορία αναρτά αγγελίας, αναζητούσα μόνον ευπαρουσίαστον θήλυ συνεργάτη και ουχί άρρενα ?
Διατί μόνη η Δικηγορία, παρουσιάζει την ιδιομορφίαν να έχωσιν κοινόν συνδικαλιστικόν φορέαν εργοδόται και εργαζόμενοι? (βλ. λύκος φυλάττων αμνούς, όθεν και η σιωπή των τελευταίων)
Επιτέλους, διατί διαμαρτύρονται οι κ.κ. Δικηγόροι και απέχουν των καθηκόντων των ?
Συμπερασματικώς, δυνάμεθα να παρατηρήσωμεν, ότι δίχως να τυγχάνουσιν Ιάπωνες, οι νεαροί Δικηγόροι απέχουν από τα καθήκοντά των, εργαζόμενοι και δή άνευ περιβραγχιονίου απω-ασιατικού τύπου «δε δουλέβω» (βλ. Τσικνο-Μαγειρίτσειον ρήσιν « … Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι εδώ μα απέχεις … »).
Παρ’ ότι πρόκειται σαφώς περί ρητορικών ερωτημάτων, μη επιδεχομένων απαντήσεως, και εφ’ όσον άλλωστε ουδείς έχει εισέτι απαντήσει ευκρινώς περί της ακριβούς κατευθύνσεως του παράφρονος αθιγγάνου εις το γνωστόν ρεμπέτικον άσμα (βλ. «τρελλέ τσιγγάνε, για πού τραβάς ?»), θα αποτολμήσωμεν διά μίαν εισέτι φορά να απαντήσωμεν ρηξικέλευθοι, ως ακολούθως:
· Διότι ο Δικηγόρος τα βλέπει ολ’ αυτά κι αδιαφορεί.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει χρόνον.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει ωράριον.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει σταθερούς πελάτας.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει σταθερόν εισόδημα.
· Διότι ο Δικηγόρος (παρ’ όλ’ αυτά) είναι κυριλές.
· Διότι ο Δικηγόρος (ονειρεύεται ότι) «θα πιάση την καλή».
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει προσωπικήν ζωήν.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει άλλα ενδιαφέροντα.
· Διότι ο Δικηγόρο (παρ’ όλ’ αυτά) παρουσιάζεται ως παντογνώστης.
· Διότι ο Δικηγόρος κοιτάει μόνον τη μπάρτη του.
· Διότι ο Δικηγόρος είναι μαλάκας.

Τι σχέσιν έχουσιν όμως όλ’ αυτά με το Σουηδικόν Μοντέλον ?

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
(Conclusion)

Ως εκ των ανωτέρω και επειδή φωνάζει ο Deadniro, ότι είναι μεγάλα τα κείμενα, το μόνον Σουηδικόν Μοντέλον (κι αυτό faux), που θα ιδεί ποτές ο Δικηγόρος, θα είναι η ευτελής απομίμησίς του, υπό την μορφήν θερινής συναδέλφου του, η οποία, ενώ ούτος θα φορεί γραβάταν κάθιδρος εις την ουράν ιστάμενος, ταύτη ημίγδυμνος μπρονζέχνουσα κόπερτον, (γιατί πάει για μπάνιο μετά), με ηλλαγμένην κώμην από νατυρέλ κατσιβελέ σε πλατινέ στα κουαφέρια, ψευδο-γλαυκώπις του φακού, φορούσα εξώφτερνα πασώμια με μπογιατισμένους όνυχας όξω ή κοθόρνους προς αβγάτισμα ύψους, μπόντιλάιν επίπονο, βυζοπλαστική και γλουταναρρόφηση, η οποία μεθ’ ύφους ανεμέλου πλήν άκρως επαγγελματικού και υπερφιάλου θα επιχειρήση να του φάγη την σειράν.

Σας ασπάζομαι,

Γητευτής παίδων,

Dr. Colombo