ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ (Νομικές αναλύσεις υπό του Dr Colombo)

Η Θεωρία του «Μέσου Κοινωνικού Σπάιντερμαν»
άλλως – όλως επικουρικώς
«Περί της Ειδικής Δωσιδικίας των Δικαστηρίων της Σουηδίας»


« … κατά τρόπο αντίθετο στα χρηστά ήθη (ΑΚ 919), δηλαδή ενεργώντας αντίθετα προς τις ιδέες που πρέπει να διέπουν κατά τη σύγχρονη γενική αντίληψη την κοινωνική συμπεριφορά του "χρηστώς και εμφρόνως" σκεπτόμενου ανθρώπου … » (Από αποφάση Δικαστηρίου)


Αγαπητά μου παιδιά,

Ο λόγος λοιπόν για τον επονομαζόμενο «μέσο κοινωνικό άνθρωπο», όστις χρησιμοποιείται ως χρυσούς κανών παρά του Ελληνικού Δικαίου, οσάκις παρίσταται ανάγκη αντιπαραβολής της αιτιώδους συμπεριφοράς ενός διαδίκου εις Πολιτικήν ή Ποινικήν Δίκην, με το ανωτέρω υπόδειγμα, προκειμένου να διαγνωσθεί η υπαιτιότητα του διαδίκου ή μη.
Να το κάνουμε και κέρματα: Σου λέει ο Δικαστής: Τι έκανες? Το κάνει αυτό ο μέσος κοινωνικός άνθρωπος? Όχι? Τσίμπα τότε καταδίκη και καλοφάγωτη …
Η Εγκλέζικια Δικαιοσύνη, αναφέρεται στον «μέσο λογικό άθρωπο», [average reasonable man], προκειμένου να επιτευχθεί η σύγκρισις με το ιδεώδες της κοινωνικής συμπεριφοράς. Στο κάτω – κάτω της γραφής, γούστο της.
Υφίσταται το λοιπόν, τοιούτος ανήρ, όστις πρεσβεύει την κορωνίδα του πολιτισμού μας, ώστε να αποτελεί το μέτρον συγκρίσεως ημών μετ’ αυτού? Εδώ, έρχεται η σπέσιαλ [είναι δικιά μου] θεωρία περί του «Μέσου Κοινωνικού Σπάιντερμαν» άλλως – όλως επικουρικώς, «Περί της Ειδικής Δωσιδικίας των Δικαστηρίων της Σουηδίας».
Κατά την θεωρίαν λοιπόν αυτήν, κατ’ αρχήν, ο «μέσος κοινωνικός άνθρωπος» δεν υπάρχει (!)
Κι αν υπάρχει, είναι ο τύπος εκείνος, που φτιάχνει αυθαίρετες μαιζονέτες στα προάστια και χαλάει τα δάση, φτύνει χάμω, μουτζώνει, καθαρίζει δημοσία τη μύτη του, πετάει τα σκουπίδια από το παράθυρο γιατί μένει στον πέμπτο (τρομάρα του !) και πού να κατεβαίνει, διπλοπαρκάρει και οσάκις εμφανισθεί τροχονόμος κάμνει το αρχαιοπρεπές σχήμα της ικεσίας με τον αντίχειρα και το δείκτη [μισό λεπτό], βάζει δυνατά τη μουσική, αργεί στα ραντεβού, ποτέ δεν πλένει τα πιάτα διότι έχει τη γυναίκα του σούζα, πλένει το αμάξι του με τις ώρες με τη βάνα του γείτονα, ρίχνει καμιά μπάτσα στα παιδιά του (για να μάθουν), μποτιλιάρει την Εθνική τα Σαββατοκύριακα και τις εορτές, ποτέ δεν έχει ρέστα από εικοσάευρω, βαριέται και βλέπει τηλεόραση, βιάζεται γιατί τα θυμήθηκε όλα την τελευταία στιγμή, πίνει κι οδηγάει (γιατί είναι τσάκαλος), κάνει όλο το μάγκα όπου τον παίρνει, ψηφίζει, γλείφει, κλέβει, ψεύδεται, βολεύεται και βυσματώνεται και [φυσικά] μια ζωή του φταίνε οι άλλοι, όταν κάνουν τα ίδια.
Ergo [άραγε], αν συγκριθώμεν μετ’ αυτού του χαμερπούς μέσου υποκειμένου, εις περίπτωσιν δικαστικού αγώνος, δέον όπως [οι πλείονες εξ ημών], απαλλαγώμεν απάντων των κατηγοριών της δικαστικής τε δαπάνης, διότι ελαχίστοι εξ ημών, είμεθα χειρότεροί του, παρά ίσοι (ή και καλύτεροι) κατά περίπτωσιν, ως επί τω πολύ.
Αν όμως, δεν πρέπει να λαμβάνεται υπ’ όψιν «ο μέσος κοινωνικός άνθρωπος» οντολογικώς, ήτοι «όπως ακριβώς είναι», αλλά «όπως θα πρέπει να είναι», ήτοι δεοντολογικώς, εις εν επίπεδον υπερβατικόν και ιδεώδες, τότε, υφίστανται κατά την ανωτέρω θεωρία, δυο τινά:
Α) Είτε, ο «ο μέσος κοινωνικός άνθρωπος», είναι τοσούτω υπαρκτόν πρόσωπον, όσο και ο Σπάιντερμαν, (ή Κάπταιν Αμέρικα, Ντόναλντ, Γέτι των Ιμαλαΐων, Δίας, Τερματοφύλακας - Γιατρός κτλ), εφ’ ώ και διατί να μην ομιλώμεν περί «του μέσου κοινωνικού Σπάιντερμαν» εις το διηνεκές? (Εγώ μια φορά διάλεξα το Σπάιντερμαν, γιατί αρέσει και σ’ ένα φίλο μου).
Β) Είτε, εις περίπτωσιν που ήθελε δικασθώμεν ενώπιον Ελληνικού τινός Δικαστηρίου, δυνάμεθα να προβάλλωμεν την ένστασιν της τοπικής αναρμοδιότητος των Ελληνικών Δικαστηρίων, διότι ειδική δωσιδικίαν τοπικής αρμοδιότητος προς εκδίκασιν της διαφοράς, θα έχωσιν τα Σουηδικά Δικαστήρια, καθ’ ό παρ’ ημίν δεν υφίσταται τοιούτος μέσος κοινωνικός ανήρ – πρότυπον, ως ανεπτύχθη ανωτέρω, ενώ δύναται ενδεχομένως, να υφίσταται τοιαύτη επιμελής, σόφρων και συνετή συμπεριφορά και δη ως μέσος κανών, αλλαχού, ήτοι εις Σουηδίαν (το Σουηδικό μοντέλο).

Σας ασπάζομαι,

Γητευτής Παίδων

Dr. Colombo