«Πάρτα μωρή άρρωστη!» λέω στον εαυτό μου που ναι ξαπλωμένος (ή μάλλον καλύτερα καθηλωμένος) στο κρεβάτι του μαστουροσυναχικού συνδρόμου, περιστοιχισμένος από ρολά της κουζίνας μαδημένα και το ξεβουλωτικό otrivin κάθε οκτώ ώρες να στάει στη βουλωμένη μύτη σαν μεταλλαγμένο τουμποφλό.
«Πάρτα μωρή σπανακόγρια» αναφωνώ στον γελοίο που κρυφά κορόιδευε όσους αρρώστησαν τούτο το χειμώνα, «Πάρτα, πάρτα, πάρε να χεις…»
Είμαι μια τραγική φιγούρα. Ένας άθλιος ασθενής. Υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν την αβολεψιά της ασθένειας, την ενόχληση, τον πόνο, δίχως να γκρινιάζουν. Επιδεικνύουν θάρρος, υπομονή, στωικότητα. Τους χαίρομαι.
Εγώ σε ένα απλό συνάχι κάνω σα να ναι η τελευταία μου η μέρα, σαν να χει έρθει ο Μέγας Θεριστής πάνω από το κεφάλι μου και να μου προστάζει να κάνω τις τελευταίες μου σκέψεις, να πω τα τελευταία μου λόγια, να κλάσω για ύστατη φορά.
Απαράδεκτες καταστάσεις. Δεν είναι πως φοβάμαι να αρρωστήσω, ή πως πραγματικά πιστεύω ότι θα πάθω κάτι. Δεν είμαι υποχόνδριος. Είμαι απλά ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΣ.
Σα σκατόγερος, που όλα του φταίνε.
Αχ! Πόσο ξύλο θέλω…
Κατά τα άλλα έφαγα και μια ήττα που ήταν όλη δικιά μου. Ένα ανιψάκι μου είχε ένα παιχνίδι-αμερικανιά, μια μαύρη στρογγυλή μπάλα με τον αριθμό 8 από πίσω, σαν μπάλα του μπιλιάρδου, η οποία ήταν και καλά ‘μαγική’. Μέσα έχει ένα υγρό στο οποίο επιπλέουν μικρές πυραμιδούλες οι οποίες γράφουν απαντήσεις στις πλευρές τους. Άλλες καταφατικές (Ναι, Σίγουρα, ) άλλες αποφατικές (Χλωμό, Δεν το νομίζω, Όχι) και άλλες διφορούμενες (Κούνα άλλη μια φορά, Ίσως, Μπορεί, Παίζεται). Με λίγα λόγια, κάνεις μια ερώτηση και κουνάς την μπάλα. Γυρνάν τα πυραμιδόπουλα και σου σκάει μια απάντηση. Δεν ξέρω πως το έχουν κάνει ακριβώς αλλά έχει αρκετές απαντήσεις από ό,τι είδα.
Ρωτάω λοιπόν και γω ο μαλάκας: «Θα περάσω τις εξετάσεις για την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης;» και τι μου λέει το σκατόμπαλο;
Δε μου λέει ένα «Όχι», δε μου λέει ένα: «Χλωμμμμμό, ούτε ένα: «Ίσως», ούτε ένα : «Κούνα άλλη μια φορά».
Μου γράφει:
«ΘΑ ΑΣΤΕΙΕΥΕΣΑΙ».
MoU GaMISE Ta prEkiA. MoU eRiKse to itHIko.
Με αρρώστησε.
Γι’ αυτό λέω και εγώ «Πάρτα μωρή άρρωστη» και τραβάω με δύναμη την κουβέρτα να σκεπάσει τον σκληρό αυτό κόσμο, τις εξετάσεις, τα συνάχια και τις σκατόμπαλες.
Αχ! Πόσο ξύλο θέλω…
«Πάρτα μωρή σπανακόγρια» αναφωνώ στον γελοίο που κρυφά κορόιδευε όσους αρρώστησαν τούτο το χειμώνα, «Πάρτα, πάρτα, πάρε να χεις…»
Είμαι μια τραγική φιγούρα. Ένας άθλιος ασθενής. Υπάρχουν άνθρωποι που αντέχουν την αβολεψιά της ασθένειας, την ενόχληση, τον πόνο, δίχως να γκρινιάζουν. Επιδεικνύουν θάρρος, υπομονή, στωικότητα. Τους χαίρομαι.
Εγώ σε ένα απλό συνάχι κάνω σα να ναι η τελευταία μου η μέρα, σαν να χει έρθει ο Μέγας Θεριστής πάνω από το κεφάλι μου και να μου προστάζει να κάνω τις τελευταίες μου σκέψεις, να πω τα τελευταία μου λόγια, να κλάσω για ύστατη φορά.
Απαράδεκτες καταστάσεις. Δεν είναι πως φοβάμαι να αρρωστήσω, ή πως πραγματικά πιστεύω ότι θα πάθω κάτι. Δεν είμαι υποχόνδριος. Είμαι απλά ΓΚΡΙΝΙΑΡΗΣ.
Σα σκατόγερος, που όλα του φταίνε.
Αχ! Πόσο ξύλο θέλω…
Κατά τα άλλα έφαγα και μια ήττα που ήταν όλη δικιά μου. Ένα ανιψάκι μου είχε ένα παιχνίδι-αμερικανιά, μια μαύρη στρογγυλή μπάλα με τον αριθμό 8 από πίσω, σαν μπάλα του μπιλιάρδου, η οποία ήταν και καλά ‘μαγική’. Μέσα έχει ένα υγρό στο οποίο επιπλέουν μικρές πυραμιδούλες οι οποίες γράφουν απαντήσεις στις πλευρές τους. Άλλες καταφατικές (Ναι, Σίγουρα, ) άλλες αποφατικές (Χλωμό, Δεν το νομίζω, Όχι) και άλλες διφορούμενες (Κούνα άλλη μια φορά, Ίσως, Μπορεί, Παίζεται). Με λίγα λόγια, κάνεις μια ερώτηση και κουνάς την μπάλα. Γυρνάν τα πυραμιδόπουλα και σου σκάει μια απάντηση. Δεν ξέρω πως το έχουν κάνει ακριβώς αλλά έχει αρκετές απαντήσεις από ό,τι είδα.
Ρωτάω λοιπόν και γω ο μαλάκας: «Θα περάσω τις εξετάσεις για την Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης;» και τι μου λέει το σκατόμπαλο;
Δε μου λέει ένα «Όχι», δε μου λέει ένα: «Χλωμμμμμό, ούτε ένα: «Ίσως», ούτε ένα : «Κούνα άλλη μια φορά».
Μου γράφει:
«ΘΑ ΑΣΤΕΙΕΥΕΣΑΙ».
MoU GaMISE Ta prEkiA. MoU eRiKse to itHIko.
Με αρρώστησε.
Γι’ αυτό λέω και εγώ «Πάρτα μωρή άρρωστη» και τραβάω με δύναμη την κουβέρτα να σκεπάσει τον σκληρό αυτό κόσμο, τις εξετάσεις, τα συνάχια και τις σκατόμπαλες.
Αχ! Πόσο ξύλο θέλω…
2 comments:
spank the red ass!!
Ξύλο. Πολύ ξύλο!
Post a Comment