ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ
ΜΑΚΙΓΙΑΖ ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΝΟΡΑ
Αγαπητά μου παιδιά,
Εις το σημερινόν μας μάθημα, θα ομιλήσωμεν περί ψιμμυθίων (μακιγιάζ) λόγου και την αξίαν του αναγκαστικού (ανασ-)καλλωπισμού των τηλεοπτικών εκπομπών, τη φιλική παραινέσει (επί ποινή απολύσεως) των καναλαρχαίων ημών προγόνων (αμήν).
Φιλοκωλούσα μετ’ ευτελείας κινήτρων και μαλακιζομένη άνευ πτυχίου φιλοσοφίας, η συμπαθής τάξις των δημοσιογρίφων, μαραζώνεται τα φυσεκλίκια της ανθρωπίνης δυστυχίας ή της τσουρογκλαμουριάς και μας τα ρίπτει κατά ριπάς εις την μάπαν αδιαντρόπωφ και σε style νεόκοπης τετάρτης εξουσίας (με το στανιό), ενόσω ημείς δυσκολευόμεθα ήδη και χρησάμενοι (εναντιωματική μετοχή) Αλκα-Σέλτσερ, να χωνεύσωμεν τα ετέρας τρείς.
Αυτά όμως, σας τα έχουν ειπή και άλλοι, οι οποίοι ενδεχομένως να ήσαν περισσότερο προικισμένοι κατά το ανδρικόν μόριον, απο τον γράφοντα (αν και ο τελευταίος διατηρεί τας επιφυλάξεις του).
Ας το πάρουμε αλλιώς.
Ο στίχος εξυψώνει το σημαίνον και του πλέον ευτελούς σημαινομένου κηρύττει ο αισχροκερδής βενζινοπώλης – σημειολόγος Έκο.
Άσκησις: Πηχυαίος χτυπητός τίτλος ειδήσεων: «Οι απεργοί χτυπούν οδηγούς». Η μελάτη είδησις: Ένας νταλικιέρης κάπου εις την Βόρειο Ελλάδα, διεπληκτίσθη (ποίος ξεκίνησε ?) μετά τινός ετέρου νταλικιέρη, όστις ετύγχανε απεργός.
Ερωτάται: Ποίον το σημαίνον και ποίον το σημαινόμενον του τίτλου ? Ποίο το εν γένει νόημα του τίτλου ? Όλοι λοιπόν οι απεργοί χτυπούν όλους τους οδηγούς ? Διατί χρησιμοποιείται πληθυντικός αριθμός άμφω ? Εάν δε εξέλιπε το άρθρον «οι», ενδεχομένως το φιλοτηλεθεάμον κοινό, να σχημάτιζε μερικώς διάφορον άποψιν περί των απεργών (ήτοι «μερικοί» απεργοί χτυπούν) ή άνευ πληθυντικού αριθμού του αντικειμένου, («ένας» οδηγός τις εμάζεψε) ή να αντεστρέφοντο τα ουσιαστικά («οδηγούς χτυπούν οι απεργοί»), εξασθενώντας νοηματικώς τον ρόλον του υποκειμένου και να μην κατεδίκαζε συλλήβδην ολάκερην την απεργία, ήτις κατά το συνεκδοχικόν σχήμα της μετωνυμίας ταυτίζεται με τους απεργούς (βλ. « όλη η αίθουσα χειροκρότησε », ήτοι το περιέχον αντί του περιεχομένου).
(Υποβολεύς): Ορέ μας δουλέβετε ?
Και εσθίομεν καθημερινώς όλα τα ανωτέρω καταμούτρως. Χώρια αι πονηραί (και ακάθαρται) διαφημίσεις, αίτινες -inter alia- βρίθουσιν προστακτικών εγκλίσεων «αγοράστε, φέρτε, πάρτε, κάντε, δείχτε», αγενώς μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
(Και πάλιν υποβολεύς ή σωκρατικόν δαιμόνιον):
Ορέ αμέτε μου και στο γερο-διάολο !
Βρέθηκε το λοιπόν, εις χριστιανός, ίνα κάμη εκπομπήν ανοικτήν, με άνευ σύνορα, να φυσήξη και ολίγον τι καθαρός αγέρας και ετέθη εκποδών υπό των αυτοκλήτων τελωνοφυλάκων των ερτζιανών, φερόντων εθνόσημον ευκαιρίας και αρεσκομένων εις μανταλωμένα καφασωτά σαχνισιά.
Πλουραλισμός σου λέει ο άλλος. Μπα ! Όπου λαλούν πολλά κανάλια αργείς να τα εξημερώσεις κι ο λύκος απ’ τα μετρημένα τρώει. Πας, άπας, τις, είς τηλεθεατής ευρίσκεται εκτεθειμένος κατά μόνας απέναντι σε στρατιές ιδιωτικών και μη ταναλιών, άτινα, ινα πειθαναγκάσωσιν, μετέρχονται πλαγίας οδούς. Οδούς αντί οδόντος όμως δεν χωρεί κατά το μωσαϊκόν θέσφατον της πλάκας, διότι οδόντας διαθέτει μόνος ο τηλεθεατής, ενώ το κυτίον διαθέτει μόνον λυχνίας, καλώδια και ταπεινά ελατήρια και συνεπώς, ο μονόλογος του κυτίου δεν έχει αντίδοντο.
Απο την άλλη μεριά, πας, άπας, τις, είς σοβαρός άνθρωπος, (έχει καμιά φορά κι απο δαύτους) επί τω υαλίω εμφανιζόμενος ίνα διατυπώση άποψιν τινά, ομοιάζει εν τω λάκκω ατάκτως εριμμένος γυμνιστής Δαυίδ, άπελπις παλαίων με τα εξαγριωμένα κωλοδάκτυλα, ενώ οι θεαταί γιουχάρουσιν αυνανιζόμενοι με τον αντίχειρα προς τα κάτω.
Πάλιν καλώς, που οι επαγγελματικώς ασχολούμενοι με την τηλεόρασιν και τα μέσα-έξω μαζικής εξημέρωσης, εκτός ωρισμένων μηχανοκοπτοράπτων-ούδων, εχόντων κλισεδιάρικη κλίσιν εις την αραχνοειδήν εξύφανσιν λόγου-παγίδα, εις την συντριπτικήν των πλειοψηφίαν, τυγχάνουσιν πλημμελούς καταρτίσεως και μειωμένης αντιλήψεως, άλλως θα είχαμε κρεπάρη διανοητικώς άπαντες και χαμπάρι δεν θα παίρναμε.
Εν πάσει περιπτώσει, δε θα μας σώση ο Λάκης.
Αι ακούσιαι και μη εννοιολογικαί συγχύσεις εις τη νέο-ελληνικήν κοινωνία καθίστανται φανεραί. Πλήν, άλλο καλλωπισμός άλλο καλλιέπεια, άλλο καθήκον αληθείας και άλλο αλητείας, άλλο γκλάμουρ και άλλο γκλίμουρ. Άλλωστε, ίνα μεταπηδήση τις αυθορμήτως και αλωβήτως απο το επιφώνημα γκίτ (τουρκιστί), εις το ταυτόσημον έστω και μερικώς ομόηχον βίτ (γαλλιστί) προϋποτίθεται μια χρονοβόρος και κωπιώδης (πολύ κουπί) διεργασία.
Τα ντόπια Μ.Μ.Ε. επιμένουν Ελληνικά, αλλά ο Σολοθάμπαλ έμοιαζε με αρχαίο έφηβο πιο πολύ απο τον Καμπουράκη.
Τις πταίει ? Να το πάρει το ποτάμι ? (τρίς)
Ο σκανταλιάρης κύριος Κανείς (κουφάλα Οδυσσέα).
Άνευ της δυναμικότητος του Κιτσάρα, όστις προέβη εις παρανόμους πράξεις, (απαγωγή, κακώσεις τσακίρικου όμματος κτλ) ο εξηκοντούτης κυρ-Παντελής θα είχε νυμφευθεί διά της στοργικής πατρικής βίας την αδέκαρο νεάνιδαν Λίτσα και δεν θα είχε αποκατασταθή η δικαιοσύνη (εν ευρεία εννοία).
Οι περδόμενοι γεώμηλα, μηδαμώς δύνανται να μπογιατίσωσιν έστω και έν πασχαλινόν ωόν.
Η αρετή και η τόλμη δεν είναι προνόμιον μόνον των εκπομπών του στρατού αλλά και εκπομπών ετέρου περιεχομένου, δύνανται δε πρωτίστως να χρησιμεύσωσιν εις την πολιτικήν ζωήν, ίνα μη παραστή ανάγκα αι τοιαύται να επιστρατευθώσιν εις καιρόν πολέμου και ούτω, ο τελευταίος να πάρη τον πούλον (με το λιόκλαδο).
Αλλά δε βαριέσαι ? Το πάλαι ποτέ ένα-ένα-τέσσερα (114Σ) έχει ήδη απο εικοσαετίας μετατραπεί εις εκατόν-είκοσι (120Σ) ηνωμένα καναπεδοποιεία.
Πασαράν και παραπασαράν.
Σας ασπάζομαι,
Γητευτής Παίδων,
Dr. Colombo
ΜΑΚΙΓΙΑΖ ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΝΟΡΑ
Αγαπητά μου παιδιά,
Εις το σημερινόν μας μάθημα, θα ομιλήσωμεν περί ψιμμυθίων (μακιγιάζ) λόγου και την αξίαν του αναγκαστικού (ανασ-)καλλωπισμού των τηλεοπτικών εκπομπών, τη φιλική παραινέσει (επί ποινή απολύσεως) των καναλαρχαίων ημών προγόνων (αμήν).
Φιλοκωλούσα μετ’ ευτελείας κινήτρων και μαλακιζομένη άνευ πτυχίου φιλοσοφίας, η συμπαθής τάξις των δημοσιογρίφων, μαραζώνεται τα φυσεκλίκια της ανθρωπίνης δυστυχίας ή της τσουρογκλαμουριάς και μας τα ρίπτει κατά ριπάς εις την μάπαν αδιαντρόπωφ και σε style νεόκοπης τετάρτης εξουσίας (με το στανιό), ενόσω ημείς δυσκολευόμεθα ήδη και χρησάμενοι (εναντιωματική μετοχή) Αλκα-Σέλτσερ, να χωνεύσωμεν τα ετέρας τρείς.
Αυτά όμως, σας τα έχουν ειπή και άλλοι, οι οποίοι ενδεχομένως να ήσαν περισσότερο προικισμένοι κατά το ανδρικόν μόριον, απο τον γράφοντα (αν και ο τελευταίος διατηρεί τας επιφυλάξεις του).
Ας το πάρουμε αλλιώς.
Ο στίχος εξυψώνει το σημαίνον και του πλέον ευτελούς σημαινομένου κηρύττει ο αισχροκερδής βενζινοπώλης – σημειολόγος Έκο.
Άσκησις: Πηχυαίος χτυπητός τίτλος ειδήσεων: «Οι απεργοί χτυπούν οδηγούς». Η μελάτη είδησις: Ένας νταλικιέρης κάπου εις την Βόρειο Ελλάδα, διεπληκτίσθη (ποίος ξεκίνησε ?) μετά τινός ετέρου νταλικιέρη, όστις ετύγχανε απεργός.
Ερωτάται: Ποίον το σημαίνον και ποίον το σημαινόμενον του τίτλου ? Ποίο το εν γένει νόημα του τίτλου ? Όλοι λοιπόν οι απεργοί χτυπούν όλους τους οδηγούς ? Διατί χρησιμοποιείται πληθυντικός αριθμός άμφω ? Εάν δε εξέλιπε το άρθρον «οι», ενδεχομένως το φιλοτηλεθεάμον κοινό, να σχημάτιζε μερικώς διάφορον άποψιν περί των απεργών (ήτοι «μερικοί» απεργοί χτυπούν) ή άνευ πληθυντικού αριθμού του αντικειμένου, («ένας» οδηγός τις εμάζεψε) ή να αντεστρέφοντο τα ουσιαστικά («οδηγούς χτυπούν οι απεργοί»), εξασθενώντας νοηματικώς τον ρόλον του υποκειμένου και να μην κατεδίκαζε συλλήβδην ολάκερην την απεργία, ήτις κατά το συνεκδοχικόν σχήμα της μετωνυμίας ταυτίζεται με τους απεργούς (βλ. « όλη η αίθουσα χειροκρότησε », ήτοι το περιέχον αντί του περιεχομένου).
(Υποβολεύς): Ορέ μας δουλέβετε ?
Και εσθίομεν καθημερινώς όλα τα ανωτέρω καταμούτρως. Χώρια αι πονηραί (και ακάθαρται) διαφημίσεις, αίτινες -inter alia- βρίθουσιν προστακτικών εγκλίσεων «αγοράστε, φέρτε, πάρτε, κάντε, δείχτε», αγενώς μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
(Και πάλιν υποβολεύς ή σωκρατικόν δαιμόνιον):
Ορέ αμέτε μου και στο γερο-διάολο !
Βρέθηκε το λοιπόν, εις χριστιανός, ίνα κάμη εκπομπήν ανοικτήν, με άνευ σύνορα, να φυσήξη και ολίγον τι καθαρός αγέρας και ετέθη εκποδών υπό των αυτοκλήτων τελωνοφυλάκων των ερτζιανών, φερόντων εθνόσημον ευκαιρίας και αρεσκομένων εις μανταλωμένα καφασωτά σαχνισιά.
Πλουραλισμός σου λέει ο άλλος. Μπα ! Όπου λαλούν πολλά κανάλια αργείς να τα εξημερώσεις κι ο λύκος απ’ τα μετρημένα τρώει. Πας, άπας, τις, είς τηλεθεατής ευρίσκεται εκτεθειμένος κατά μόνας απέναντι σε στρατιές ιδιωτικών και μη ταναλιών, άτινα, ινα πειθαναγκάσωσιν, μετέρχονται πλαγίας οδούς. Οδούς αντί οδόντος όμως δεν χωρεί κατά το μωσαϊκόν θέσφατον της πλάκας, διότι οδόντας διαθέτει μόνος ο τηλεθεατής, ενώ το κυτίον διαθέτει μόνον λυχνίας, καλώδια και ταπεινά ελατήρια και συνεπώς, ο μονόλογος του κυτίου δεν έχει αντίδοντο.
Απο την άλλη μεριά, πας, άπας, τις, είς σοβαρός άνθρωπος, (έχει καμιά φορά κι απο δαύτους) επί τω υαλίω εμφανιζόμενος ίνα διατυπώση άποψιν τινά, ομοιάζει εν τω λάκκω ατάκτως εριμμένος γυμνιστής Δαυίδ, άπελπις παλαίων με τα εξαγριωμένα κωλοδάκτυλα, ενώ οι θεαταί γιουχάρουσιν αυνανιζόμενοι με τον αντίχειρα προς τα κάτω.
Πάλιν καλώς, που οι επαγγελματικώς ασχολούμενοι με την τηλεόρασιν και τα μέσα-έξω μαζικής εξημέρωσης, εκτός ωρισμένων μηχανοκοπτοράπτων-ούδων, εχόντων κλισεδιάρικη κλίσιν εις την αραχνοειδήν εξύφανσιν λόγου-παγίδα, εις την συντριπτικήν των πλειοψηφίαν, τυγχάνουσιν πλημμελούς καταρτίσεως και μειωμένης αντιλήψεως, άλλως θα είχαμε κρεπάρη διανοητικώς άπαντες και χαμπάρι δεν θα παίρναμε.
Εν πάσει περιπτώσει, δε θα μας σώση ο Λάκης.
Αι ακούσιαι και μη εννοιολογικαί συγχύσεις εις τη νέο-ελληνικήν κοινωνία καθίστανται φανεραί. Πλήν, άλλο καλλωπισμός άλλο καλλιέπεια, άλλο καθήκον αληθείας και άλλο αλητείας, άλλο γκλάμουρ και άλλο γκλίμουρ. Άλλωστε, ίνα μεταπηδήση τις αυθορμήτως και αλωβήτως απο το επιφώνημα γκίτ (τουρκιστί), εις το ταυτόσημον έστω και μερικώς ομόηχον βίτ (γαλλιστί) προϋποτίθεται μια χρονοβόρος και κωπιώδης (πολύ κουπί) διεργασία.
Τα ντόπια Μ.Μ.Ε. επιμένουν Ελληνικά, αλλά ο Σολοθάμπαλ έμοιαζε με αρχαίο έφηβο πιο πολύ απο τον Καμπουράκη.
Τις πταίει ? Να το πάρει το ποτάμι ? (τρίς)
Ο σκανταλιάρης κύριος Κανείς (κουφάλα Οδυσσέα).
Άνευ της δυναμικότητος του Κιτσάρα, όστις προέβη εις παρανόμους πράξεις, (απαγωγή, κακώσεις τσακίρικου όμματος κτλ) ο εξηκοντούτης κυρ-Παντελής θα είχε νυμφευθεί διά της στοργικής πατρικής βίας την αδέκαρο νεάνιδαν Λίτσα και δεν θα είχε αποκατασταθή η δικαιοσύνη (εν ευρεία εννοία).
Οι περδόμενοι γεώμηλα, μηδαμώς δύνανται να μπογιατίσωσιν έστω και έν πασχαλινόν ωόν.
Η αρετή και η τόλμη δεν είναι προνόμιον μόνον των εκπομπών του στρατού αλλά και εκπομπών ετέρου περιεχομένου, δύνανται δε πρωτίστως να χρησιμεύσωσιν εις την πολιτικήν ζωήν, ίνα μη παραστή ανάγκα αι τοιαύται να επιστρατευθώσιν εις καιρόν πολέμου και ούτω, ο τελευταίος να πάρη τον πούλον (με το λιόκλαδο).
Αλλά δε βαριέσαι ? Το πάλαι ποτέ ένα-ένα-τέσσερα (114Σ) έχει ήδη απο εικοσαετίας μετατραπεί εις εκατόν-είκοσι (120Σ) ηνωμένα καναπεδοποιεία.
Πασαράν και παραπασαράν.
Σας ασπάζομαι,
Γητευτής Παίδων,
Dr. Colombo
0 comments:
Post a Comment