ediToriaL

«Όλα κάποτε τελειώνουν και ξαναρχίζουν
Και αυτοί που ξαναρχίζουν
Θα είναι όμορφοι.»

Αυτοί οι στίχοι από ένα τραγούδι του Γιώργου Χριστιανάκη μου χτύπησαν την πόρτα και με κοίταξαν με απορία. Μου έδειξαν τον κλειστό υπολογιστή. Έκανα πως δεν καταλάβαινα.
Ύστερα μου ρθε. Ύστερα το πιασα το υπονοούμενο.

Έκλεισε τον κύκλο της η aRte poVerA.

Με τούτα και με κείνα, η φθίνουσα πορεία υλικού και περιοδικότητας καταχωρήσεων, δεν ξεγελά πια κανένα. Ούτε και εμένα. Και τι μένει;

Μια καινούργια αρχή;

Δεν θα το κατεβάσω το site. Αν και μου χει περάσει από το μυαλό. Ναι , σαν σκανταλιάρικο παιδί να πατήσω delete blog, yes I am sure, I am fucking pretty certain…

Συναισθηματικοί λόγοι με αποτρέπουν.

Δε θα πω αντίο.

Αν και θα έπρεπε. Γιατί είπαμε…

«Όλα κάποτε τελειώνουν και ξαναρχίζουν
Και αυτοί που ξαναρχίζουν
Θα είναι όμορφοι.»

ΜΑΚΙΓΙΑΖ ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΝΟΡΑ

ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ

ΜΑΚΙΓΙΑΖ ΧΩΡΙΣ ΤΣΙΝΟΡΑ


Αγαπητά μου παιδιά,

Εις το σημερινόν μας μάθημα, θα ομιλήσωμεν περί ψιμμυθίων (μακιγιάζ) λόγου και την αξίαν του αναγκαστικού (ανασ-)καλλωπισμού των τηλεοπτικών εκπομπών, τη φιλική παραινέσει (επί ποινή απολύσεως) των καναλαρχαίων ημών προγόνων (αμήν).
Φιλοκωλούσα μετ’ ευτελείας κινήτρων και μαλακιζομένη άνευ πτυχίου φιλοσοφίας, η συμπαθής τάξις των δημοσιογρίφων, μαραζώνεται τα φυσεκλίκια της ανθρωπίνης δυστυχίας ή της τσουρογκλαμουριάς και μας τα ρίπτει κατά ριπάς εις την μάπαν αδιαντρόπωφ και σε style νεόκοπης τετάρτης εξουσίας (με το στανιό), ενόσω ημείς δυσκολευόμεθα ήδη και χρησάμενοι (εναντιωματική μετοχή) Αλκα-Σέλτσερ, να χωνεύσωμεν τα ετέρας τρείς.
Αυτά όμως, σας τα έχουν ειπή και άλλοι, οι οποίοι ενδεχομένως να ήσαν περισσότερο προικισμένοι κατά το ανδρικόν μόριον, απο τον γράφοντα (αν και ο τελευταίος διατηρεί τας επιφυλάξεις του).
Ας το πάρουμε αλλιώς.
Ο στίχος εξυψώνει το σημαίνον και του πλέον ευτελούς σημαινομένου κηρύττει ο αισχροκερδής βενζινοπώλης – σημειολόγος Έκο.
Άσκησις: Πηχυαίος χτυπητός τίτλος ειδήσεων: «Οι απεργοί χτυπούν οδηγούς». Η μελάτη είδησις: Ένας νταλικιέρης κάπου εις την Βόρειο Ελλάδα, διεπληκτίσθη (ποίος ξεκίνησε ?) μετά τινός ετέρου νταλικιέρη, όστις ετύγχανε απεργός.
Ερωτάται: Ποίον το σημαίνον και ποίον το σημαινόμενον του τίτλου ? Ποίο το εν γένει νόημα του τίτλου ? Όλοι λοιπόν οι απεργοί χτυπούν όλους τους οδηγούς ? Διατί χρησιμοποιείται πληθυντικός αριθμός άμφω ? Εάν δε εξέλιπε το άρθρον «οι», ενδεχομένως το φιλοτηλεθεάμον κοινό, να σχημάτιζε μερικώς διάφορον άποψιν περί των απεργών (ήτοι «μερικοί» απεργοί χτυπούν) ή άνευ πληθυντικού αριθμού του αντικειμένου, («ένας» οδηγός τις εμάζεψε) ή να αντεστρέφοντο τα ουσιαστικά («οδηγούς χτυπούν οι απεργοί»), εξασθενώντας νοηματικώς τον ρόλον του υποκειμένου και να μην κατεδίκαζε συλλήβδην ολάκερην την απεργία, ήτις κατά το συνεκδοχικόν σχήμα της μετωνυμίας ταυτίζεται με τους απεργούς (βλ. « όλη η αίθουσα χειροκρότησε », ήτοι το περιέχον αντί του περιεχομένου).
(Υποβολεύς): Ορέ μας δουλέβετε ?
Και εσθίομεν καθημερινώς όλα τα ανωτέρω καταμούτρως. Χώρια αι πονηραί (και ακάθαρται) διαφημίσεις, αίτινες -inter alia- βρίθουσιν προστακτικών εγκλίσεων «αγοράστε, φέρτε, πάρτε, κάντε, δείχτε», αγενώς μέσα στο ίδιο μας το σπίτι.
(Και πάλιν υποβολεύς ή σωκρατικόν δαιμόνιον):
Ορέ αμέτε μου και στο γερο-διάολο !
Βρέθηκε το λοιπόν, εις χριστιανός, ίνα κάμη εκπομπήν ανοικτήν, με άνευ σύνορα, να φυσήξη και ολίγον τι καθαρός αγέρας και ετέθη εκποδών υπό των αυτοκλήτων τελωνοφυλάκων των ερτζιανών, φερόντων εθνόσημον ευκαιρίας και αρεσκομένων εις μανταλωμένα καφασωτά σαχνισιά.
Πλουραλισμός σου λέει ο άλλος. Μπα ! Όπου λαλούν πολλά κανάλια αργείς να τα εξημερώσεις κι ο λύκος απ’ τα μετρημένα τρώει. Πας, άπας, τις, είς τηλεθεατής ευρίσκεται εκτεθειμένος κατά μόνας απέναντι σε στρατιές ιδιωτικών και μη ταναλιών, άτινα, ινα πειθαναγκάσωσιν, μετέρχονται πλαγίας οδούς. Οδούς αντί οδόντος όμως δεν χωρεί κατά το μωσαϊκόν θέσφατον της πλάκας, διότι οδόντας διαθέτει μόνος ο τηλεθεατής, ενώ το κυτίον διαθέτει μόνον λυχνίας, καλώδια και ταπεινά ελατήρια και συνεπώς, ο μονόλογος του κυτίου δεν έχει αντίδοντο.
Απο την άλλη μεριά, πας, άπας, τις, είς σοβαρός άνθρωπος, (έχει καμιά φορά κι απο δαύτους) επί τω υαλίω εμφανιζόμενος ίνα διατυπώση άποψιν τινά, ομοιάζει εν τω λάκκω ατάκτως εριμμένος γυμνιστής Δαυίδ, άπελπις παλαίων με τα εξαγριωμένα κωλοδάκτυλα, ενώ οι θεαταί γιουχάρουσιν αυνανιζόμενοι με τον αντίχειρα προς τα κάτω.
Πάλιν καλώς, που οι επαγγελματικώς ασχολούμενοι με την τηλεόρασιν και τα μέσα-έξω μαζικής εξημέρωσης, εκτός ωρισμένων μηχανοκοπτοράπτων-ούδων, εχόντων κλισεδιάρικη κλίσιν εις την αραχνοειδήν εξύφανσιν λόγου-παγίδα, εις την συντριπτικήν των πλειοψηφίαν, τυγχάνουσιν πλημμελούς καταρτίσεως και μειωμένης αντιλήψεως, άλλως θα είχαμε κρεπάρη διανοητικώς άπαντες και χαμπάρι δεν θα παίρναμε.
Εν πάσει περιπτώσει, δε θα μας σώση ο Λάκης.
Αι ακούσιαι και μη εννοιολογικαί συγχύσεις εις τη νέο-ελληνικήν κοινωνία καθίστανται φανεραί. Πλήν, άλλο καλλωπισμός άλλο καλλιέπεια, άλλο καθήκον αληθείας και άλλο αλητείας, άλλο γκλάμουρ και άλλο γκλίμουρ. Άλλωστε, ίνα μεταπηδήση τις αυθορμήτως και αλωβήτως απο το επιφώνημα γκίτ (τουρκιστί), εις το ταυτόσημον έστω και μερικώς ομόηχον βίτ (γαλλιστί) προϋποτίθεται μια χρονοβόρος και κωπιώδης (πολύ κουπί) διεργασία.
Τα ντόπια Μ.Μ.Ε. επιμένουν Ελληνικά, αλλά ο Σολοθάμπαλ έμοιαζε με αρχαίο έφηβο πιο πολύ απο τον Καμπουράκη.
Τις πταίει ? Να το πάρει το ποτάμι ? (τρίς)
Ο σκανταλιάρης κύριος Κανείς (κουφάλα Οδυσσέα).
Άνευ της δυναμικότητος του Κιτσάρα, όστις προέβη εις παρανόμους πράξεις, (απαγωγή, κακώσεις τσακίρικου όμματος κτλ) ο εξηκοντούτης κυρ-Παντελής θα είχε νυμφευθεί διά της στοργικής πατρικής βίας την αδέκαρο νεάνιδαν Λίτσα και δεν θα είχε αποκατασταθή η δικαιοσύνη (εν ευρεία εννοία).
Οι περδόμενοι γεώμηλα, μηδαμώς δύνανται να μπογιατίσωσιν έστω και έν πασχαλινόν ωόν.
Η αρετή και η τόλμη δεν είναι προνόμιον μόνον των εκπομπών του στρατού αλλά και εκπομπών ετέρου περιεχομένου, δύνανται δε πρωτίστως να χρησιμεύσωσιν εις την πολιτικήν ζωήν, ίνα μη παραστή ανάγκα αι τοιαύται να επιστρατευθώσιν εις καιρόν πολέμου και ούτω, ο τελευταίος να πάρη τον πούλον (με το λιόκλαδο).
Αλλά δε βαριέσαι ? Το πάλαι ποτέ ένα-ένα-τέσσερα (114Σ) έχει ήδη απο εικοσαετίας μετατραπεί εις εκατόν-είκοσι (120Σ) ηνωμένα καναπεδοποιεία.
Πασαράν και παραπασαράν.

Σας ασπάζομαι,

Γητευτής Παίδων,

Dr. Colombo

ΖΗΤΩ ΤΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ!

Τα κάνει όλα και συμφέρει. (Ο υπάνθρωπος ορχήστρα)

Δύο τραγούδια μου μπορεί κανείς να βρει στο:

http://www.myspace.com/deadniro

INDIANA JONES ΚΑΙ ΤΟ ΒΑΣΙΛΕΙΟ ΤΟΥ ΚΡΥΣΤΑΛΛΙΝΟΥ ΚΡΑΝΙΟΥ

ediToriaL

Αύριο έχει γενέθλια εκείνη που αγαπώ. Σήμερα έχει η μανούλα μου. Και αυτήν την αγαπώ. Πέρα από αυτό το κοινό στοιχείο, την απεριόριστη αγάπη που πηγάζει βαθιά μέσα από τα σωθικά μου και εκδηλώνεται άλλοτε επιτυχώς άλλοτε με ολέθρια αποτελέσματα, οι δύο αυτές όμορφες γυναίκες έχουν άλλο ένα κοινό γνώρισμα.

Θα σου πουν μεν την ηλικία τους (η δεύτερη ίσως ποιο δύσκολα, ίσως και με έναν αρνητικό [κρυφό σε σένα] συντελεστή,) δεν θα χαίρονται όμως καθόλου που ρώτησες.

Επίσης είναι γεγονός πως και οι δύο νοιώθουν αρκετά νεότερες από τον ψυχρό αριθμό που υποδηλώνει την χρονική διάρκεια υπάρξεώς τους σε αυτόν εδώ τον κόσμο. Πρέπει να σημειωθεί πως το εννιάμηνο της κύησης δεν το υπολογίζει ουδείς, αλλά μάλλον τούτη η διαπίστωση και περιττή ήταν και άνευ ιδιαίτερης χρησιμότητας (πχ να σας κάνει να μειδιάσετε και να σκεφθείτε: «αχ τι ωραία που τα λέει ο deadniro!»).

Αν νομίζετε πως θα αρχίσω να αναλύω την σχέση γυναίκας και χρόνου, είσθε πολύ γελασμένοι.

Προτιμώ να μιλήσω για τα χαμογελαστά πρόσωπα των δύο αυτών γυναικών, που ομορφαίνουν τη ζωή μου. Για τις φωνές τους, που έχουν αποτυπωθεί τόσο βαθιά μέσα μου, που μπορώ να τις ανακαλέσω ξεκάθαρα σα να ναι μελωδίες από κομμάτια. Μάλλον σ’ αυτό βοηθά η μουσική μου παιδεία και η εξασκημένη μου ακοή.

Όμως η επιλεκτική μου μνήμη έχει στρέψει την προσοχή της σε παρτιτούρες-γλυκόλογα, και αγνοεί επιδεικτικά τα γκρινιάρικα ή θυμωμένα κρεσέντο που μου έχουν χαρίσει όσο καιρό τις ξέρω. Φυσικά το ρεπερτόριο και των δυο αυτών υπέροχων γυναικών είναι πολυσυλλεκτικό, οι ‘άριες’ τους καλύπτουν όλα τα φάσματα των ψυχικών νοημάτων, αλλά εγώ στη μνήμη μου κρατώ τις γλυκές λέξεις, τις συμβουλές, τα χάδια και τις προτροπές που πάντα με στήριζαν.

Δικαίωμα.

Η αγάπη, σε οποιαδήποτε της μορφή, είναι η μόνη ελπίδα.

Η ολοκληρωτική λύση.

Είναι και θα είναι η αρχή και το τέλος και ας μην περιγράφεται εύκολα.

Θεωρώ τον εαυτό μου μαθητή στην τέχνη της αγάπης. Δεν είμαι και κανένας αριστούχος. Ποτέ δεν ήμουν αριστούχος σε τίποτα.
Μαθητής είμαι, και τουλάχιστον δε μένω στην ίδια τάξη.

Προσπαθώ.

Εσείς;

Σαφάρι

Ακροβολίζομαι κρατώντας το ακριβό γερμανικό μου αεροβόλο τρυφερά, σα να ναι μωρό. Τα στόρια είναι κατεβασμένα και μόνο η κάνη προεξέχει, κι αυτή, ελάχιστα.
Σήμερα δε μου τη γλιτώνει.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα και εστιάζω. Απόσταση περίπου είκοσι πέντε μέτρα. Στόχος ελαφρά κινούμενος.
Να πετύχω την ρόμπα την κρεμ είναι κάτι εύκολο, παιδαριώδες θα έλεγα, και όχι αντάξιο ενός σκοπευτή της κλάσης μου.
Ψάχνω καρδιοχτυπώντας για τον τελικό μου στόχο, φοβούμενος μην το άγριο τούτο αστικό μου θήραμα εξαφανιστεί στην κουζίνα του ανά πάσα στιγμή.
Τα ροζ γάντια που φοράει για να καθαρίσει το μπαλκόνι απ΄ τις περιστερίσιες κουτσουλιές βρυχώνται πάνω στα κάγκελα, σφίγγοντας ένα ταλαιπωρημένο σφουγγάρι.
Δεν πρέπει να αφαιρούμαι , δεν πρέπει να αναλογίζομαι ποιες άραγε να ναι οι σκέψεις της τούτη τη στιγμή, αν βλαστημά φωναχτά ή ενδόμυχα τα περιστέρια, αν λειτουργεί μηχανικά υπομένοντας το σισύφειο τούτο έργο, πρωταγωνίστρια του οποίου έχει υπάρξει πολλές, αμέτρητες φορές. Όχι.
Ο κυνηγός πρέπει να χει αυτοκυριαρχία, πειθαρχία, ένστικτο φονικό. Δεν υπάρχει χρόνος για σύνθετες αναλύσεις, ούτε ξεδίπλωμα σπλαχνικών εκδηλώσεων προς την φύση του θηράματος.
Όχι.
Απορρίπτοντας την ιδέα να σπάσω το τζάμι πάνω από το κεφάλι της (πράγμα απλούστερο και από την κρεμ την ρόμπα) εστιάζω στο αριστερό πλαστικό γαντάκι της που τρίβει με μανία την πάνω μεριά του άσπρου οριζόντιου κάγκελου. Το μικροσκοπικό μπαλκονάκι που βλέπει στον ακάλυπτο, ποτέ δε θα ναι ίδιο στη μνήμη της θείτσας.
Παίρνω μια βαθιά ανάσα, σημαδεύω το αεικίνητο χέρι του αστικού τέρατος νοικοκυρά νοικοκυρά, και τρυφερά πατάω την σκανδάλη.
Η διαπεραστική κραυγή του πονεμένου, αλλά όχι βαθιά τραυματισμένου θηράματος, ακούγεται σε όλο σχεδόν το τετράγωνο.
Ανάμικτα αισθήματα ηδονής και ενοχών με πλημμυρίζουν καθώς τραβιέμαι αθόρυβα στην κρυψώνα μου.
Σηκώνομαι και πάω στο μπάνιο. Η πονεμένη θείτσα δεν με αφορά πλέον. Έχει σίγουρα μπει μέσα έχει βγάλει το γαντάκι και παρατηρεί την μικρή κόκκινη τελίτσα που άφησε το βόλι μου, άγριο ερωτικό σημάδι στο γερασμένο χεράκι της. Φέρνοντας το μαρκαρισμένο χέρι στο πρόσωπο, τα ρουθούνια της θα γεμίσουν από την απαίσια μυρωδιά λαστιχίλας και ιδρώτα, και οι μυώνες του προσώπου της θα συσπασθούν ελαφρά. Όμως θα συνεχίσει να κοιτάζει απορημένη το μικρό το σημαδάκι που μέσα σε μια μέρα, το ξέρω καλά, θα έχει φύγει.
Στο παράθυρο του μπάνιου πατάω το STOP. Η πιστή μου κάμερα τα κατέγραψε όλα. Εστιασμένη καλά και προμελετημένα, με μόνο πλάνο το μπαλκόνι της θείτσας και όχι όλη την πίσω μεριά της άθλιας πολυκατοικίας, έχει την δικιά της ιστορία να πει. Την ιστορία ακόμη ενός κυνηγιού, ακόμη μιας περιπέτειας στην αστική μου ζούγκλα.
Το βράδυ θα βάλω μουσική πάνω στο κλιπάκι. Θα κρατήσω την κραυγή και θα μιξάρω έτσι ώστε να ακούγονται και τα δυο εξίσου. Θα το μοντάρω και θα το ανεβάσω.
Οι αστικοί κυνηγοί ολοένα και πληθαίνουν.

SALONUMUZ KLIMALIDIR

Η συμπαθέστατη μουσική κολεκτίβα που ακούει στο τούρκικο όνομα SALONUMUZ KLIMALIDIR το οποίο για όσους δεν γνωρίζουν την γλώσσα της γειτονικής στρατοκρατούμενης χώρας, με τα πολλά προβλήματα σε σχέση με τα ανθρώπινα δικαιώματα και τις κοινωνικές ελευθερίες, σημαίνει "η αίθουσα κλιματίζεται"., θα δώσει άλλη μια μουσική παράσταση το βράδυ της 23 Μαϊου.

Αυτή τη φορά αλλάζουν έδρα, κατεβαίνουν για πιάτσα στη Συγγρού και συγκεκριμένα στο Γυάλινο Μουσικό Θέατρο (upstage).

Έγκυρες και έμπιστες πηγές διατείνονται πως το πρόγραμμά τους θα παραμείνει πουτανιάρικο, εξωστρεφές και πανκολαϊκό.

Τραγουδώντας σε διάφορες γλώσσες θα προσπαθήσουν άλλη μια φορά να τετραγωνίσουν τον κύκλο, χωρίς να προδώσουν την παράδοση των ζωντανών τους εμφανίσεων.

Όσοι τους έχουν ακούσει ξέρουν για ποιό πράγμα μιλάω.

Μια δοκιμή θα σας πείσει.

Η aRte poVerA το υπογράφει, και ο deadniro θα είναι εκεί φορώντας μια κόκκινη μπλούζα με τον Άρη Βελουχιώτη για να ακούσει οποιαδήποτε διαφορετική γνώμη και να υπογράψει αυτόγραφα με μαύρο μαρκαδόρο σε ροδαλά τρυφερά οπίσθια αναγνωστών ανεξαρτήτου φύλου.

Διεύθυνση: Λ. ΣΥΓΓΡΟΥ 143
(ΠΑΝΩ ΑΠΟ ΤΟ ΓΥΑΛΙΝΟ ΜΟΥΣΙΚΟ ΘΕΑΤΡΟ)
ΤΗΛ. ΚΕΝΤΡΟ 2109315600

Επιστροφή.

Μερικές φορές γυμνοί - άλλοτε στα γόνατα με τα μάτια στα χαλίκια

Yπάρχουμε.

Η μισή αρχοντιά.

Ποιός με τραβολογά; ποιός με σέρνει;

Τώρα μπορώ και εγώ!

Όλοι έχουμε ανοιχτούς λογαριασμούς.

Τελικά, δεν είναι τόσο άσχημα τα πράγματα. Ή μήπως κάνω λάθος και το δάχτυλο θα μείνει για πάντα εκεί;

Σχέδια: Blu (blublu.org)

Λόγια: deaDniro.

ΖΩΔΙΑ ΜΑΪΟΥ

ΚΡΙΟΣ: Μπήκε ο Μάης και αρχίσατε τις μορμολιές. Τις κουτσουκέλες, τις τζιτζιρομιτζιροχοτζιριες. Δεν είναι πράματα αυτά. Δεν εγκρίνω, το λέω και το φωνάζω. Καθίστε φρόνιμα γιατί θα έχομε μπλεξίματα και τρεχάματα, σφαλιάρες και δράματα. Δεν είναι η ζωή παιδική χαρά. Σας είχα για πιο μαγκιόρους, για πιο συγκρατημένους. Λίγο ηρεμία παρακαλώ. Μετράτε μέχρι το δέκα πριν ανοίξετε το στοματάκι σας, σκεφτείτε λίγο και τις επιπτώσεις των πράξεων σας.
Ίσως στο τέλος του μήνα να μην τα έχετε κάνει όλα πουτάνα. Συγχωρήστε με για τον τόνο τον αυστηρό, αλλά αν δε σας τα πει ο αστρολόγος σας που σας λατρεύει, ποιος θα τα πει;

ΤΑΥΡΟΣ: Έχουμε και λέμε: Μην τολμήσει κανείς «αδικημένος» μισθωτός Ταύρος να ζητήσει αύξηση αυτό το μήνα. Τα άστρα θα χαρίσουν στον εργοδότη μια ευφράδεια πρωτόγνωρή και θα συμβεί το εξής τραγελαφικό. Από τη μια δε θα λάβετε καμία αύξηση, από την άλλη θα πάρετε για πρώτη φορά στη ζωή σας το μέρος του. Μια μορφή συνδρόμου της Στοκχόλμης (όπου το θύμα παίρνει το μέρος του απαγωγέα). Μπλέξιμο λοιπόν. Αφήστε το για κάποια άλλη φορά. Ραντεβού το Σεπτέμβριο.

ΔΙΔΥΜΟΙ: Μην κάνετε μεγαλεπήβολα πλάνα για τις καλοκαιρινές σας διακοπές. Άδεια θα πάρετε από Οκτώβρη και μετά. Πραγματικά νοιώθω άσχημα που σας το λέω, αλλά τι να κάνουμε, η αστρολογική γνώση έχει και άσχημες πλευρές . Πιστέψτε με δεν το διασκεδάζω. Πάντως η Αθήνα έχει ομορφύνει αρκετά, πισίνες υπάρχουν σε προσιτές τιμές στις οροφές γνωστών ξενοδοχείων, και η νυχτερινή ζωή δεν ατονεί διόλου τους θερινούς μήνες. Ας μη μιλήσουμε για τον Αύγουστο όπου η πόλη μεταβάλετε σε έναν παράδεισο πολιτισμού και ελεύθερου πάρκινγκ.

ΚΑΡΚΙΝΟΣ: Όσοι από εσάς χώρισαν πρόσφατα θα περάσουν ένα καλοκαίρι γεμάτο συγκινήσεις καθώς για κάποιο αστρομαγνητικό λόγο θα είναι ιδιαίτερα ελκυστικοί στο άλλο φύλο. Απαραίτητη προϋπόθεση το βαμμένο νυχάκι στα πόδια για τις γυναίκες και η απόρριψη των κάπρι παντελονιών και των παρεό για τους άνδρες. Καλή τύχη στο δικό σας Summer of love. Θυμηθείτε :Υπάρχει ένα σκουφάκι που το φοράμε πάντα, ακόμα και στον καύσωνα.

ΛΕΩΝ: Όλα καλά. Σταματήστε να διαβάζετε καθημερινή, να βλέπετε Δρούζα και να αγοράζετε την espresso δήθεν για τα cd, και τα πράγματα θα γίνουν ακόμα καλύτερα. Αν μάλιστα ξεχρεώσετε το video club και γυρίσετε εκείνα τα dvd που έχετε σχεδόν υπεξαιρέσει από τον Φεβρουάριο θα αγγίξετε την τελειότητα που λέει κι ο Τόκος.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ: Όσοι κάνουν ποδήλατο να προσέχουν και πάντα να σταματάνε σε περίπτωση βλάβης. Τίποτε δεν φτιάχνεται εν κινήσει. Κατά τα άλλα, ο Μάιος θα περάσει σχεδόν απαρατήρητος σαν μια συνέχεια του Απριλίου για εσάς. Συνεπώς ανατρέξετε στο προηγούμενο μας ωροσκόπιο.

ΖΥΓΟΣ: Μπικίνι γυναίκα τραγικό. Μην το ψάχνετε, θα κουραστείτε άδικα και είναι κρίμα. Οι ζυγοί μπορούν να κάνουν φέτος μπάνιο νωρίτερα από τα άλλα ζώδια καθώς θα είναι αλώβητοι στην χαμηλή θερμοκρασία της Μαγιάτικης θάλασσας. Αρκεί βέβαια να πιστέψουν στο άστρο τους με καρδιά αγνή και πίστη άδολη. Δεν μπορούμε να τα έχουμε όλα δικά μας.

ΣΚΟΡΠΙΟΣ: Σκορπίνες προσοχή! Πολλές από εσάς θα αντιμετωπίσετε την πιθανότητα ανεπιθύμητης εγκυμοσύνης κατά τη διάρκεια αυτού του μηνός. Φυλάξτε τα νώτα σας, και ό,τι άλλο μπορείτε. Καλοί μου Σκορπιοί, εσείς γι΄αυτό το μήνα θα έρθετε αντιμέτωποι με το επώδυνο φαινόμενο του Πριαπισμού, το οποίο θα σας εκνευρίσει αφάνταστα. Δεν είναι πάντα τα πράγματα όπως φαίνονται, και μια απίστευτη στύση μπορεί να είναι επώδυνη και τραυματική.(Μιλάω πάντα για εσάς και όχι για τις /τους ερωτικούς σας συντρόφους.) Ως αντίδοτο προτείνουμε 10 λεπτά Bilio στη NET για τρεις μέρες.

ΤΟΞΟΤΗΣ: Αν βρείτε κάτω πορτοφόλι να το παραδώσετε στην αστυνομία ανέπαφο. Αν δείτε γιαγιά να προσπαθεί να περάσει το δρόμο βοηθήστε την (θέλει δε θέλει). Αν σας ζητήσει η γειτόνισσα να τις αλλάξετε όλους τους λαμπτήρες επειδή δεν μπορεί η ίδια, κάντε το με ένα μεγάλο χαμόγελο ζωγραφισμένο στο πρόσωπό σας. Αν σας βρίσουν, μη δώσετε σημασία. Αν σας χτυπήσουν μη ρίξετε χριστοπαναγία. Γυρίστε και το άλλο μάγουλο. Αν σας κερατώσουν φανείτε μεγαλόψυχος και συγχωρήστε. Αν σας έρθει να τραγουδήστε στο μπάνιο, μην το κάνετε. Μην, σε καμία περίπτωση αφήσετε αέρια μέσα σε ανελκυστήρα, δημόσια υπηρεσία ή εκκλησία.
Αν τηρήσετε τα ανωτέρω ίσως και να μην είσθε μεταξύ όσων θα τιμωρηθούν παραδειγματικά από τις συμπαντικές δυνάμεις. Μη με ρωτήσετε για τιμωρίες. Εδώ λέμε τα ζώδια, δεν γράφουμε για βασανιστήρια, βαρύτατες νόσους και θεϊκές τιμωρίες. Λέμε όμως αλήθειες, γι’ αυτό κανονίστε την πορεία σας τοξοτάκια μου καλά.

ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ: Ένα δίλλημα θα σας βασανίσει για αρκετό καιρό. Ως γνωστόν τα διλλήματα δεν θα ήταν διλλήματα εάν δεν ήταν κατά κάποιο τρόπο βασανιστικά. Δε μπορώ δυστυχώς να σας βοηθήσω καθώς οι αστρικοί μου χάρτες δε μου δίνουν περισσότερα στοιχεία. Είμαι αρκετά θυμωμένος γι΄αυτό γιατί πάντα θέλω να βοηθάω τον κόσμο μέσα από αυτή τη στήλη.
Τουλάχιστον έχετε προειδοποιηθεί. Καλή τύχη.
May the force be with you.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ: Γιάννης κερνά, Γιάννης πίνει. Τι θα γίνει με σας ρε παρτάκιδες; Πως την είδαμε έτσι; Αυτό είναι ζωή; Να μας νοιάζει μόνο ο εαυτούλης μας; Ξεκολλάτε αλλιώς θα σας πάει πίπα κώλο εμπλοκή. (συγχωρέστε μου την φανταρική language, αλλά τα θέλει ο αφεδρώνας σας.)
Κοιτάξτε και τους γύρω, μην είσθε χαμένα κορμιά τίγκα με υπερθετικό εγωισμό και αυταρέσκεια. Κάντε κάτι.
Τώρα.

ΙΧΘΥΕΣ: «Μα γιατί το τραγούδι να ναι λυπητερό;» που λέει και το ερυθροφουλαροφέρων Παπάζογλου το ωδικόν; Ιχθύες, το ξέρω σας την έχει δώσει που κάνει γαμώ τις μέρες και είσθε αναγκασμένοι να δουλεύετε και η άδεια μοιάζει να πλησιάζει σα σαλιγκάρι, αλλά μην το βάζετε κάτω. Υψώστε το παράστημά σας, κάντε ορθοπεταλιές και θα νοιώσετε καλύτερα. Πάτε και κανα σουκου εκτός του άστεως να ξελαμπικάρετε, σφίξτε τα δόντια ανοίξτε τα ρουθούνια να μυρίσετε την άνοιξη, χαζέψτε τα σύννεφα και σιγά σιγά αρχίστε να τρώτε πιο ελαφρά. Καλοκαίρι μπαίνει λέμε.

Dr. Colombo Χούλιγκαν!

ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ

ΙΤΕ ΠΑΙΔΕΣ ΕΓΓΛΕΖΩΝ

Αγαπητά μου παιδιά,

Σπολάτι ! Σήμερον, ίτε παίδες Εγγλέζων, ίτε παίδες Καταλανών, ένας θα πάει τελικό. Σ’ αυτό το μοτίβο (που σημαίνει μόδα για τους παλαιότερους), ας προσευχηθώμεν άπαντες εις την λανθάνουσαν γλώτταν του Σακεσπύρου, ως κατωτέρω:

Having observed Christ’s Resurrection, we shall bow at Saint Lord Jesus, the only sinless;
We bow at Thy Crucifix o Christ and Thy Sacred Resurrection we hail and praise;
For Thou art our God; we do not recognise any other except Thee;
Go forth ev’ry faithful soul and bow at Christ’s Holy Resurrection;
For He hath eliminated Death by Death, suffering Crucifixion on our behalf.

Ναι σωστά. Είναι το «Ανάστασις Χριστού θεασάμενοι» κτλ.
Christ is resurrected ! (Indeed He hath)
The Reds are marching on !

Σας ασπάζομαι,

Γητευτής Παίδων,
Dr. Colombo

Πότε Βούδας, πότε Κούδας (eDitoRiaL)

Τα λουλούδια στον κήπο μας ανθίζουν, η λεμονιά μάλλον θα βγάλει διψήφιο αριθμό λεμονιών εφέτος (αν μέτρησα σωστά), το μπαμπού πρασίνισε, ο ψωραλέος φοίνικας εσώθει τελικά από τον παγετό που έπληξε ακόμα και το εξαρχειώτικο μπαλκόνι μας και το καινούργιο γιασεμί που αγοράσαμε πριν δυο Σάββατα στη λαϊκή της Καλλιδρομίου για 10 γιούργια έχει πλέον αρχίσει να αισθάνεται άνετα στο νέο του περιβάλλον και στο αυτόματο πότισμα του εικοστού πρώτου αιώνα.
Ποτέ έως τώρα δεν είχα την ευκαιρία, το χρόνο, την φαντασία ή την δυνατότητα να παρατηρώ ζωντανούς οργανισμούς να αναπτύσσονται σιγά σιγά, μέρα με τη μέρα. Τα αδέρφια μου δεν πιάνονται καθώς πάντα τα θεωρούσα απειλές για τα κληρονομικά μου δικαιώματα και ως γνωστόν το θέαμα του εχθρού δεν προσφέρεται για ρεμβασμό και παρατήρηση φυσιοδίφη. Τα κοιτάς τα γαμημένα να μεγαλώνουν, και ως πρωτότοκος νοιώθεις την αυτοκρατορία σου να χάνεται και εκείνα να βγάνουν ρίζες στις καρδιές των γονιών και των παππουδογιαγιάδων και του γαμάτου θείου μας που μας πηγαίνει συνέχεια στο λούνα πάρκ να γουστάρουμε.

«Περασμένα ξεχασμένα.
Τα αδέρφια μου δεν ήταν άνοιξη,
μα χειμώνας για μένα…»

Εφέτος δεν έφαγα πολύ αρνί ούτε ήπια πολλές μπύρες την Κυριακή του Πάσχα. Την επόμενη όμως ξεκωλιαστήκαμε στα μεζεκλίκια στην Πλάκα και σα να μην έφτανε αυτό εις το καπάκιον βουτηχτήκαμε στην ακολασία τρώγοντας σουφλέ σοκολάτας με παγωτό, με αποτέλεσμα τον υπερκορεσμό και τη μείωση των κινητικών δυνατοτήτων. Τσούκου τσούκου πήγαινα μέχρι το παπί που ταν παρκαρισμένο στο Θησείο.
Όλα δείχνουν πως φέτος στην παραλία θα φορεθεί το Βούδας-style, καθώς δε με βλέπω να χάνω τα κιλά on time. Με τη δύναμη του μυαλού και τις προσευχής μπορώ μέσα σε δυο μήνες να συμφιλιωθώ απολύτως με αυτά και να αφήσω το κοιλιακοί- φέτες-style για κάποιο άλλο μακρινό καλοκαίρι. Αυτά δεν είναι προβλήματα. Αρκεί να μη μου σκάσει κανα εμφραγματάκι τώρα στα τριάντα τέσσερα και δω τον Ιησού στα χακί. Σε καμία περίπτωση δεν θέλω να πάρω την πρωτιά, να είμαι ο πρώτος στην παρέα που θα το πάθει. Δε μ΄ αρέσει να ξεχωρίζω. Ας διακριθώ σε κάτι άλλο γαμώ τον Τεό μου. (By the way ο Τεό βγάζει καινούργια ταινία με τον Νταφόε πρωταγωνιστή, θα πιώ εφτά νες καφέδες τρία ρεντ μπουλ και ένα μπλακ ρόσιαν και θα πάω να το δω.)
Κατά τα άλλα, όλακαλαδοξαοΘεοςυγειαπανωαπολα.

Έτσι να γουστάρουμε.

Αληθώς ρε!
Εκ νεκρών ρε λέμε…

ΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΟΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜΜ

Σμέρνα

Ανδραγάθημα. Μα φυσικά ήξερα τη λέξη. Τη θεωρούσα αστεία. Στις νυχτερινές διαδρομές μου πάνω από την ζαρωμένη βρώμικη πόλη, μετρούσα τα φώτα και έχανα τον ειρμό μου. Δε μπορείς να πετάς άρρυθμα. Ούτε να ζεις, ας συμπληρώσω.
Όλα είναι σχετικά. Μόνο στα όνειρα βρίσκω συνοχή. Ίσως γι’ αυτό και δυσκολεύομαι να προσαρμοστώ στη μέρα, στο φως στους κανόνες, στα τερτίπια των ανθρώπων, στα σήματα και τους φθόγγους τους.
Ήθελα να πιάσω το αρχέγονο και γι΄αυτό χάθηκα στο δωμάτιο-ζούγκλα για μέρες που κανείς δε μέτρησε.
Δεν ήμουν μόνος. Το ανακάλυψα πάρα, μα πάρα πολύ γρήγορα.
Όλες οι τερατώδεις χοάνες του πολιτισμού με ξέπλεναν, τι κι αν ήμουν εκεί, στο πλυσταριό μόνος, σ’ ένα δωμάτιο γεμάτο κονσέρβες και πλαστικά μπουκάλια νερό, πρόθυμος να ασκητέψω για πρώτη φορά στη ζωή μου. Το κελί μου, η σκήτη μου, είχε χάρτινους τελικά τοίχους.
Συνέχιζα την πόλη να ακούω, το χρήμα, τις προδοσίες, τη φλυαρία, τα μερμήγκια που χλιμιντρίζουν άδικα αναμεταξύ τους μόνο για να νομίζουν πως ζουν.
Χα! Από την πρώτη κιόλας μέρα ήξερα πως η βρωμιά δε θα φευγε, πως ο ερημίτης είχε ήδη σαπίσει προ πολλού και πως η μνήμη ήταν πιο δυνατή.
Αγαθές προθέσεις, επικλήσεις σε δυνάμεις υπέργειες, επικύψεις, γυμναστική μέχρι εξάντλησης, νηστεία, πτώση ιδρωμένη στο πάτωμα, τίποτα δεν άγγιζε τ’ αποτυπώματα του πολιτισμού τους. Ακόμα και η ίδια η γλώσσα με σκέπαζε, μανδύας πνιγηρός, έσκαζα, δε μπορούσα να ανασάνω, δε μπορούσα να πετάξω να σκίσω το καραβόπανο των φθόγγων των εννοιών.
Η λέξεις με στοίχειωναν. Νοήματα, ιδέες φλυαρίες, κοπριά τόνους σωρό, δε μπορούσα μοναχός να ξεβρομίσω. Τα ίδια και τα ίδια.
Μα αντιστεκόμουνα όσο μπορούσα. Ανέβαινα το βράχο με πόδια ματωμένα, ιδρωμένος σακάτης αδύναμος, και όταν έφτανα στην κορυφή την απόκρημνη, αγέρας δυνατός με γκρέμιζε, με πέταγε με μια γροθιά πάλι πίσω σε κουτρουβάλα επίπονη, ώσπου έφτανα γεμάτος πληγές, κοκάλα που να σκίζουν το δέρμα, πάλι πίσω στου βράχου τις ρίζες.
Ύστερα, με κόπο σηκωνόμουνα, έφτυνα τα δόντια που χαν σπάσει, και κουρέλι σάρκινο ξεκίναγα άλλη μια φορά, αιμάτινος Σίσυφος ν’ ανέβω τον βράχο της ελευθερίας μου.
Αποφάσισα να σταματήσω να τρώω. Να πίνω μόνο νερό, μέχρις η ζαλάδα να με αναστήσει και οι παραισθήσεις να μου δείξουν το δρόμο. Αργότερα μπούκωνα τον εαυτό μου βίαια σα βασανιστής με κονσέρβα τόνο έως ότου να σκάσει. Σαν ζητούσα έλεος, με διέταζα να πιω πολύ νερό, να ξεράσω αν ήθελα και να συνεχίσω μέχρι κάθε ιδέα αξιοπρέπειας να με εγκαταλείψει.
Κυλιόμουνα στο πάτωμα και στις δυο περιπτώσεις. Πότε σπαρτάραγα σαν ψάρι, πότε σα σκουλήκι που το χουν κόψει στα δυο. Είτε από την εξάντληση και τους πόνους της πείνας, είτε από τον αδυσώπητο κορεσμό που με έκανε να πνίγομαι, να νοιώθω πως πεθαίνω.
Η πόλη όμως έρχονταν πάλι μέσα μου. Γελοία υποκείμενα, Θεοί, πόσο υποτίμησα τη δύναμή σας!
Έφτυνα στο πάτωμα και ζούσα με κλειστά τα μάτια τραγουδώντας συνεχώς τραγούδια αστιγματικά. Αντί για λέξεις ήχοι, πέταλα δεν ήθελα στα πόδια μου, ούτε σαμάρι στα πλευρά μου, να που όμως, σκυλίσια δόντια η μνήμη έχωνε βαθιά, με τραβολογούσε, κι αυτό πόναγε περσότερο κι από την ίδια την δαγκωματιά σας λέω, και με ξαναπέταγε μέσα στους ανθρώπους γυμνό ξυπόλυτο διάτρητο νεκρό με άδεια μάτια. Νικημένο.
Ανδραγάθημα. Μα ούτε ο πυρετός, ούτε η αβιταμίνωση με έσωσαν, ούτε το τρέμουλο στα χείλη με ταρακούνησε καθόλου, κι ας πίστευα πως το κάψιμο, το κάψιμο τούτο θα με εξάγνιζε.
Κι όταν το όραμα ήρθε, μια πυρωμένη νύχτα που φλεγόμουν, τότε κατάλαβα πως τέλειωσαν όλα αυτά που προσπαθούσα. Ήξερα πως θα έβγαινα πάλι έξω.
Όταν ο δικαστής είναι ανίκητος, όταν ο βασανιστής ξέρει την κάθε πληγή σου, δε μπορείς να έχεις ελπίδες. Οι άλλοι, οι γύρω, τελικά δεν είναι παρά σημάδια. Μπορεί να καταστρέψουν, να γονατίσουν ψυχές, να σε πλάσσουν ζυμαράκι κουλουράκι, αλλά ποτέ δε μπορούν να φτάσουν το μεγαλείο τον θρίαμβο και την πανίσχυρη δικαιοδοσία κι αρμοδιότητα του δικαστή.
Μόνο αν πεθάνω θα πεθάνει.
Απέτυχα να του φάω το λαρύγγι να του πιω το αίμα και να χορέψω πάνω στο πτώμα του.
Ίσως να τον έκανα και πιο δυνατό.
Πως λοιπόν να ζήσω μετά από όλα αυτά;
Νομιμοφροσύνη, τάξις και ασφάλεια οι λέξεις που μου προτείνει.
Να κάνω υπομονή λέει, τις προσταγές ν’ ακούω και όλα θα πάνε καλά.
Και να ξεχάσω τις κουβέντες για ελευθερία.
«Ελευθερία είναι να συμβιβάζεσαι με ό,τι έχεις» λέει, και γω δακρύζω μόνος μου πεσμένος στα γόνατα.
Δαγκώνω τη γλώσσα μου να ματώσει. Πέφτω αναίσθητος χτυπώντας το κεφάλι μου με δύναμη στον τοίχο.
Ο δικός μου δικαστής είναι Κέρβερος. Αιμοβόρος. Δεν θα αντέξω για πολύ ακόμα.
Όσοι νομιμόφρονες σκυμμένοι τσαρλατανεύουνε σέρνοντας τα κορμιά τους στον χρόνο, έχουν κερδίσει αγρούς, πεδιάδες ήρεμης φθοράς.
Ποτέ δεν ήμουνα, κι ούτε θα γίνω τέτοιος.
Αν ρωτάς τυραννιέσαι.
Χτυπάς, ματώνεις.
Χάνεις τη μάχη.
Κι όμως το ξέρω πως κάποιοι την κέρδισαν, κάποιοι σκοτώσαν τους δικαστές τους.
Κάποιοι πέταξαν από τις μυρμηγκότρυπες, μακριά από τους ήρεμους αγρούς.
Μη μου χτυπήσει μόνο κανείς την πλάτη συγκαταβατικά κι μου πει: «Τουλάχιστον προσπάθησες».
Η σμέρνα δεν ξέρει πως είναι σμέρνα.
Αυτή είναι η διαφορά μας.
Μοιάζουμε στα δυνατά σαγόνια.
Μόνο που εγώ δαγκώνω εμένα.
Μόνο που εγώ, ενώ ματώνω εμένα, παρατηρώ, εξηγώ, δέχομαι ανέχομαι.
Ανδραγάθημα.

deAdniRo: Αφορισμοί

Όπως ο ψεύτης, έτσι κι ο περιπτεράς λίγες μόνο στιγμές ζει ευτυχίας.

Το σωστό αφεντικό δεν έχει γεννηθεί ακόμη.

Αν δεις παπά στον ύπνο σου
Μόλις ξυπνήσεις κλάσε.

Αγάμητη γυναίκα
Μεγάλη συμφορά!


Βρες μου παπά με σώμα αδύνατο σαν του Χριστού
Κι εγώ το αμάξι θα σου πλύνω.

Για όλα φταίνε οι υδραυλικοί και οι φαναρτζήδες.

Πιο εύκολο είναι να βρεις πουριτανό πούστη
Παρά γυναίκα που να μη γκρινιάζει.

Το ψέμα, το σπέρμα και η σκορδαλιά
Άσχημα μυρίζουν.

Ένα παλιό μου διήγημα για το καλοκαίρι που έρχεται με βήμα ταχύ

Μνήμη δευτερολέπτων

Φσστ
Φσστ
Φσστ
Φσστ
ζίου ζίου, μπόινγκ…

Τι γυρεύω εγώ στην άμμο με το κύμα να μου χαϊδεύει τα πόδια;

Κρίτσι κράτς
Σπλισι σπλας
Μπάρα μπάρα
Ντιιιιν

Το παράκανα πάλι χθες ο γελοίος.

Ο Μιχάλης είχε πιαστεί. Ο Ικαριώτικος ήλιος δεν του άφηνε καμία άλλη επιλογή απ το να ξυπνήσει.

Γκάμπα γκάμπα γκάμπα
Γκάμπα
Ζουπ

Το στόμα του είχε ξεραθεί και ένας πονοκέφαλος το ψιθύριζε στο αυτί πως πρέπει να βρει τώρα δύο ντεπόν ή κάτι σχετικό.
Έκανε να σηκωθεί αλλά η απόπειρα του αυτή ήταν τόσο πετυχημένη όσο οι προσπάθειες των αμερικανών να βρουν τον Οσάμα.
Σταμάτησε να βγάζει τους ακατάληπτους ήχους του και ξαναπροσπάθησε. Αυτή τη φορά με επιτυχία. Έριξε μια γυροβολιά γύρω από τον εαυτό του –χωρίς να έχει καμία τέτοια πρόθεση- και παραπάτησε πέφτοντας με δύναμη στα ρηχά.

Ζούμπα ε
Άκομπα ε

Η δροσερή θάλασσα και η πρόσκρουση με τα βότσαλα τον ξύπνησαν για τα καλά.

«Σύρσου πτώμα», είπε στον εαυτό του και βαριεστημένα, στάζοντας, πήγε προς τις σκηνές. Μπούκαρε άγαρμπα στην σκηνή της Μαρίας και την άρχισε στα φιλιά. Ένα υγρό χταπόδι που βρωμοκοπά αλκοόλ δεν είναι ό,τι καλύτερο για πρωινό ξύπνημα. Αυτήν την άποψη ενστερνίζονταν και η Μαρία Πέτρου, εδώ και πάρα πολλά χρόνια.
Ιδιαίτερα όταν αυτό το χταπόδι ήταν κολλητό με το δικό της χταποδάκι τον Μάριο, ο οποίος υπηρετούσε την μαμά πατρίδα αυτό το καλοκαίρι.

«Μη δίνεις σημασία» της είπε το μαλάκιο-κάθαρμα «κανά ντεπονάκι θέλω. Έχεις;»

Ζίγκου ζίγκου ζο
Τσιρι τσιρι τρο.

«Αη και γαμήσου Μιχάλη. Αη και γαμήσου»
Ο Μάικλ γέλασε και είπε:
«Δηλαδή δεν έχεις;»
«Τι ρε μαλάκα; Τι θες;»
«Ντεπονάκια.»

Με μια σιχασιά στο πρόσωπο ζωγραφισμένη έκανε την ψυχή της πέτρα, καταλαβαίνοντας ότι δεν υπήρχε άλλος τρόπος για να διώξει τον αβορίγινα από τη σκηνή, και του έδωσε τα γαμημένα ντεπόν.
«Τσακίσου τώρα»

Παραπατώντας άρχισε να μασουλά τα χάπια. Σκέτα, άνευ ύδατος. Ήταν ένα παράξενο παλικαράκι.
Παρατήρησε ότι μόλις είχε ανοίξει το κιόσκι. Σα την χελωνίτσα τσουκου τσουκου έφτασε και στρογγυλοκάθισε σε μια καρέκλα παραγγέλνοντας ένα μεγάλο ποτήρι παγωμένη Heineken για πρωινό.
Προσπάθησε να θυμηθεί τι έγινε χθες βράδυ αλλά πλέον δεν έμοιαζε με χταπόδι αλλά με χρυσόψαρο. Μνήμη δευτερολέπτων.
Έφτασε η μπύρα.

Γιούπι για για
Γιούπι γιούπι για

Λίγο πριν την τελειώσει τον πήρε ο Μορφέας στην αγκαλιά του. Πάνω στην γύφτικη καρέκλα.
Είδε το κλασσικό του όνειρο. Αυτό που έβλεπε από παιδί.
Ότι ήταν στο τιμόνι ενός αυτοκινήτου που έτρεχε και δεν μπορούσε να πατήσει τα πετάλια. Δεν ξύπνησε από μόνος του αυτήν τη φορά, ιδρωμένος και έντρομος.
Η Μαρία, η οποία δεν είχε καταφέρει να ξανακοιμηθεί, είχε τραβήξει μια δυνατή κλωτσιά στην καρέκλα.
Φαρδύς πλατύς στην άμμο δεν έβαλε κιχ. Παρέμεινε εκεί που ήταν και μετά από λίγο, ως εκ θαύματος, τον πήρε ο ύπνος.
Αυτήν τη φορά δεν ονειρεύτηκε τίποτα.
Τίποτα που να θυμάται.

Και γκλίκι γκλίκι γκλίκι
Και γκλίκι γκλίκι
Γκλο.

Καλιαρντά

«Καλιαρντά»: Ένα βιβλίο και μία πολιτική δίκη

Τα καλιαρντά είναι μια ιδιωματική διάλεκτος των ομοφυλοφίλων. Πρωτοεμφανίστηκαν στη δεκαετία του 1940 και δημιουργήθηκαν απο την ανάγκη των ομοφυλόφιλων για έναν κώδικα επικοινωνίας μεταξύ τους, χωρίς να τους αντιλαμβάνεται το εχθρικό περιβάλλον που τότε επικρατούσε. Τα καλιαρντά αναπτύχθηκαν με τα χρόνια, απέκτησαν ελληνικές καταλήξεις και επηρεάστηκαν από την τουρκική, γαλλική και ιταλική γλώσσα.
Τα καλιαρντά διακρίνονται σε δύο επίπεδα: στα απλά καλιαρντά, που μιλάνε λίγο-πολύ όλοι οι ομοφυλόφιλοι, και στα ντούρα καλιαρντά που έχουν πολλά στοιχεία της καθαρεύουσας.
Στις μέρες μας τα καλιαρντά δεν θεωρούνται κρυφή γλώσσα, μιάς και με την πάροδο των χρόνων ο λαός έμαθε αυτή τη διάλεκτο μέσα απο το θέατρο και την τηλεόραση. Δεν υπάρχει πλήρως και επισήμως καταγεγραμμένη σε ελληνικά λεξικά από ινστιτούτα μελέτης και καταγραφής της γλώσσας, πράγμα που παραπέμπει τη διάλεκτο αυτή ως "διάλεκτο του δρόμου".


Ο λαογράφος Ηλίας Πετρόπουλος ήταν ο πρώτος που ασχολήθηκε με τα καλιαρντά. Στο ερμηνευτικό-ετυμολογικό λεξικό του, «Καλιαρντά», (πρώτη έκδοση 1971, ανατύπωση 1993 από τις εκδόσεις Νεφέλη) κατέγραψε πάνω από 3.000 λέξεις.
Τη μέρα που κυκλοφόρησε το βιβλίο, είχε αποφασιστεί και η δίωξη του συγγραφέα. Η δίκη έγινε δυο μήνες μετά, στις 8 Μαΐου. Οι κατηγορίες ήταν: περιύβρισις δημοσίας αρχής και του βασιλικού εμβλήματος, κακόβουλος περιύβρισις της Ανατολικής Ορθοδόξου του Χριστού Εκκλησίας και κυκλοφορία ασέμνων. Μάρτυρες κατηγορίας... τρεις, ένας αστυνομικός και δυο καθηγητές. Μάρτυρες υπεράσπισης μία ολόκληρη στρατιά διανοουμένων και καλλιτεχνών, από τον κριτικό Γιάννη Μπακογιαννόπουλο μέχρι το συνθέτη Γιάννη Μαρκόπουλο. Ωστόσο, ο πρόεδρος επέβαλε εφέσιμη ποινή και για να απαλλάξει τη χούντα από το όνειδος μίας καταφανώς πολιτικής δίκης, καταδίκασε τον Πετρόπουλο μόνο ως... πορνογράφο. Αποφυλακίστηκε, λόγω ανήκεστου βλάβης, μερικούς μήνες αργότερα.

Γλωσσάρι

αβέλω: θέλω, δίνω, επιθυμώ.
αβέλω μπιεσμάν : βάζω χέρι σε κάποιον.
αποκατέ : από εκεί
γαργαρότεκνο : ναύτης
επιτάφιος : gay συνοδευόμενος από καλοντυμένα τεκνά
δικέλω : βλέπω
ιμάντες : εμείς. Άκλιτη αντωνυμία. Ενικός: εμάντες
κατσικές : αριστερός. Αντίθετο: προβατές = δεξιός
κουραβέλτα: συνουσία. Συνώνυμα: κουραβελτόσημο
λατσός : ωραίος
λατσολίθαρο: διαμάντι
με-σικ : με ευγένεια, κομψά. Προφέρεται σαν μία λέξη
μπαροτάτη: πολύ χοντρή
μπενάβω : ομιλώ.
μπενάβω ανθυγιεινά :κακολογώ
μπερντές : χρήματα. Συνώνυμο: ντουλά
νάκα : όχι, δεν
νταλκαρέτεκνο : μόνιμος εραστής
πομπίνο-φραπέ : αιδοιολειχία (από το γαλλικό pon-pon και το frapper)
ροσολιμαντέ : γλύψιμο (από το ροσόλω), άκλιτο.
σερμέλα : πέος. Συνώνυμα: φακιροπίπιζα, τουτού.
υψομετρού: επαρχιώτης gay. Συνώνυμα: βλαχοντάνα,γιδοτεκνοσυντήρητη
φλοκάρω : εκσπερματώνω
φλόκια ρομανόφ: ρώσικη σαλάτα
ψαμοσκελού : καυλιάρα (από το ψαμός = ξαναμένος + σκέλη)

(Πηγή: «Καλιαρντά» Η. Πετρόπουλος)

ΕΚΛΕΚΤΑ ΙΑΠΩΝΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ

ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ

ΕΚΛΕΚΤΑ ΙΑΠΩΝΙΚΑ ΠΑΡΑΜΥΘΙΑ


Αγαπητά μου παιδιά,

Κονίτσι-γουά!

Σήμερον, θα σας διηγηθώ ένα Ιαπωνέζικον ωφέλιμον παραμύθι. Καθίσατε το λοιπόν, σιμά στη φωτιά και εν ανάγκη, αν δεν υπάρχει επαρκής χώρος, αι καυλοπυρέσσουσαι νεάνιδες, ας καθίσωσιν σεμνώς εις τα γόνατά μου:
Μια φορά κι έναν καιρό, σε μια μακρινή απω-ανατολική χώρα, στη μικρή πολίχνη της Mosaka, εζούσεν ο αναποφάσιστος συμβασιούχος – ορυζοκαλλιεργητής, Napsifiso Kati-ti.
Δεδομένου ότι οι εκλογές πλησίαζαν με ταχύτητα παλιρροϊκού κύματος και η σύμβαση του καημένου του Napsifiso έληγε αμέσως μετά τις αυτοκρατορικές εκλογές, ο Napsifiso, βουτηγμένος στις ρηχές και μεσοβραχυπρόθεσμες σκέψεις του, εβόλταρε εις το ανακαινισμένο από τους αμερικάνικους βομβαρδισμούς, φάιμπεργκλας δάσος της μεταπολεμικώς χαρτζηλικωμένης πόλεώς του, σφυρίζοντας μελαγχολικά έναν παλιό σκοπό (… Kyoto kseri, ti-mas egrapse I mira Kyoto kseri, ki an mas brimazi ke tallo kalo-keri …).
Ξάφνου, είδε τον παλιό αποφασισμένο συμμαθητή του, Thapsifiso-Giakou-Mato, ο οποίος, αναφανδόν ευημερούσε, αφού απολάμβανε τη γλύκα της ηλιόλουστης μέρας, τρώγοντας μακαρίως κρουασάν και διαβάζοντας ταμπλόιντ.
Ο φίλος μας ο Napsifiso, έκανε μια μικρή υπόκλιση και χαιρέτισε το φίλο του ιαπωνιστί, ο οποίος του ανταπέδωσε το χαιρετισμό μ’ ένα δυτικότροπο νεύμα-χάι.
Αφού αντάλλαξαν φιλοφρονήσεις και θύμησες από τα παιδικά τραυματικά καμώματά τους, ο Napsifiso, ήλθε στο ροδοκοκκινιστό προκείμενο και εξέθεσε το πρόβλημά του στο φίλο του.
«Γι’ αυτό σκάς ?» Τον ρώτησε ο φίλος του. «Όλη η έγνοια σου αυτή να’ ναι» του είπε χαρούμενα. «Χάθηκε να μου το πείς κι εσύ νωρίτερα βρέ παιδί μου? Τι διάολο? Ξένοι είμαστε?» Τον επιτίμησε ο φίλος του μπουκωμένος.
«Λοιπόν, αύριο, τι λέω αύριο, σήμερα κιόλας τ’ απόγεμα, θα σε πάω να βρούμε το φίλο μου κομμματάρχη της τοπικής, τον Kerasi-Puro, που’ ναι κολλητός του βουλευτή της περιφέρειάς μας Dio-Risi. Αυτός βόλεψε μέχρι και τη γυναίκα μου τη Yakuna-Muti, [τη θυμάσαι ρε?] που’ ναι του Δημοτικού και την έβαλε ιδιαιτέρα του Υπουργού, εσένα με τόσα προσόντα δε θα βρεί κάπου να σε χώσει? Αξιοκράτης του κερατά, σου λέει ο άλλος».
«Και είναι σίγουρο ότι θα βοηθήσει?» Ρώτησε δειλά ο φίλος μας.
«Άκου τι λέει! Άκου τι λέει!» ξεκαρδίστηκε ο Thapsifiso. Βρέ σύ, προχτές μαζί πίναμε σακόμελα στου Tsi-Tsa-Ni (Σινο-ιάπων συνθέτης) κι ακούγαμε το «mavra-mura/aspra-mura», μαζί με τον άλλο τον γαστρεντερολόγο, το Mitso το Yakaura. Μεγάλος γλετζές!
Έτσι κι έγινε. Μια και δυό, πήγανε μαζί στου κομματάρχη. Η εκλογική προετοιμασία ήταν σε οργασμό, κι η Yakuna-Muti, δεν πρόφταινε να πηγαίνει την αλληλογραφία [το ίδιο γράμμα] στον Υπουργό κι έτσι, ο άντρας της ο Thapsifiso, είχε όλο το απόγεμα ελεύθερο, χωρίς τις γκρίνιες της, αν και τελευταία τις είχε κόψει κι αυτές για κάποιον ανεξήγητο λόγο.
Ήταν όλοι τους εκεί, οι υποψήφιοι βουλευτές του κόμματος «Xatiri», οι οποίοι και φλέρταραν ιδανικά κι ανάξια με την εξουσία, ο καθένας για διαφορετικούς λόγους: Ο γνωστός γόης-γεροντοπαλίκαρο ο Yamu-Naki, το κομματόσκυλο ο Yato-Koma, ο πρώην Υπουργός Οικονομικών ο Konomi-Duro, ο νύν Υφυπουργός Εμπορίου ο Kaloku-Masi και άλλοι αστέρες της πολιτικής σκονίστρας του τόπου. Ο λαϊκιστής ο Laou-Laou,δεν ήταν εκεί.
Όλοι τους καλωσόρισαν τον έρμο τον Napsifiso, ο οποίος έτρεμε σαν το ψάρι έξω απ’ τα νερά του και του θύμισαν -με στόμφο- το ιστορικόν του χρέος προς την Πατρίδα, να ψηφίση κατά συνείδησιν ελεύθερα, όποιους απ’ αυτούς ήθελε και επ’ ουδενί να καλποδοτήσει τον πανάθλιο τον Akira-Lefka.
Βασικά, δεν ψήνονταν και πολύ από τις κορώνες και τους δεκάρικους λόγους τους, αλλά και τι να κάνεις στο φινάλε-φινάλε? [ (Έλεγε) αυτός ].
Έτρεχε λοιπόν κι αυτός, στις μεγάλες συγκεντρώσεις της παράταξής [του] (πλέον) με το πολυμερές σημαιάκι του, που το κράταγε στα δόντια, όταν χειροκρόταγε, γιατί του τάξανε θέση Επιθεωρητή Ορυζοκαλλιεργειών Γ΄ στο Τόκυο, που άλλωστε ήταν και η μεγάλη του φιλοδοξία.
Μάλιστα, τον αξίωσε ο Σίντο, να δεί από κοντά και το Τόκυο, που πάντα τ’ άρεσε, όπως το’ βλεπε στα σήριαλ και στις ταινίες. Θα μου πείς, στριμωξίδι και κακό μέσα στο μισθωμένο ιντερκούλερ της παράταξης, κάποιος μάλιστα είχε τη φαεινή έμπνευση να ξεράσει το δίφυκο γύρο σκλεπού απάνω στο Κυριακάτικό του κιμονό, αλλά όλα κι όλα! Άξιζε τον κόπο. Είδε λάιβ τους Πιτσικάτο Φάιβ, αγόρασε και καμιά ντουζίνα νωπά σώβρακα ανηλίκων για τον ξάδερφό του το μερακλή, που εκτονωνότανε στη Mosaka σε κάτι κατεψυγμένες σωβρακοφανέλες της μάνας του ο καψερός, κι από ’δώ παν κι οι άλλοι.
Οι μέρες που ακολούθησαν ήταν γεμάτες ένταση και πολιτικόν πάθος. Οι μεν έβριζαν τους δε και κωλοτούμπαλιν, ο αντιπολιτευόμενος τύπος, με το ανεξάρτητο έντυπο-όργανό του Toukakou-Kritikari, κατηγορούσε ευθέως για συγκάλυψη σκανδάλων και παροχολογία το κόμμα «Xatiri», αλλά το αυτί τους δεν ίδρωνε. Ο ανεξάρτητος κρατικοδίαιτος εργατοπατέρας Ideko-Pai κατηγορούσε την κυβέρνηση ολημερίς, τι για εκτεταμένες ιδιωτικοποιήσεις των Δημοσίου τι για ασφαλιστικές αντεργατικές μεταρρυθμίσεις, τι για ρεμούλες από τον Υπουργό Πολιτισμού Tinkano-Gargara, αλλά μπά! Στου Κουνγκ-Φου την πόρτα…
Να σκεφτείτε, οι πολιτικοί τους αντίπαλοι, ξέθαψαν μέχρι και παλιές φωτογραφίες, όταν οι υποψήφιοι βουλευτές του «Xatiri» υπηρετούσαν Γερμανο-σαμουράι με τους Ναζί και Χοιρο-χίτες επί Αμερικανικής κατοχής.
Τσάμπα κόπος. Η εξασθενημένη αντιπολίτευση, μετά την αποχώρηση του σηρικού πράκτορα Simiti-San από την αρχηγία του κόμματος του «Ανατέλλοντος Ηλίου», δεν κατάφερε να κάμψει την πορεία του «Xatiri» προς τον κυβερνητικό θώκο.
Το «Xatiri» λοιπόν, τα κατάφερε μια χαρά και οι Υπουργάντζες του, έκοβαν παχειές κουράδες και ζήσαν αυτοί καλά κι εμείς καλύτερα.
Τι απέγινε, όμως ο εξωνημένος ο φίλος μας ο Napsifiso?
Η αλήθεια είναι ότι το ψιλοαμέλησε κι αυτός να πάει να απαιτήσει αυτά που δικαιούνται κι άλλοι. «Μη με πάρουνε και για λιγούρη», έλεγε, και να’ τα!
Όταν εστέφθη με επιτυχία, η καμικάζι διπλωματική επιχείρηση Dora-Dora-Dora, με τον Πρωθυπουργό τον Meto-Zori και Υπουργό Εξωτερικών τον Veto-Taka-Taka, όπου για πρώτη φορά έτριξαν τα δόντια στους Αμερικάνους, που ανατρίχιασαν άνευ όρων, σάμπως και να πήρε τ’ απάνω της η δημοτικότητα του «Xatiri». Οι γκαλοπυξίδες έδειχναν σταθερή πορεία ολοταχώς ανοδική για την κυβέρνηση, κι έτσι όταν ο φίλος μας ο Napsifiso αποφάσισε να πάει επιτέλους να δρέψει τους καρπούς της προεκλογικής του κηπευτικής, έπεσε απάνω σε τοίχο.
Αφού τώρα δεν τον χρειάζονταν.
Η καλλίγαμη δοσίπυγος γραμματέας του Υπουργού, κυρία Tina-Soukano, όλο δικιολογίες έβρισκε. Τονε τάραζε στο μούσι-μούσι όταν έπαιρνε τηλέφωνο, μετά από κάθε -χαμένη εκ των προτέρων- μάχη με την αξιοπρέπειά του. Μία δεν ήταν εκεί ο Υπουργός, μία ήταν εκεί -αλλά ήτο πολύ απησχολημένος-, μία του’ λεγε ν’ αφήσει μπιλιέτο και θα τον ειδοποιήσουνε κ.ο.κ. (& ε.κ.λ.α.ι.ρ.)
Τελικώς, είδε κι απόειδε, αφού από μια φάση και μετά ούτε τη γραμματέα μπορούσε να βρεί στο τηλέφωνο, μούτζωσε ιαπωνιστί, είπε «ομαε-ά-κινταμά!» και «ομαε-ά-μπαετά!», πήρε τον προεκλογικό φίλο του τον Kopso-Xeri και γυρίσανε πάλι στους ορυζώνες, να ξεμεσάζονται για ένα μεροκόμματο.

Το Ηθικόν Δίδαγμα

Όταν ξεμουτρώσει ο μουτρωμένος αυτοκράτορας, όταν διώξουμε τους Αμερικάνους στην Κόκκινη Κερασιά, όταν βγούν απ’ το σούσι τα ψάρια και ξαναπηδήσουνε στο ποτάμι, χάλι, με χρόνους με καιρούς, γκάλι δικά μας θα’ ναι.
Αρίγα-το! (και επίσης) Σαγιονάρα!
Σας ασπάζομαι,

Γητευτής παίδων
Dr. Colombo

Σα δε ντρεπομαστε λέω εγώ...

Από το gamato site: salata epoxis

Ανέστος Δελιάς

Απ' τον καιρό που άρχισα την πρέζα να φουμάρω
ο κόσμος μ' απαρνήστηκε δεν ξέρω τι να κάνω
ο κόσμος μ' απαρνήστηκε δεν ξέρω τι να κάνω
απ' τον καιρό που άρχισα την πρέζα να φουμάρω

Όπου σταθώ κι όπου βρεθώ ο κόσμος με πειράζει
και η ψυχή μου δεν κρατά πρεζά να με φωνάζει
και η ψυχή μου δεν βαστά πρεζά να με φωνάζει
όπου σταθώ κι όπου βρεθώ ο κόσμος με πειράζει

Απ' τη μυτιά που τράβαγα άρχισα και βελόνι
και το κορμί μου άρχισε σιγά σιγά να λιώνει
και το κορμί μου άρχισε σιγά σιγά να λιώνει
απ' τη μυρτιά που τράβαγα άρχισα και βελόνι

Τίποτα δεν μ' απόμεινε στον κόσμο για να κάνω
αφού η πρέζα μ' έκανε στους δρόμους να ποθάνω
αφού η πρέζα μ' έκανε στους δρόμους να ποθάνω

τίποτα δεν μ' απόμεινε στον κόσμο για να κάνω

Δικαιοσύνη, ήλιος κι ολογράμματα.

ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ

ΠΕΣ ΣΤΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ ΑΚΟΜΑ ΤΗΝ ΨΑΧΝΩ

Αγαπητά μου παιδιά,

Το παρόν μάθημα, αφιερούται εις την καθημερινήν κατά νόμω συναλλαγήν, τη παραινέσει του Deadniro, ίνα προσφέρω μάλλον πρακτικάς νομικάς συμβουλάς προς το αγαπητόν αναγνωστικόν κοινόν, ή θεωρίας περί φανταστικών πλασμάτων (βλ. ο καλλιγράφος φαρμακοποιός, ο πονετικός δικηγόρος, ο μέσος κοινωνικός άνθρωπος, ο συνεπής υδραυλικός, ο εργατικός δημόσιοϋπάλληλος, ο καραγκιόζης φούρναρης κ.ο.κ.), για τα οποία άλλωστε έχει ήδη ομιλήσει ο Μπόρχες.

Περιπτωσιολογία

Επί παραδείγματι, σου λέει ο άλλος: Μου σπάσανε το μπαγλαμά / δε με διορίζουνε με τον Α.Σ.Ε.Π. κι ας έχω βύσμα / η γυναίκα μου με απατά με κάποιον καλύτερο από μένα / οι κ.κ. αστυνομικοί (sic) μου κάνανε έρευνα στο δρόμο, βρήκανε ψύλλους στ’ άχυρα και με μπαγλαρώσανε στο έτσι / θέλει να μου κάνει έξωσιν το σπιτονοικοκύρης επειδής -λέει- του χρωστάω πέντε νοίκια / είμαι αλλοδαπός και ξέχασα να ανανεώσω την άδεια παραμονής και με τζάνε σούμπιτο Κακαβιάζε (όπως Αθήναζε) / δε μου δίνουνε τα μιστά μου / η Ζβετλάνα είπε το ποίμα ότι τάχατες την έβγαλα στο κλαρί (άκου ’κεί) / τσακώθηκα με τ’ αδέρφια μου για το χωραφάκι του παππού, που το’ χε κληρονομήσει απ’ τον Ομέρ Βρυώνη (έχει και μάρτυρες) / μου είπε ότι θα δούλευε ο έλικας από το ελικόπτερο του πλεϊμομπίλ / μου’ κανε ταρζανιά και πέρασε με στόπ και μου τράκαρε τη μαϊμού (ζούγκλα γινήκαμε) / με εγκλωβίσανε τα παπαγαλάκια στο Χρηματιστήριο κι ας είμαι του Δημοτικού / με ρίξανε στη μοιρασά / με βρίσανε, με μουτζώσανε, με κοροϊδέψανε, με, με, με, με, με (αθώοι αμνοί) κ.ο.κ.

Η Ερώτησις:

Τι να κάνω ?

Η Ειλικρινής Απάντησις:

Ξέρω ’γώ ? / Κόφ’ το λαιμό σου / Άσε, παλιοκατάσταση / Πάει, χάλασε ο κόσμος / Δε βαριέσαι ? Όπου φτωχός κι η μοίρα του κ.α.

Η Επιστημονική Απάντησις:

Από της ημέρας, ότε θα ανακύψει το πρόβλημα, αφού ιδείτε κι αποειδείτε και μετά την επίσκεψιν εις Δικηγόρον ίνα ζητήσετε συμβουλάς και, μετά την κατάθεσιν του δικογράφου, την πρωτοβάθμιον εκδίκασιν, την κατ’ έφεσιν κρίσιν -και άλλα πολλά-, την αμετάκλητον κρίσιν των Ελληνικών Δικαστηρίων και την εκτέλεσιν της αποφάσεως καθ’ ου σας εζημίωσεν, θα έχουν παρέλθει τόσα έτη, όσα χρειάζεται ίνα λησμονήση τις, τουθόπερ είχεν αρχικώς συμβεί, δίδοντας τροφήν εις την παρεστίαν παραμυθίαν της θείας Λένας (εν είδει: που λέτε παιδιά μου, είχα καταθέσει τότες μία αγωγή, θα’ ταν το ’23-24 δε θυμάμαι καλά …), ώσπερ καταθέτουσιν ενώπιον των δικαστηρίων οι μάρτυρες καθημερινώς.
Δηλαδή, αν εφαρμόζετο αναλόγως και ισοχρόνως προς την ταχύτηταν της απονομής της Ελληνικής Δικαιοσύνης το δημώδες «κάτσε κόρη ανύπαντρη να κάμω γιό να πάρης», δημογραφικώς η Ελλάς σήμερον, δεν θα πληρούσεν ούτε τας κερκίδας ενός (1) γηπέδου ποδοσφαίρου (ομού μετά των παικτών και του ρέφερη).
Ενώπιον της αποτελεσματικότητος της απονομής της Ελληνικής Δικαιοσύνης, ενθυμούμεθα τας σάγκας των Βικίνγκων που δεν απέχουν και παρασάγγας ως προς τη νταλαιπώργια, διότι το να ζητάς το δίκιο (σου ?) εν Ελλάδι, είναι ήδη μια περιπέτεια.

Ιατρικά Παραφερνάλια

Ώστε, η Ελληνική Δικαιοσύνη, λειτουργεί ως ψυχοτρόπον κατασταλτικόν, -ουχί όμως και ευφορικόν- φάρμακον, κατά της αδικίας, «για να ξεχνιόμαστε», εξ άλλου η κατάληξίς της (- ύνη), μαρτυρεί οργανικήν χημικήν ένωσιν, όπως νοβοκα-ΐνη, μορφ-ίνη (βλ. τίτλον), ουρσουλ-ίνη (η φραγκο-καλογραία) κτλ.
Δεν είναι τυχαίον γεγονός ότι, το Ειρηνοδικείον της πρωτευούσης, χορηγεί μικράς πρωτοδίκους δόσεις δικαιοσύνης επί της πλατείας Ομονοίας (!)
Όσοι δε άτυχοι αποκτήσουν έξιν, πίπτοντες εις τα λεγόμενα «σκληρά», είναι ικανοί να φθάσωσιν άχρι του Αρείου Πάγου (και μη χειρότερα).
Ιατρικαί μελέται, αποδεικνύουσιν, ότι ο καταφεύγων εις την Δικαιοσύνην, πιστεύων εις αυτήν, αρχικώς αποχαυνούται βλέπων οράματα περί ισότητος, δημοκρατίας κλπ, κατόπιν δε αιφνιδίου αποστερήσεώς της, εφ’ όσον χάσει την πίστιν του, παρουσιάζει τάσεις προς έμετον, διαρροϊκήν κρίσιν (τσίρλα), σπασμούς (βιτρινών καταστημάτων) και λοιπά τυπικά συμπτώματα βανδαλισμών.
Διό και η εν λόγω ουσία, χορηγείται κατ’ αποκλειστικότητα υπό του Κράτους και μόνον κατόπιν δικηγορικής συνταγής. Αρχικώς χορηγείται εις μικράς δόσεις τζάμπα και μόλις εθισθεί ο πολίτης, όλο κι ακριβαίνει.
Οι καταφεύγοντες εις την Δικαιοσύνην, είναι ως επί το πλείστον άτομα με ψυχολογικά προβλήματα, παιδιά από διαλυμένες οικογένειες και εν γένει ο γλυκισματοφόρος τύπος ανθρώπου για τον οποίον πάντοτε μας προειδοποιούσε να αποφύγωμεν η μύτηρ μας, όταν μας έστελνε να αγοράσωμεν άρτον και σιγαρέττα. Είναι ο (α-) χαρακτήρ (-ιστος) για τον οποίον οι γείτονες ομοφώνως σπεύδουσιν να τηλε-καταθέσωσιν ότι «δεν είχε δώσει ποτέ δικαιώματα στη γειτονιά».



Η Πρότασις

29 Κατασκευασταί Δικογράφων, συνιστούν προσφυγήν εις την Δικαιοσύνην. Ερωτάται: Είναι πάντοτε πρόσφορον μέσον ? Λύονται πάντοτε άπασαι αι διαφοραί μεταξύ των αθρώπων υπό του Δικαίου ? Όλοι έχουνε πάντα δίκιο ? Διατί κόπτονται και κυρίως τι αποκομίζουσιν οι εν λόγω κατασκευασταί εκ της παραπομπής ταύτης ? Εν τέλει τι θα γίνει, θαν το βρώ το δίκιο μου ?
Κατ’ αρχήν, εάν ήμουν εγώ, δεν θα σας συνιστούσα να προσφύγετε -εν πρώτοις- εις την Ελληνικήν Δικαιοσύνην, αν κάτι πάει στραβά. Ενδεχομένως και εφ’ όσον δεν διέθετα θηριώδεις γρόνθους, να μίσθωνα τας υπηρεσίας ενός σκληροτραχήλου αλλοδαπού, ώστε και να είμαι βέβαιος ότι η υπόθεσίς μου θα τακτοποιηθή άνευ περιττής χρονοτριβής και ταυτοχρόνως να μειούται το ποσοστόν ανεργίας των -εν τη ημεδαπή- αλλοδαπών και συνεπώς, να μην έχωσιν ούτοι χρείαν προσφυγής εις το έγκλημα, ως λοιδορούνται σκαιώς υπό των δημοσιογρίφων.
Άλλωστε, εν Ελλάδι, ο ήλιος της Δικαιοσύνης είναι πάντοτε νοητός και ουχί υπαρκτός, ως αποκαλύπτει και γνωστόν ελαφρο-λαϊκόν άσμα του συμπαθούς -κατά τα λοιπά- ρεβιζιονιστού άνευ χαρτοφυλακίου, ενώ αι ακτίναι του πάλαι ποτέ πρασινόχρου ηλίου εμάδησαν.

Το Συγκέρασμα

Εν τέλει, η Δικαιοσύνη, υπό την σύγχρονον εννοίαν αυτής, δεν αποτελεί ιδικήν μας εφεύρεσιν ανακαλυφθείσαν εις τα παρ’ ημίν κρατικοδιαίτως καθεύδοντα ιδρύματα ερευνών, παρά κατάκτησιν των λαών της Εσπερίας. Εισήχθη δε σχετικώς νεωστί εν Ελλάδι, ως αποικιακή οπώρα, ομού μεθ’ άλλων προϊόντων (βλ. μπανάνα, ρακέτες, κουμπιούτερ, μπατόν-σαλέ, μάνατζμεντ κ.ο.κ.). Η μόνη διαφορά, είναι ότι διά τεχνικούς και μόνον λόγους, δεδομένου ότι πρόκειται περί εννοίας και ουχί περί φαγωσίμου, δεν κατέστη εισέτι δυνατόν να εισαχθή η σιροπιαστή (φωνολογική εκτροπή: βλ. πάλιν κρητικόν λήμμα «η shέρα») εφαρμογή της εννοίας ταύτης και βολευόμεθα προς το παρόν με το ολόγραμμα αυτής.
Φάτε λοιπόν, ολόγραμμα!

Σας ασπάζομαι,
Γητευτής παίδων

Dr. Colombo

ΖΩΔΙΑ ΑΠΡΙΛΙΟΥ

ΚΡΙΟΣ: Αν στον ύπνο σας δείτε (κατά τη διάρκεια του τρέχοντος μηνός) ποδοσφαιριστές ή οικοδόμους, τότε πρέπει να το θεωρήσετε κακό σημάδι και να είστε ιδιαίτερα προσεκτικοί στις κινήσεις σας. Αν πάλι δείτε νύφη γαμπρό του ίδιου φύλου, τότε μπορείτε ελεύθερα να αναφωνήσετε με όλη την δύναμη των πνευμόνων σας: «Ελλάς, θρησκεία, ζήτω η πορνεία». Μόνο έτσι θα καταφέρετε να αντιληφθείτε μια και καλή την ανάγκη διαχωρισμού κράτους-εκκλησίας.

ΤΑΥΡΟΣ: Ο Απρίλης θα είναι για σας κάτι που δε θα μοιάζει με αγχωμένο γιάπι αλλά με νωχελικό ράσταμαν. Αργές κινήσεις, χαλαρές και κουλ θα σας θυμίζουν πως έρχεται το καλοκαίρι, τι κι αν βρέχει που και που.

ΔΙΔΥΜΟΙ: Μερικές φορές η καχυποψία σας, σας έχει βάλει σε μεγάλους μπελάδες. Η καθημερινότητά σας έχει πολλές φορές στο παρελθόν δηλητηριαστεί από το μικρόβιο της ζήλιας με καταστροφικά αποτελέσματα.
Αυτό το μήνα όμως, έχετε κάθε δικαίωμα να είστε καχύποπτοι και ζηλιάρηδες. Επίσης κανείς δε θα σας αδικήσει αν γίνετε κομματάκι αυστηροί, υπερβολικοί, άτεγκτοι, ευθυτενείς, δυσκοίλιοι στην επικοινωνία και αντιπαθητικοί. Θα αναρωτιέστε φυσικά το γιατί.
Τα άστρα μου λένε πως ένα 35% των Διδύμων αν το ψάξει, θα ανακαλύψει πως έχουν συμβεί «τέρατα»στο ίδιο του το σπίτι.
Μπορεί να με μισείτε γι’ αυτά που λέω, αλλά θυμηθείτε, εγώ απλά μεταφέρω-μεταφράζω σε σας τις αστρικές προβολές και παραινέσεις. Καπίτο;

ΚΑΡΚΙΝΟΣ: Νέος κύκλος συνομιλιών με τα πεθερικά σας. Οπλιστείτε με θάρρος, υπομονή και τόλμη, καθαρό μυαλό και πίστη στα Θεία. Αν είστε ή μάλλον καλύτερα αν με αποτελεσματικότητα φαίνεστε «διαλλακτικός» και όχι κάθετος κι απόλυτος στις θέσεις σας, τότε ίσως να μη μιλάμε για άλλο ένα ναυάγιο. Και θυμηθείτε: «Ποτέ να μην υποτιμάτε τους αντιπάλους σας.»

ΛΕΩΝ: Η εργασία είναι χώρος χαράς, δημιουργίας και ολοκλήρωσης. Δυστυχώς αυτό το μήνα όλα θα πάνε στραβά και η γκρίνια θα σας κυκλώσει με μιάς. Να μη τα πολυλογώ, θα φτάσετε να βλαστημάτε την ώρα και τη στιγμή. Κάντε υπομονή, για σας όλα θα περάσουν –ο λόγος μου εγγύηση- με την έλευση του Μαΐου.
Τι να πούνε και οι δικηγόροι που ζουν έτσι μια ολόκληρη ζωή.

ΠΑΡΘΕΝΟΣ: Αυτό το μήνα γλυκά μου Παρθενάκια, ίσως να αντιμετωπίσετε μια σημαντική αλλαγή στη ζωή σας. Άλλοι θα δυσκολευτούν λίγο άλλοι περισσότερο. Τι εννοώ;
Μπαίνει η άνοιξη και η λίμπιντο σας αρχίζει να σκαρφαλώνει σε ύψη δυσθεώρητα. Οκ, δε λέω ότι θα περιφέρεστε σαν ξελιγωμένα εφηβόπουλα, αλλά πως το σεξ θα σας απασχολεί σχεδόν όλη τη μέρα. Τα άστρα σας εύχονται καλό βόλι, και σας υπενθυμίζουν πως μια ανεπιθύμητη εγκυμοσύνη δεν είναι ό,τι πιο ευχάριστο τώρα που μπαίνει και το καλοκαίρι κι αρχίζουν τα τρελά σου κου στα νησιά.

ΖΥΓΟΣ: Είναι πλέον καιρός να σταματήσετε να τρώτε τα νύχια σας. Και εσείς καλοί μου Ζυγοί, και όλοι οι άλλοι. Γιατί σας το λέω έτσι φόρα παρτίδα; Γιατί σας κάνω ρόμπα στα άλλα 11 ζώδια;
Δεν το κάνω επειδή είμαι σαδίσταρος. (που είμαι). Υπάρχει λόγος. Υπάρχουν στοιχεία.
Το Α.Ι.Ν.Υ (Αστρολογικό Ινστιτούτο Νέας Υόρκης) μετά από έρευνα που διεξήγε μέσα στο 2007 σε 38 χώρες του κόσμου, απεφάνθει πως: «Από όλα τα ζώδια οι Ζυγοί είναι τα πιο λέσια…Συγκεκριμένα οι ζυγοί περιποιούνται τους όνυχές τους μόνο κατά 5%, ενώ το ποσοστό βρώσης των ονύχων ανέρχεται σε ένα τραγικά υψηλό 67,5 %...Το ζώδιο με τα πιο περιποιημένα νύχια παγκοσμίως είναι οι Αιγόκεροι με ποσοστά αντίστοιχα 90% και 1,09%.»
Μίλησε κανείς;

ΣΚΟΡΠΙΟΣ: Σκορπιοί, μην το παίζετε βαρύμαγκες. Σκορπίνες, χαλαρώστε. Δεν είστε μοιραίες γυναίκες. Γενικά κουλάρετε αν θέλετε να τα πάμε καλά αυτό το μήνα. Έλεος!

ΤΟΞΟΤΗΣ: «Όποιος αρνείται τις ρίζες του είναι κρετίνος».(Μαχατμα Γκάντι). Σας λέει κάτι αυτό το σοφό ρητό; Κοιτάξτε λίγο στο παρελθόν, θυμηθείτε τις ιστορίες γονιών και παππούδων, διαβάστε κανένα βιβλίο λαογραφίας, φάτε στα βλάχικα, χορέψτε κανα τσάμικο, πάτε σε κανένα πανηγύρι, κάντε μια επίσκεψη στο έρμο το χωριό τώρα που έρχεται το Άγιο Πάσχα. Τηρήστε τα έθιμα και προχωρήστε πλέον οπλισμένοι ενάντια στην λαίλαπα της παγκοσμιοποίησης και του εξαμερικανισμού των πάντων.


ΑΙΓΟΚΕΡΩΣ: Δε σας θέλω θλιμμένους, κατηφείς. Αν χωρίσετε, τρακάρετε ή απολυθείτε αυτό το μήνα, θα ναι για καλό. Τώρα για ποιο λόγο ο αστρικός μου χάρτης υποδεικνύει κάτι τέτοιο, δεν γνωρίζω. Πάντως εμπιστεύομαι τα στατιστικά αρχεία μου, τα οποία μετά βεβαιότητας αποδεικνύουν πως τα άστρα ελάχιστες φορές (1-7%) πέφτουν έξω.
Συνεπώς, οτιδήποτε από τα παραπάνω κι αν συμβεί, θα βγείτε κερδισμένοι αν το αντιμετωπίσετε στωικά και κιμπάρικα.

ΥΔΡΟΧΟΟΣ: Υδροχόοι! Το ζώδιο του μήνα! Χαίρε φάρδος αμέτρητον! Μακάρι να ήμουν Υδροχόος, μόνο αυτό σας λέω. Σκατά θα πιάνετε, χρυσάφι θα γίνεται. (Δημήτρη, επειδή ξέρω πως διαβάζεις και εσύ τη στήλη, τονίζω πως μιλάω μεταφορικά.) Άιντε προχωρήστε ελεύθερα. Μόνο μην ξεχαστείτε από τα σερί των επιτυχιών και μπείτε στον Μάη αεράτοι. Δεν είναι κάθε μέρα του Ι Johnny, γι΄αυτό προσοχή! Τα παραπάνω ισχύουν ΜΟΝΟ για τον Απρίλιο.

ΙΧΘΥΕΣ: Το μακρύ χέρι του νόμου θα σας τσιμπήσει. Όχι όλους σας. Πάντως τουλάχιστον ένα 68 με 76%. Ωφελημένοι οι δικηγόροι συνάδελφοι του Dr Colombo. Σίγουρα κάτι θα έχετε κάνει, μην κάνετε τους ανήξερους. Είτε η εφορία, είτε η δημοτική αστυνομία, είτε οι μπάτσοι θα σας θυμίσουν παλιές κουτσουκέλες που είχατε ξεχάσει. Αν ανήκετε σ’ όσους τη σκαπουλάρουν, φροντίστε αρχές Μαΐου ανάψετε ένα κεράκι στον Άγιο Λαμερτάνο τον Σκαπουλαρίστα, προστάτη των αμαρτωλών και των ψιλικατζήδων.

Το Σουηδικό μοντέλο και η πρακτική της δικηγορίας.

ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ


ΤΟ ΣΟΥΗΔΙΚΟΝ ΜΟΝΤΕΛΟΝ
ΚΑΙ Η ΑΠΟΧΗ ΤΩΝ ΔΙΚΗΓΟΡΩΝ

Αγαπητά μου παιδιά,
Εις παρελθόν μάθημα, ανεφέρθημεν εις το Σουηδικόν μοντέλον (βλ. ανωτέρω) και την Θεωρίαν περί του Μέσου Κοινωνικού Σπάιντερμαν άλλως – όλως περί της Ειδικής Δωσιδικίας των Δικαστηρίων της Σουηδίας.
Σήμερον, θα αποκοτήσωμεν ερμηνείαν τινά, περί τας πιθανότητας ταυτίσεως ημών μετά του Σουηδικού μοντέλου (μεταφορικώς), εν προκειμένω περί δυνατότητος εφαρμογής του ως άνω κοινωνικού μοντέλου εις την παρ’ ημίν Δικαστηριακήν και Δικηγορικήν πρακτικήν, μετ’ αναφορών εις την τρέχουσαν δικηγορικήν αποχήν.
Δέον όπως σημειωθή, ότι παρά τας επιπολαίας εκτιμήσεις των μπουρτζο-κολωνακιοτών βολευτών ημών, τοιαύτη επίτευξις ταυτίσεως, δεν είναι ευθέως και ανάλογως ευχερής προς την επίλυσιν του προσφιλούς Σκανδιναυικού Σταυρολέξου, αλλ’ ούτε και προς την ρίψιν λουομένων καλλιπύγων Βικινγκοπούλων, εις κλινήρεις – και μη – θερινάς ηδονάς.
Το Σουηδικόν μοντέλον, (αναδιανομή πλούτου, δικαία φορολόγησις, ειλικρινής πάταξις φοροδιαφυγής, συλλογικαί διαδικασίαι, συμμετοχή του πολίτου εις τα κοινά, σεβασμός εις τους νόμους –χωρίς ματσαράγκες-, κοινωνικόν κράτος και τα ρέστα) θέλει πολιτικόν τσαγανόν εις την εφαρμογήν του και εμπεδωμένην δημοκρατική κοινωνικήν συνείδησιν (βλ. consolidated Democracy). Οι Σκανδιναυοί, ακόμη κι αν ετρέφοντο αποκλειστικώς με βαλανίδια εις το παρελθόν, έχουσιν από μακρού προβιβασθή τουλάχιστον εις καταναλωτάς βαλάνων εις τα νήσους, ενώ από της κτίσεως της Ακροπόλεως, έχουν παρέλθει πολλά (φεύ !) στάσιμα έτη.
Παρά ταύτα, αληθεύει, ότι εν τω παρόντι - και μόνον τμηματικώς - δυνάμεθα να επικαλεσθώμεν ταύτισιν τινά προς το μοντέλον, εις την παρ’ ημίν Δικαστηριακήν και Δικηγορικήν πρακτικήν, ήτοι ταύτισιν της τελευταίας μετά του μη εικονιζομένου εις το παρόν υπογαστρίου (φέροντος πίλου) του πρώτου.
Δε μπειράζει, από κάπου πρέπει να ξεκινήσωμεν. Εξάλλου, όλοι από χαμηλά ξεκινούν και εν συνεχεία ανέρχονται, ως αι φθείραι (του εφηβαίου) και μόνος ο Καζαντζίδης έλαβεν αντίστροφον πορείαν, ήτοι απ’ τα ψηλά εις τα χαμηλά κι απ’ τα πολλά εις τα ολίγα.

ΥΠΟΘΕΣΙΣ
(Premises)

Ας βάλωμεν όμως τα πράγματα εις την θέσιν των. Ο άνδρας γεννά, η γυνή τίκτει. Ο άνδρας νυμφεύεται, η γυνή υπ-ανδρεύεται. Ο υπάλληλος απεργεί, ο δικηγόρος απέχει.
Απέχει? (υποβολεύς: Ουχί !)
Ερωτήματα ρητορικά (αναπάντητα):
Διατί οι Δικηγόροι, ενώ θεωρητικώς απέχουσιν των καθηκόντων των, ζουζουνίζουσιν εις την τέως Σχολήν Ευελπίδων, αναλισκόμενοι εις εξωτερικάς εργασίας ?
Διατί οι μη έχοντες ιδικόν τους γραφείον Δικηγόροι, υπάγουσιν εις τα γραφεία των μεγ-άλλων δικηγόρων και εργάζονται κανονικώς (sic) ήτοι υπερωριακώς άνευ αναλόγου αντιμισθίας ?
Διατί δεν δράττουσιν την [όμορφην] ημέραν ίνα ασχοληθώσιν και με τίποτ’ άλλο ? (βλ. «Ήλιε – Ήλιε αρχηγέ»)
Διατί οι νεανίαι διηγορίσκοι δεν επιθυμούσιν την αποχήν ενώ αι παλαιαί καραβάναι ευφραίνονται ?
Διατί αποτελεί πειθαρχικόν αδίκημα του Δικηγορικού Συλλόγου (μόνον) η παράστασις εις τα Δικαστήρια, ενώ αι λοιπαί εργασίαι δε μπειράζει ?
Διατί κόβουσιν το τσωμάκι του δικηγορόπουλου, το οποίον αμείβεται με την παράστασιν, ενώ οι καβατζωθέντες εις Δημοσίας θέσεις παλαίουρες σ(φ)υρίζουσιν αμερίμνως ?
Διατί αποφασίζουσιν διά την αποχήν των Δικηγόρων μόνον οι παλαιοί καθεκλοκένταυροι χείρονες των μαστερούχων νέων ?
Διατί ο νεαρός Δικηγόρος και ο ασκούμενος ούτος αμείβονται χειρότερον του ανειδικεύτου υδραυλικού ? (βλ. «Η Μεγάλη Απόφραξη»)
Διατί αι Δικαστικαί εγκαταστάσεις και Υπηρεσίαι, τουλάχιστον εν Αθήνησι, έχουν το μάβρον τους το χάλι ?
Διατί η ηλικιακώς ωριμάσασα έως σεσηπυία Δικηγορία αναρτά αγγελίας, αναζητούσα μόνον ευπαρουσίαστον θήλυ συνεργάτη και ουχί άρρενα ?
Διατί μόνη η Δικηγορία, παρουσιάζει την ιδιομορφίαν να έχωσιν κοινόν συνδικαλιστικόν φορέαν εργοδόται και εργαζόμενοι? (βλ. λύκος φυλάττων αμνούς, όθεν και η σιωπή των τελευταίων)
Επιτέλους, διατί διαμαρτύρονται οι κ.κ. Δικηγόροι και απέχουν των καθηκόντων των ?
Συμπερασματικώς, δυνάμεθα να παρατηρήσωμεν, ότι δίχως να τυγχάνουσιν Ιάπωνες, οι νεαροί Δικηγόροι απέχουν από τα καθήκοντά των, εργαζόμενοι και δή άνευ περιβραγχιονίου απω-ασιατικού τύπου «δε δουλέβω» (βλ. Τσικνο-Μαγειρίτσειον ρήσιν « … Αλλά εσύ κάτι έχεις, είσαι εδώ μα απέχεις … »).
Παρ’ ότι πρόκειται σαφώς περί ρητορικών ερωτημάτων, μη επιδεχομένων απαντήσεως, και εφ’ όσον άλλωστε ουδείς έχει εισέτι απαντήσει ευκρινώς περί της ακριβούς κατευθύνσεως του παράφρονος αθιγγάνου εις το γνωστόν ρεμπέτικον άσμα (βλ. «τρελλέ τσιγγάνε, για πού τραβάς ?»), θα αποτολμήσωμεν διά μίαν εισέτι φορά να απαντήσωμεν ρηξικέλευθοι, ως ακολούθως:
· Διότι ο Δικηγόρος τα βλέπει ολ’ αυτά κι αδιαφορεί.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει χρόνον.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει ωράριον.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει σταθερούς πελάτας.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει σταθερόν εισόδημα.
· Διότι ο Δικηγόρος (παρ’ όλ’ αυτά) είναι κυριλές.
· Διότι ο Δικηγόρος (ονειρεύεται ότι) «θα πιάση την καλή».
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει προσωπικήν ζωήν.
· Διότι ο Δικηγόρος δεν έχει άλλα ενδιαφέροντα.
· Διότι ο Δικηγόρο (παρ’ όλ’ αυτά) παρουσιάζεται ως παντογνώστης.
· Διότι ο Δικηγόρος κοιτάει μόνον τη μπάρτη του.
· Διότι ο Δικηγόρος είναι μαλάκας.

Τι σχέσιν έχουσιν όμως όλ’ αυτά με το Σουηδικόν Μοντέλον ?

ΤΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ
(Conclusion)

Ως εκ των ανωτέρω και επειδή φωνάζει ο Deadniro, ότι είναι μεγάλα τα κείμενα, το μόνον Σουηδικόν Μοντέλον (κι αυτό faux), που θα ιδεί ποτές ο Δικηγόρος, θα είναι η ευτελής απομίμησίς του, υπό την μορφήν θερινής συναδέλφου του, η οποία, ενώ ούτος θα φορεί γραβάταν κάθιδρος εις την ουράν ιστάμενος, ταύτη ημίγδυμνος μπρονζέχνουσα κόπερτον, (γιατί πάει για μπάνιο μετά), με ηλλαγμένην κώμην από νατυρέλ κατσιβελέ σε πλατινέ στα κουαφέρια, ψευδο-γλαυκώπις του φακού, φορούσα εξώφτερνα πασώμια με μπογιατισμένους όνυχας όξω ή κοθόρνους προς αβγάτισμα ύψους, μπόντιλάιν επίπονο, βυζοπλαστική και γλουταναρρόφηση, η οποία μεθ’ ύφους ανεμέλου πλήν άκρως επαγγελματικού και υπερφιάλου θα επιχειρήση να του φάγη την σειράν.

Σας ασπάζομαι,

Γητευτής παίδων,

Dr. Colombo

الله اكبر ALLAHU AKBAR

Δεν έχω και πολλά να σας πω αγαπημένοι αναγνώστες. Μοιάζει να χει κάνει κατάληψη στο blog ο συμπαθής ταβλαδόρος-δικηγόρος Dr. Colombo και εγώ να απέχω συστηματικά από την ενασχόληση μου με αυτό.
Άσπλαχνος πατέρας, σε ξένα χέρια το αφήνω, μα δε γυρνάω στα κωλόμπαρα, τις ποτάνες και τους ιπποδρόμους, και αυτό επιθυμώ να το γνωρίζετε.
Όπως έχω αναφέρει πολλές φορές στις στήλες της poVerA, δίνω εξετάσεις για να μπω στο δημόσιο. Κάποτε θα σας μιλήσω (Απολογηθώ) περισσότερο γι αυτό.
Επί του παρόντος σας αφήνω στα στοργικά χέρια του ως άνω ταβλαδόρου, ο οποίος από τότε που άρχισε να γράφει για το μπλογκ έχει χάσει το μυαλό του και κάνει τον ψόφιο κοριό όπου τον παίρνει στο γραφείο.
Σας φιλώ, έχω πολλή δουλειά, είναι κάτι σαν εγκυμοσύνη.
Η πιθανότητες να βγει «ένα μωρό με δυο κεφάλια και δυο κεραμίδια στα δυο του τα φρύδια» είναι αυξημένες αλλά έτσι είναι η ζωή. (3000 δίνουν, 130 περνάν στην Εθνική Σχολή Δημόσιας Διοίκησης.)

Παρόλα αυτά, ο Αλλάχ είναι Μεγάλος.الله اكبر
deadniro


ΥΓ. Τα κείμενα του Dr. Είναι σίγουρα πιο απολαυστικά για κάποιον που έχει ζήσει την δικηγορία από κοντά ( εγώ για παράδειγμα). Αν όμως προσπεράσουμε τούτη την ιδιομορφία, (γενικά είναι ένας παράξενος πλην χαρισματικός τυπάκος ο Dr.) μπορεί ν’ αντλήσουμε ικανοποίηση από την πείρα και το πνεύμα του.
Επαναλαμβάνω πως ο Δρ. δεν είναι εγώ, αλλά υπαρκτό πρόσωπο που σε αντίθεση με μένα χάνει στο τάβλι αρκετά εύκολα και δε βάζει γλώσσα μέσα όταν παίζει.
Ευχαριστώ.

Teleshoping (Ειναι τρελοί οι Γιαπωνέζοι)

Ο Δρ. Colombo στο Ναυτικό!

ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ

ΑΡΧΕΣΘΑΙ ΜΑΘΩΝ, ΑΡΧΕΙΝ ΕΠΙΣΤΗΣΕΙ
(ΟΠΟΥ Ο ΣΚΟΠΟΣ ΑΓΙΑΖΕΙ ΤΟ ΒΥΣΜΑ)

Αγαπητά μου παιδιά,

Σήμερον θα ομιλήσωμεν διά την εκπαίδευσιν ζωής, ήτις λαμβάνει χώραν εν τω Ελληνικώ στρατεύματι.
Ποίος εξ ημών δεν ενεθυμήθη των ανδραγαθημάτων του εν ανδρικώ κύκλω και δεν εγέλασεν (ο μαλάκας) ?
Ποίος δεν ανεπόλησεν στιγμάς χαλεπάς αλλά συνάμα και εμπλέους αντρειοσύνης και δεν συνεκινήθη (μόνος του) ?
Ποίος δεν εξιστόρησε φανταρίστικας ιστορίας ενώπιον κομπανί – μίξ (έχει και γυναίκες) και δεν εισέπραξεν χυλόπιτταν (αν ψαχνότανε) ή χασμουρητόν μετά θυμηδίας (αν παρίστατο το βάσανον)?
Ποίος, λέγω, παρεδέχθη – στα ίσα –, ότι έτυχεν ευνοϊκής μεταχειρίσεως, ως κωλόβυσμα? (Ουδείς)

Ότε υπηρέτουν εν τω (τότε) Βασιλικώ Ναυτικώ, είχαμε ακοστάρει αρόδου στη Χώρα των Κιμμερίων και είχα την τύχην να μου πέσουν στη μπλώρη πολλαί μορφαί και τύποι ανθρώπων, πολλά δ’ άστεα είδον και νόον έγνων. Δεν επλάχθην πολύ όμως, διότι ετύγχανον τσάτσος.
Συμπερασματικώς δύναται τις, να διατυπώση την άποψιν, ότι η στρατιωτική θητεία είναι χρησιμώτατος και ωφελιμώτατος θεσμός, τόσον διά τον στρατιώτην, όσον και διά την κοινωνίαν.
Ας μη στραβομουτσουνιάζωσιν οι αναρχο-καλλιτεχνίζοντες νεανίαι. Θα καθαρίσω τη θέση μου ωσαύτως:
Η κοινωνία επωφελείται των αμίσθων εργασιών του τζάμπα μαλάκα:
· Δώσε αίμα και θα πάρεις (?) τριήμερον άδειαν (τι τρώει ο Μπάγκς Μπάνυ ?),
· Σκάβε τα χιόνια με το πτυοσκάπανον διότι έπηξε ο κόμβος της Μαλακάσας διά τους Σαββατοκύριακους Παρνασσιστάς (βλ. σχέδιον Ξενοκράτης),
· Σβού τας ουρανομήκεις πυρκαϊάς με τη βρεμμένη πετσέτα μέχρι να’ ρθει ο Καρνέισον (μα επιτέλους δεν υπάρχει Κράτος ?),
· Ξηγήσου σκούπα – μάπα τας στρατιωτικάς (ενίοτε και μη) εγκαταστάσεις μην τυχόν επιβαρυνθή το Ελληνικόν Δημόσιον ταις αμοιβαίς καθαριστρίας,
· Κουβάλα (στραβάδι) οπλισμό, κασόνια, μπετόνια, Ήλιος μακαρόνια και ερπυστριοφόρα παετόνια,
· Χάλα τον πενιχρόν – αν δεν διαθέτεις καβάντζας - στρατιωτικόν μισθόν σου εις παρεπιδημούντα καφωδεία ίνα επιβιώσωσιν και αι παραμεθόριοι περιοχαί (μπά και ζητήσουνε κανά Πανεπιστήμιον),
· Πάρε ταξί μήπως και αργήσης στη Μονάδα (και κόψουνε τη ντούρτα χωρίς εσένα) ίνα επιβιώση η συμπαθής φυλή του Ομάρ-Ταρίφ, όποτε και όπου δεν υφίστανται εισέτι αστικαί συγκοινωνίαι,
· Φάε σε άθλιες ταβέρνες όπου οι καταστηματάρχαι θωπεύουσιν (τιμολογιακώς) αδιαντρόπως τους γλουτούς του φανταράκη,
· Κάτσε και ένα χρόνο όξω απ’ τη λίστα της ανεργίας (μη και δε μας βγούνε τα νούμερα σωστά),
· Κάτσε κι ένα χρόνο όξω απ’ τον ανταγωνισμό στο καμάκι (οι γυναίκες σιχαίνονται τους φαντάρους, τυχόν δε αντίθετος άποψις, αποτελεί δοξασίαν βασιζομένην εις εντοιχισμένα στη γκλάβα μας στερεότυπα λόγω προπαγάνδας του Πρώτου Παγκοσμίου),
· Δώσε (επιτέλους) αξία στα αργόσχολα βαθμοφόρα ανθυπανθρωπάρια των παραγωγικών και μη στρατιωτικών σχολών κ.ο.κ.
Η μαμά αγαλλιάται. Οι γκόμινες σε ας-οικτίρουν.

Εις το σημείον τούτον, δέον όπως να γίνη και μια διευκρίνισις, περί της Ελληνικότητος της προσφιλούς -εξ αμάξης εν μποτιλιαρίσματι- εκφράσεως «ασιχτίρ», της οποίας η προέλευσις είναι Ελληνικωτάτη και περί τα 3.000 έτη φωτός παλαιά (εμείς δώσαμε τα φώτα πάλι).
Αι γνώμαι διίστανται: Τινές θεωρητικοί αποδίδουσιν την έκφρασιν ταύτην εις το ρήμα «οικτίρω», το οποίον κατά την ερασμικήν προφοράν, προϊούσης της φωνητικής αποτυπώσεως του F (δίγαμμα) το οποίον και επροηγείτο, επροφέρετο αρχαιιστί h-οικτίρω. Παρά τοις Φραντσέζοις ως γνωστόν το h λέγεται «ας» (ή «ακ» διά τους Κρήτας, βλ. Προφίκιενσι, ζήπεδο, πονεί η shέρα μου κ.ο.κ. – πλείονες πληροφορίαι εις το πόνημα του υποφαινομένου «Γιορμπάς: Ένας Συχρονίτης μας», Οργανισμός Διά την Διάδοσιν Ωφελίμων Βιβλίων, Μασταμπάς 1909). Ούτω πως, δεδομένου ότι, ό,τι αρχαιοελληνικά τα μάθαμε απ’ τους κουτό-φραγκους, λέμε ας + οικτίρω = ασιχτίρω / ασιχτίρ’ (βλαχιστί) / ασιχτύρι (της Τυροφάγου).
Η θεωρητική προσέγγισις περί προελεύσεως της φράσεως ταύτης εκ του «σε οικτίρω», δεν είναι αρκούντως πειστική. Τουρκική προέλευσις αποκλείεται παντάπασιν. Άλλωστε η λέξις «ντολμάς» > προέρχεται εκ του «ντουλαμάς» ισχυροψύχιος χειμερινή ένδυσις της Φρουράς των Ανακτόρων (τσοληαδάκια), όθεν η επ-ένδυσις του κιμά μετά λαχανοφύλλων, κ.ο.κ.
Τα δε μέλη της κοινωνίας προχωρούσιν εις την έρημον της ζωής, ερήμην του καμπούρη στρατευμένου, κωφοί και τυφλοί καταμούτρως πτύοντες τον στρατευμένον (βλ. συγκρότημα «Οπαί»).
Ο στρατευμένος κατά τους καραβανάδες «στρατεύσιμος» (sic), είτε μειράκιον (ανεπάγγελτος, αλάνι ή χωρικός) είτε πουράκλα (σπουδαγμένος κι ακατάδεχτος), δύναται να διδαχθή εν τω στρατεύματι τα κάτωθι:
· Πώς να αποσείει παντός είδους ευθύνην απο την αφεντομουτσουνάραν του και να την επιρρίπτει αλλαχού.
· Πώς να κοιτάει μόνον την party του.
· Πώς να δίδει εξωτερικώς την εντύπωσιν οτι κάμνει εργασίαν, μετά κοπιώδους προσπαθείας, ενώ εις την πραγματικότητα ξύεται.
· Πώς να εξαφανίζεται όταν τον χρειάζονται.
· Πώς να ενούται μετά πλειόνων συστρατιωτών, ίνα δίδωσιν άπαντες ομού και αφ’ υψηλού εντολάς εις έναν (αλιέα) στρατιώτη, ο οποίος εκτελεί βογκολογών εργασίας, η οποία χρειάζεται τουλάχιστον δέκα (10) άτομα (βλ. «Μια Ζωή Πληρώνω Αγγαρείες Αλλωνών»).
· Πώς να κάμνη τον μάγκαν (εκεί που τον λαμβάνει).
· Πώς να καταδίδει τους συστρατιώτας του δι’ ασήμαντον αφορμήν, προκειμένου να βολευθεί ούτος και να έχωσιν την κάραν των ήσυχον οι καραβανάδες, ότι υφίσταται πειθαρχία άνευ ιδικής των αναμίξεως (βλ. άσε μη φάμε καμιά δυσμενή – πού να μπλέκεις με τα βύσματα – πού ξέρεις τι έχει ο άλλος, βλ. και: κανονίστε τις εξόδους / υπηρεσίες / βάρδιες μόνοι σας παιδιά κτλ.)
· Πώς να φιλοφρονή τους βαθμοφόρους επ’ ανταλλάγματι.
· Πώς να διαπληκτίζεται μετά των συστρατιωτών του, ίνα λάβη τας περισσοτέρας αδείας μετά δημοσίων θεαμάτων και ταυτοχρόνως να κάμη την ολιγωτέραν εργασίαν, όλως αντιθέτως προς πάσαν εννοίαν του αγγλο-σαξωνικού θεσφάτου «A Fair Day’s Work for a Fair Day’s Pay».
· Πώς να μην κάμνει απολύτως; τίποτα.
· Πώς να θεωρή και να απεχθάνεται ως «χώσιμον» την εργασίαν και «κορόιδον» το συνεπές και εργατικόν άτομον, χωρίς απαραιτήτως να εμφορείται από αναρχικάς απόψεις.
· Πώς να αναλίσκη τον επισφαλήν ανδρισμόν του εις συζητήσεις, περί της γκόμινας, ταχέων αυτοκινήτων και ποδοσφαίρου.
· Πώς να ολισθαίνη εις καφωδικήν πορείαν, επιδιδόμενος μετ’ εμβριθείας εις αερολογίας, ναυτολογίας και στρατολογίας (αναλόγως κατά Σώμα).
· Πώς να συνδέει τεχνικώς τα υποδήματά του με εναερίους οργιώδεις μεταδόσεις βορβορωδών φημών (βλ. λήμματα «Ράδιο Αρβύλα», «έβγαλε βρώμα» κτλ.)
· Πώς να κάμνη τον μαλάκα (συχνάκις άνευ ιδιαιτέρας προσπαθείας)
· Πώς να βγάζη τα «εν οίκω» του στο Δήμο (για αποκομιδή).
· Πώς να ρηαλητεύη εις μεγαλο-αδελφικάς εγκαταστάσεις, έγκλειστος εις περιωρισμένον χώρον και χρόνον, μετά πλειόνων, ουσιαστικώς αγνώστων και βεβιασμένως παραγνωρισθέντων ατόμων, (βλ. το πόνημα του υποφαινομένου «Ο Ωχ-μεγαλο-αδερφισμός το 1984», (Εγχειρίδιον δι’ αξιωματούχους Μυστικών Υπηρεσιών), εκδόσεις Σανιδάς, φυλακαί Ακροναυπλίας 1936 (εξαντλ.).
· Πώς να ζνομπάρει τους πιτσιρικάδας συστρατιώτας του, καθώς και κάθε είδους χειρονακτικήν εργασίαν, αναπολών, μεθ’ ύφους, τας ημέρας, ότε εσπούδαζεν εις τας Ευρώπας, μη έχων περάσει Πανελλαδικάς.
· Πώς να γρινιάζη διά την μετάθεσίν του και να καλεί στο κινητόν Θεούς τε και Δαίμονας, πολιτικώς κεχρωσμένους, ίνα τον εξαγάγωσιν από την δύσκολην θέσιν εις ήν ευρίσκεται, (μακάρι και να υπηρετεί ως διαβαστής εφημερίδων εις την Πλατείαν Κλαυθμώνος).
· Πώς να απειλή ατιμωρητί τους βαθμοφόρους του, περί δυσμενούς μεταθέσεώς των, εις περίπτωσιν μη ικανοποιήσεως τυχόν παραλόγου αιτήματός του.

Δηλαδή, εν γένει πρόκειται περί παρανοήσεως της ομοφώνου αλλ’ αμφισήμου λέξεως στρατιωτικής σημασίας «βολή» βάλλω (παράγωγα: πυροβόλον, ακροβολίζομαι, βλήμα, απυρόβλητον κτλ.) μετά της πολιτικής σημασίας λέξεως «βολή» βολεύομαι (παράγωγα: βολικός, βολευτής κτλ.), ενώ η πόλις του Βόλου δεν έχει καμίαν απολύτως σχέσιν με το παρόν.
Συνεπώς, δυνάμεθα μεθ’ αγαλλιάσεως να συναγάγωμεν, ότι επετεύχθη επιτέλους η πολυπόθητος δημοκρατική πολιτικοποίησις του στρατεύματος, (αλά-Ελληνικά πάντα). Τοιαύτην ταύτισιν Στρατού και Λαού, έχομεν να ίδωμεν από το Γουδί το 1909 (!)
Εν κατακλείδι, η πάλαι ποτέ σεμνοκαυλωμένη μητρική ιαχή «θα γίνεις άντρας», πληρούται εις το έπακρον εν τω Ελληνικώ στρατεύματι, υπό την εννοίαν του Έλληνος (και ουχί ετέρου) ανδρός, ως αποτυπούται εις τα βυζοφόρα εξώφυλλα του κρεμαστού εντύπου της Βαβυλώνας Μήτρο.
Τοιούτοι (sic) άνδρες θα αποτελέσωσιν την crème de la crème των μετέπειτα ακαδημαϊκών πολιτών και μέσων κοινωνικών ανθρώπων, ψυχοφθόροι και ψηφοφόροι από-φασίζοντες (και τα’ δαμε τα χαΐρια).
Εις πλείστας όσας πρωτογόνους και μη, κοινωνίας, υφίσταται η φάσις της μεταβάσεως από τον ανίουλον έφηβον, εις τον κραταιόν μενεόμενον άνδραν.
Τα καθ’ ημάς, ως ανωτέρω ανεπτύχθησαν, διδακτικώτατα μαθήματα, τα προσφερόμενα εν τω Ελληνικώ στρατεύματι, δύνανται να ωφελήσωσιν τους νεανίας που έχουσιν την χρείαν των.
Οι άλλοι ας μην πάνε.
Άλλωστε, παλαιά, ινά λάβωσιν Γιώτα πέντε (Ι-5) από την Ιλιάδα, ο Οδυσσεύς έκαμνε τον τρελλό κι ο Αχιλλεύς το μπούστη.
Σας ασπάζομαι,

Γητευτής Παίδων

Dr. Colombo

ΚΡΕΜΑΛΑ!

Φ _ Σ Ι Σ _ _ Ρ Ι Ο

Τ _ Υ

Κ _ Ρ _ Τ _

Καλή επιτυχία καλές μου υπάρξεις!

Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ. ΕΣΕΙΣ ?

ΑΠΟ ΚΑΤΩ ΑΠ’ ΤΟ ΡΑΔΙΚΙ

Η ΜΠΟΥΜΠΟΥΛΙΝΑ ΕΙΝΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ ΜΕ ΠΑΘΟΣ. ΕΣΕΙΣ ?

«Οι Έλληνες, στον πόλεμο, πολέμησαν γενναία
και έδιωξαν τους εισβολείς κατά τις εννέα»
(δημώδες)

Αγαπητά μου παιδιά,

Αύριο ξημερώνει ανήμερα του 1821 και για το λόγο αυτό, θα ήθελα και από το βήμα αυτό, να παρακαλέσω, όσους δεν επιθυμούν να λάβωσιν μέρος εις τας εθνικάς εορταστικάς εκδηλώσεις, να περάσουν από το κοντρόλ, ίνα παραδώσωσιν την αστυνομική των ταυτότητα, (ή διαβατήριον, αδείαν παραμονής κ.ο.κ. κατά περίπτωσιν), εκάστην Τρίτην και Πέμπτην και ώρας 11:00 – 13:00.
Ας παιανίσωσιν τα τύμβανα της Φραγκολεβαντίνικης Φιλαρμονικής Βάνδας και ο Καραϊσκάκης ας ξεθάψει το τοπούζι του, τη βοηθεία πεπαιδευμένου αστυνομικού κυνός.
Ας κυματίση η λευκοκύανος σημαία και τα λογής – λογής μπαϊράκια, φλάμπουρα και παντιέραι των πρωτο-καπεταναίων του ρεμπελιού των – inter alii – Γρεκών.
Φώτα, χορός, μουσική !
Ας γυρισθεί – επιτέλους – και μια ιστορικώς, εθνολογικώς, γλωσσικώς και κοινωνικώς (διότι πρωτίστως είναι και θέμα κοινωνικόν βεβαίως – βεβαίως βλ. «Η δε Γυνή ίνα Φοβήται τον Άνδρα») μελετημένη ταινία για το ’κοσιένα, δεδομένου ότι εκτός από τον «Καιρό των Ελλήνων» του Δαμιανού (1981), η εικών των καψο-προγόνων ημών δεινοπαθεί ακόμη από τον κακόν και μαύρον καιρόν της Εθνοσωτηρίου Επαναστάσεως του ’ξηνταεφτά (βλ. Παπαφλέσσας κλπ).
Τι διάολο? Έφυγε η χούντα, έφυγε ο βασιλιάς, έφυγε η μεταπολίτευση, έφυγε η αλλαγή, έφυγε ο εξυχρονισμός, έφυγε πιά και η αρκούδα απ’ τα πλατώ, που φόβιζε τους σκηνοθέτας μη και γυρίσουνε καμιά καλή ταινία.
Η΄ μήπως δεν έφυγε ?
Εχάλασεν δηλαδή ο κόσμος, να γυρισθεί μία ταινία, όπου οι Τούρκοι να ομιλώσιν (μεθ’ υποτίτλων) τουρκικά, οι Αλβανοί αλβανικά, οι Μοραΐτες μοραΐτικα, οι Ρουμελιώτες ρουμελώτικα και οι άλλοι αλλιώτικα ? Πλήν των Ημισκουμπρίων, ουδείς έχει εισέτι συλλάβει το νόημα της γλωσσικής - και μη - διαφοροποιήσεως των τότε εμπολέμων. Οι λοιποί προτιμούν να το (κατα) δικάζουν χωρίς να έχει περατωθεί κάν η προανακριτική διαδικασία.
Θα απωλέσει η Βενετία βελόνην, εάν δηλαδή γυρισθεί μία ταινία, με σαφείς και ακριβείς αναφορές επί παραδείγματι εις την κατά τόπους και κατά θρήσκευμα ή έθνος ενδυματολογίαν των εμπολέμων ?
Έχουν παρέλθει εκατόν ογδοήκοντα εξ (186) συν επτά έτη από της εθνεγέρσεως κι ακόμα τίποτα.
Χρόνια πολλά !

Σας ασπάζομαι,
Γητευτής παίδων

Dr. Colombo

Υ.Γ. (Ο Σκαρίμπας έλεγε ότι «η επανάσταση απότυχε»)

Δέκα μικροί μύθοι για το 1821

1. Κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας δεν υπήρξαν βίαιοι εξισλαμισμοί στη μετέπειτα ελληνική επικράτεια. Οι Οθωμανοί, εφόσον οι υπόδουλοι λαοί κατέβαλλαν κανονικά τους φόρους που τους αναλογούσαν, δεν ασχολούνταν ιδιαίτερα με τις θρησκευτικές πεποιθήσεις τους. Οι μαζικοί εξισλαμισμοί που παρατηρούνται στα Βαλκάνια (Βοσνία, Αλβανία κ.λπ.) έγιναν, κατά κανόνα, με τη θέληση εκείνων που αλλαξοπίστησαν, και ειδικότερα με σκοπό να έχουν καλύτερες σχέσεις με τον κατακτητή και να συμμετέχουν από καλύτερη θέση στη νομή και άσκηση της εξουσίας.

2.. H επάνδρωση των Γενιτσάρων, από ένα χρονικό σημείο και έπειτα τουλάχιστον, δεν γινόταν βιαίως, μέσω «παιδομαζώματος». Αντίθετα μάλιστα, όσο το σώμα αυτό αποκτούσε εξέχουσα θέση στην Οθωμανική Αυτοκρατορία, αρκετοί γονείς προσπαθούσαν να εξασφαλίσουν τη «σταδιοδρομία» των παιδιών τους μέσω της κατάταξής τους στους Γενίτσαρους.

3. Ουδέποτε κατά τη διάρκεια της Τουρκοκρατίας υπήρξε - ή συνέτρεχε λόγος να υπάρξει - «κρυφό σχολείο», όπως τουλάχιστον αυτό έχει καταγραφεί στο εθνικό συλλογικό ασυνείδητο. Οποιος ήθελε μπορούσε να μάθει ελληνικά, σερβικά, βουλγαρικά κ.ο.κ. χωρίς να παρενοχλείται από τους κατακτητές, οι οποίοι - επαναλαμβάνω - ενδιαφέρονταν πρωτίστως, αν όχι σχεδόν αποκλειστικά, για την ομαλή καταβολή των κάθε είδους φόρων προς τον σουλτάνο.

4. Ο ρόλος της Εκκλησίας καθ' όλη αυτή την περίοδο υπήρξε τουλάχιστον αμφιλεγόμενος, αν όχι και αρνητικός σε αρκετές περιπτώσεις (προσοχή: της Εκκλησίας, όχι της θρησκείας). Τα παραδείγματα, πολλά και γνωστά, ξεκινούν από τους ανθενωτικούς της εποχής της Αλωσης και φθάνουν ως τις παραμονές του 1821, με τον λυσσαλέο πόλεμο κατά των οπαδών του Διαφωτισμού, των Φιλικών κ.λπ.

5. H εξέγερση που άρχισε το 1821 είχε ουσιαστικά κατασταλεί (μόνο μικρές εστίες αντίστασης απέμεναν, οι οποίες ήταν θέμα χρόνου να σβήσουν και αυτές), όταν τον Ιούλιο του 1827 οι Αγγλοι, οι Γάλλοι και οι Ρώσοι αποφάσισαν να δημιουργηθεί ελληνικό κράτος, με αποτέλεσμα να ακολουθήσει λίγους μήνες μετά η Ναυμαχία του Ναυαρίνου.

6. Μπορεί αυτό να μην αρέσει διόλου σε ορισμένους και να μην ταιριάζει με την εθνική μας μυθολογία, αλλά στους «δόλιους», «αναξιόπιστους» κ.ο.κ. Συμμάχους οφείλει, λοιπόν, εν πολλοίς η Ελλάδα την ανεξαρτησία της και την κρατική της (προσοχή: όχι την εθνική) υπόσταση. Οι ίδιοι αυτοί Σύμμαχοι, με την ίδια ή διευρυμένη «σύνθεση», ήταν επίσης εκείνοι που - και για δικούς τους βέβαια λόγους, αλλά το γεγονός παραμένει - προσέφεραν στην Ελλάδα τη Θεσσαλία το 1881, απέτρεψαν την προέλαση των Τούρκων προς την Αθήνα το 1897, έβαλαν την υπογραφή τους στη Συνθήκη των Σεβρών το 1920.

7. Στον ένοπλο αγώνα κατά των Τούρκων μετείχαν ποικίλων εθνικών προελεύσεων κάτοικοι του ευρύτερου γεωγραφικού χώρου, των οποίων η εθνική συνείδηση βρισκόταν εν πολλοίς στο στάδιο της διαμόρφωσης. Τόσο ο «Θούριος» του Ρήγα, με τις αναφορές του στο πλήθος των υπόδουλων στους Οθωμανούς εθνοτήτων, όσο και η καταγωγή αρκετών πρωταγωνιστών της Επανάστασης (Αρβανίτες της Υδρας και των Σπετσών, Σουλιώτες, Βλάχοι, σλαβόφωνοι κ.ά.) βεβαιώνουν «του λόγου το ασφαλές».

8. Και πάλι όχι επειδή οι Σύμμαχοι είναι εξ ορισμού «φιλέλληνες» ή «μεγαλόψυχοι», αλλά επειδή η χώρα ευτύχησε να ακολουθήσει τότε πολιτική σωστών συμμαχιών και ανοιχτών οριζόντων (αντί να παίξει τον ρόλο της μικρής «ανάδελφης» που κάθεται και κλαίει), η Ελλάδα υπήρξε η μεγάλη ευνοημένη από τη «μοιρασιά» στα Βαλκάνια μεταξύ 1910 και 1920. Ετσι η Θεσσαλονίκη έγινε «συμπρωτεύουσα» της Ελλάδας, αν και το 1912 ο πληθυσμός τής πόλης περιλάμβανε περίπου 40% Εβραίους, 25% Τούρκους, 20% Ελληνες και 15% άλλους.

9. Οταν μιλάμε συνεχώς και με τόση ευκολία για «χαμένες πατρίδες», καλό θα είναι να μην ξεχνάμε πως «χαμένες πατρίδες» υπάρχουν για όλους εκείνους τους οποίους αφορούσε η ανταλλαγή πληθυσμών, και όχι μόνο για τους Ελληνες. Χρήσιμη, από αυτή την άποψη, θα ήταν και η παράθεση ορισμένων στοιχείων που συστηματικά αγνοούμε ή αποσιωπούμε, όπως ότι στα τέλη του 19ου αιώνα στο Ρέθυμνο οι μουσουλμάνοι ήταν περισσότεροι από τους χριστιανούς, ότι τα Γιαννιτσά ήταν μία από τις ιερές πόλεις των Τούρκων ή ότι το 1913 ο ελληνικός πληθυσμός του Κιλκίς ήταν λιγότερο από 5%!

10. Τέλος, όταν γίνεται λόγος για την εκδίωξη των ελληνικών πληθυσμών από την «προαιώνια κοιτίδα» τους Μικρά Ασία, μπορεί το σχήμα αυτό να χαϊδεύει τα αφτιά των κάθε λογής «ελληνόψυχων» και «πατριδολάγνων», αλλά - δυστυχώς και πάλι γι' αυτούς - η πραγματικότητα είναι πολύ διαφορετική. Με εξαίρεση ορισμένους συμπαγείς ελληνικούς πληθυσμούς, κυρίως στον Πόντο και στην Καππαδοκία, οι περισσότεροι από τους Ελληνες που αναγκάστηκαν να εγκαταλείψουν κάτω από δραματικές συνθήκες τη Μικρά Ασία το 1922-23 ήταν οικογένειες που, αναζητώντας καλύτερη τύχη, είχαν μεταναστεύσει εκεί από την ηπειρωτική Ελλάδα και από τα νησιά του Αιγαίου κατά τον 19ο αιώνα.

Ο κ. Ανδρέας Παππάς είναι επιμελητής εκδόσεων και μεταφραστής